Του Κ. Ν. Σταμπολή

Eίναι γνωστή η τεράστια σημασία που έχουν τα πετρέλαια της Θάσου για την εθνική οικονομία, αφού βάσει γεωλογικών και γεωφυσικών ερευνών η πέριξ περιοχή περικλείει σημαντικά σε έκταση κοιτάσματα, τα οποία εάν εκμεταλλευθούν σωστά μπορούν να καλύψουν ένα σημαντικό ποσοστό της εγχώριας πετρελαϊκής κατανάλωσης. Με το πετρέλαιο πλέον να κινείται σταθερά πάνω από τα 50 δολάρια το βαρέλι και με το ενδεχόμενο σύντομα να ξεπεράσει τα 60 δολάρια, η ύπαρξη μιας εγχώριας παραγωγής αποκτά ιδιαίτερη σημασία τόσο από στρατηγικής όσο και από οικονομικής πλευράς. Μάλιστα με τα σημερινά υψηλά επίπεδα τιμών η εκμετάλλευση δύσκολων και εις βάθος κοιτασμάτων, όπως θεωρούνται αυτά του Πρίνου, καθίσταται πλέον οικονομική.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η παραγωγή από τα υπάρχοντα κοιτάσματα της Θάσου υπήρξε περιορισμένη, φθάνοντας διά της βίας τα 4.000 βαρέλια την ημέρα (από τα 25.000-30.000 βαρέλια όπου εκινείτο τη δεκαετία του '80) αφού το αρχικό κοίτασμα του κυρίως Πρίνου είχε σταδιακά εξαντληθεί. Την περίοδο 1995-1997 έγινε μία προσπάθεια άντλησης από το κοίτασμα του Βόρειου Πρίνου, γεγονός που απέδωσε και εξασφάλισε μία παράταση ζωής στο κοίτασμα μέχρι σήμερα. Ως γνωστόν, μέχρι το 1998 την περιοχή του Πρίνου εκμεταλλευόταν, βάσει ειδικής παραχωρήσεως από το ελληνικό Δημόσιο, η καναδικών συμφερόντων κοινοπραξία με την επωνυμία «Εταιρεία Πετρελαίων Βορείου Αιγαίου» (NAPC), η οποία για διάφορους λόγους αποχώρησε από την Ελλάδα καταβάλλοντας τις σχετικές αποζημιώσεις στους 600 και πλέον εργαζομένους της στην Καβάλα και αλλού.

Το τι έγινε μετά την αποχώρηση της NAPC και το πώς ένα ξεχωριστής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα ενεργειακό πεδίο πέρασε κατ' αρχάς στον έλεγχο μίας μικρής παρέας τοπικών «παραγόντων» και αργότερα στην πλήρη δικαιοδοσία ενός αμφιλεγόμενου και σκιώδους επιχειρηματία, του Ρουμανο-Αυστραλού Frank Timis, αποτελεί μία άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία της εκσυγχρονιστικής Ελλάδας. Καθ' όλο το χρονικό διάστημα που εξελίσσεται η υπόθεση της υφαρπαγής των πετρελαίων του Πρίνου από ένα κλειστό κύκλωμα, το επίσημο ελληνικό κράτος απέχει προκλητικά από τα τεκταινόμενα -μία κατάσταση η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα- αδυνατώντας να παρέμβει διοικητικά ή έστω επιχειρηματικά (μέσω ΕΛΠΕ), για τον έλεγχο της εταιρείας η οποία δραστηριοποιείται στην περιοχή.