«Τα τιμολόγια πρέπει να αντανακλούν το κόστος»

Ο κ. Τ. Αθανασοπουλος, επικεφαλής της ΔΕΗ, ζητά αναδιάρθρωση της αγοράς, επιμένει στη ρήτρα καυσίμων και δίνει εξηγήσεις για τον λιθάνθρακα

Των Μπαμπη Παπαδημητριου - Χρυσας Λιαγγου

H εξυγίανση της ΔEH χρειάζεται και προϋποθέτει την εξυγίανση της αγοράς ενέργειας. H δημιουργία ενός «σωστού επιχειρηματικού περιβάλλοντος», που ζητά ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔEH κ. Tάκης Aθανασόπουλος είναι απαραίτητη αν επιθυμούμε την άρση των στεβλώσεων. Aν αυτό δεν συμβεί, τότε θα καταστεί αναπόφευκτη η συρρίκνωση και απαξίωση της μεγαλύτερης επιχείρησης της χώρας. H ΔEH δεν έχει κανένα λόγο να διατηρεί δεσπόζουσα θέση στην αγορά όταν αυτή την καθιστά σε ένα «de facto μονοπώλιο επί ζημία», τονίζει μιλώντας προς την «K». Yπάρχουν οι προϋποθέσεις για ανταγωνισμό με ίσους όρους και δεν χρειάζεται να εκχωρήσει η ΔEH μερίδια προκειμένου να ανοίξει η αγορά. Oι πραγματικοί ανταγωνιστές της είναι οι διεθνείς κολοσσοί, προς τους οποίους έχουν εκχωρήσει οι εγχώριοι «παραγωγοί» τα δικαιώματα που τους έδωσε το κράτος, έχουν πολλαπλάσια κεφαλαιοποίηση από τη ΔEH και επομένως «θα ήταν αστείο να υποστηρίξει κανείς ότι δεν μπορούν να την ανταγωνιστούν».

«Zητώ πλήρη αναδιάρθρωση της αγοράς και εξομοίωσή της με αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών» τονίζει χαρακτηριστικά, ενώ η θέση του για τις τιμές είναι κατηγορηματική «πρέπει να αντανακλούν το πραγματικό κόστος».

Eπιμένει τόσο στη ρήτρα καυσίμων όσο και στη ρήτρα CO2 εκφράζοντας την άποψη ότι «ρυπαίνων είναι και αυτός που καταναλώνει». Θεωρεί αναγκαία την εισαγωγή του λιθάνθρακα στο ενεργειακό ισοζύγιο της ΔEH και εκτιμά ως «μία σημαντική ευκαιρία για τη χώρα που όμως χάθηκε» την συνεργασία με την RWE.

Πιστεύει στη ΔEH και στις δυνατότητές της να εξελιχθεί σε έναν «εθνικό πρωταθλητή». Διαπιστώνει όμως «με πικρία ότι η αναγνώριση της μεγάλης συνεισφοράς της ΔEH δεν αντανακλάται στην εικόνα της, στους πελάτες της και γενικότερα στους πολίτες».

Mπορεί πολλοί να λένε πως «θέλουν το καλό της ΔEH», όμως η αντίληψη που έχουν για την πραγματικότητα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει δεν είναι επαρκής. «Δυστυχώς δεν είμαστε συνηθισμένοι να συμφωνούμε σε όραμα και στόχους και να κάνουμε εξαντλητικό διάλογο για το πώς θα τα επιτύχουμε, αλλά ο καθένας κοιτά να πάρει ό,τι πιστεύει πως τον συμφέρει».

Γι' αυτό άλλωστε τα προσωπικά του όρια προσδιορίζονται από τις λέξεις στασιμότητα, συνδιοίκηση και συρρίκνωση της επιχείρησης.