Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

Επιτρέψτε μου και σήμερα να συνεχίσω την προσπάθεια κατανόησης των τραγικών γεγονότων του Λιβάνου και γενικότερα της Μέσης Ανατολής.

Είναι και δική μου ανάγκη ν’ ανταλλάξω σκέψεις μαζί σας και πρέπει να πω ότι οι παρατηρήσεις που λαμβάνω μου αποκαλύπτουν πλευρές που δεν τις είχα προσέξει. Αλλωστε, το βασικότερο ερέθισμα σκέψεων και συναισθημάτων, η σφαγή των αμάχων, συνεχίζεται και επαυξάνεται τόσο ώστε να γίνεται το κύριο γεγονός και η τηλεόραση όλου του πλανήτη βρέθηκε πάλι στη μεγάλη της στιγμή, στον καταλυτικό της ρόλο, με εικόνες μοναδικές που συγκλονίζουν και ανατρέπουν κάθε νηφάλια σκέψη για το ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Ούτε το δίκαιο ούτε το άδικο έχουν την παραμικρή σημασία μπροστά στην εικόνα του άψυχου ή του πληγωμένου σώματος ενός μικρού παιδιού.

Αισθάνομαι θαυμασμό και δέος για τους δημοσιογράφους και εικονολήπτες που, με προφανείς κινδύνους για τη ζωή τους, καλύπτουν επί τόπου τα γεγονότα. Τα ρεπορτάζ είναι γεμάτα πάθος και συγκίνηση (ποιος θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος), αλλά και ρητορεία που με κάνει συχνά να σκέφτομαι τον μακαρίτη Ανδρέα Φραγκιά, που δημοσιογράφος ο ίδιος και λογοτέχνης έλεγε συχνά στην «Καθημερινή» ότι η καλή δημοσιογραφία ούτε λογοτεχνίζει ούτε ρητορεύει. Ας είναι...

Από χρόνια με απασχολεί ένα ερώτημα: Πώς και γιατί η ελληνική, αλλά και η ευρωπαϊκή Αριστερά, συνδέθηκαν μονομερώς με την πλευρά των Αράβων και των Παλαιστινίων ιδιαίτερα και εναντίον του Ισραήλ, του μόνου δημοκρατικού κράτους της περιοχής. Ακόμη και η μεγάλη ισραηλινή εφημερίδα της Αριστεράς, η «Haazetz», την πρώτη εβδομάδα των επιχειρήσεων χλεύαζε και ειρωνευόταν τον ισραηλινό στρατό, που σαν ένας γίγαντας με λίγο μυαλό, έπεσε στις δύο παγίδες που του έστησαν η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, με τις απαγωγές των τριών στρατιωτών. Χρειάσθηκαν δύο εβδομάδων σκληρές επιχειρήσεις και η έκρηξη του ισραηλίτικου πατριωτισμού για να μετριάσει η «Haazetz» την άποψή της και κυρίως το ύφος της.

Ενα άλλο ερώτημα είναι αν υπάρχει κάποιο κοινό σημείο ανάμεσα στις σχεδόν ομόλογες αντι-ισραηλιτικές θέσεις της Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς. Κατά πόσο δηλαδή, κοινός παρονομαστής των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος θα μπορούσε να είναι ο υφέρπων αντισημιτισμός των δυτικών κοινωνιών. Η αντίληψη ότι με την προκάλυψη της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας εκτυλίσσεται η παγκόσμια σιωνιστική συνωμοσία, που απαντάται μεταξύ των οπαδών της Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς, είναι μια καθρά αντισημιτική αντίληψη, με μακραίωνη ιστορία.

Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι ο γενικός αντισημιτισμός των χριστιανικών κοινωνιών της Δύσης η κεντρική πηγή του μονομερούς αντι-ισραηλιτισμού της Αριστεράς, παρ’ όλο που κινδυνεύει να κατολισθήσει σε πάγιες θέσεις του αντισημιτισμού. Η προπαγάνδα του Ισραήλ πράγματι προσπαθεί να ταυτίσει τον αντι-ισραηλιτισμό με τον ρατιστικό αντισημιτισμό, όπως μετά την ίδρυση του ελληνικού κρατιδίου τα πάθη του και οι δυστυχίες του ταυτίζονταν με τα πάθη, τις δυστυχίες και τη μοίρα του Ελληνισμού, γενικά. Αλλο όμως η Ελλάδα και το κράτος της και άλλοι οι Ελληνες. Χρειάσθηκε η Μικρασιατική Καταστροφή για να το καταλάβουμε. Ελπίζω να μη χρειασθεί μια ανάλογη καταστροφή για να καταλάβουν οι πολίτες του Ισραήλ, ότι άλλο το Ισραήλ και η συμπεριφορά του ως κράτος της Μέσης Ανατολής και άλλο οι Εβραίοι όλου του κόσμου. Ρατσισμός δεν είναι η κριτική στη συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ. Ρατσισμός είναι ο διωγμός των Εβραίων.

Πιστεύω ότι ο άκριτος και μονομερής αντι-ισραηλιτισμός της Αριστεράς είναι κατάλοιπο της εποχής που τα κομμουνιστικά κόμματα λειτουργούσαν πρωτίστως ως πρακτορεία της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής. Οι συσχετισμοί και οι ανάγκες της διπολικής αντιπαράθεσης με τις δυτικές δημοκρατίες και κυρίως με τις ΗΠΑ, έφεραν τη Σοβιετική Ενωση στο πλευρό των Αράβων και εναντίον του Ισραήλ, το οποίο με τη σειρά του αναπόφευκτα πέρασε στη στενή συμμαχία (ή στην υπηρεσία) των ΗΠΑ. Κατάλοιπα αυτής της μονομερούς τοποθέτησης βρίσκουμε όχι μόνο στα κόμματα της Αριστεράς, αλλά και στη σημερινή Ρωσία του Πούτιν!

Η αλήθεια είναι ότι, στην αρχή τουλάχιστον, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, η «επαναστατική» κυβέρνηση της Σοβιετικής Ενωσης είχε συμφέροντα και λόγους αρχής να υποστηρίξει το αντιαποικιακό κίνημα χειραφέτησης των Αράβων στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Το παράλογο είναι ότι συνέχισε να το υποστηρίζει και όταν το κίνημα αυτό πήρε τη θεοκρατική μορφή της «τζιχάντ» εναντίον του Ισραήλ και καταστάλαξε σε θεοκρατικά και απολυταρχικά καθεστώτα.

Πιστεύω ότι ο αντι-ισραηλητισμός της Αριστεράς είναι κατάλοιπο της πολιτικής της Σοβιετικής Ενωσης εκείνης της εποχής και ότι πάσχει από τις αντιφάσεις εκείνης. Η Αριστερά ασφαλώς θα αναρωτιέται πού μπορεί να την οδηγήσει η πλήρης ταύτισή της με τα απολυταρχικά, θεοκρατικά και αντισημιτικά καθεστώτα και κινήματα της Μέσης Ανατολής, του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου γενικότερα. Και ποια πρακτική αξία μπορεί να έχει η ειρηνευτική της παρέμβαση, όταν μονομερώς προβάλλει (και δίκαια) την ανάγκη ενός παλαιστινιακού κράτους παραγνωρίζοντας το υπάρχον κράτος του Ισραήλ και την ασφάλειά του. Δεν βαρύνεται με αντισημιτισμό (αν και αυτό δεν είναι βέβαιο για το σοβιετικό καθεστώς της τελευταίας σταλινικής περιόδου), μοιραία όμως κατολισθαίνει σ’ έναν ακραίο αντισημιτισμό τύπου Μπιν Λάντεν! Ή του τύπου της παρακρατικής Χεζμπολάχ και της «δημοκρατίας των μουλάδων» του Ιράν. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή Αριστερά, απόγονος της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού;

Ο αντι-ισραηλιτισμός της άκρας Δεξιάς είναι καθαρά ρατσιστικός και αντισημιτικός.