Tου Παντελη Μπουκαλα

Αν το θρησκευτικό φαινόμενο, στις ποικιλώνυμες εκδοχές του, δεν είχε φυράνει σε ρουτίνα, φανατισμό ή υποκρισία, κρατώντας άθικτο μόνο τον πυρήνα της δεισιδαιμονίας, τότε οι πρώτοι που θα όφειλαν να διαμαρτυρηθούν για τις (μυριοστές) πολιτικού χαρακτήρα δηλώσεις του αρχιεπισκόπου είναι όσοι κομματικοί ηγέτες δηλώνουν χριστιανοί, όσοι θέλουν να εμφανίζονται ως πολιτευόμενοι με τον σταυρό στο χέρι. Οσοι προσθέτουν την υπογραφή τους στους υπερασπιστές του «Χ.Ο.» στην αστυνομική ταυτότητα (θαρρείς και το κύριο είναι η δήλωση και η εικόνα, όχι το βάθος της ψυχής), όσοι, για να γίνουν «καίσαρες», αποδίδουν στους «επί γης εκπροσώπους του Θεού» όσα ανήκουν αποκλειστικά στον Θεό της πίστης τους, όσοι σφετερίζονται ακόμα και το σταυρό για να τον κοτσάρουν σαν ψηφοθηρικό δέλεαρ στο κομματικό τους λάβαρο, σίγουρα θα άκουσαν κάποια στιγμή ότι ο Χριστός τον οποίο προσκυνούν με τόσην ευλάβεια, υπήρξε (τουλάχιστον κατά τας Γραφάς) κάτι πολύ σπουδαιότερο από εθνάρχης ή κομματάρχης: κάτι οικουμενικό. Κατά συνέπεια αυτοί πρώτοι έπρεπε να πουν στον αρχιεπίσκοπο πως όταν επιστρατεύει τον Θεό και τον εμφανίζει σαν διώκτη ενός «άθεου» κόμματος, τότε προσβάλλει βαρύτατα τον ίδιο τον πυρήνα της θρησκείας (του), και, με τυπικούς και ουσιαστικούς όρους, γίνεται αιρετικός.

Ο κ. Χριστόδουλος, ως προκαθήμενος μιας Εκκλησίας που επί δεκαετίες δεν έπαψε να πολιτεύεται συγχέοντας ηθελημένα τη δεξιά του Κυρίου με τη Δεξιά του κομματικού χάρτη, χρωστάει τη μισή του δύναμη στην τηλεόραση και την υπόλοιπη στους μικροκομματικούς υπολογισμούς που καμιά σχέση δεν έχουν με πίστη, σέβας και άλλα ηχηρά παρόμοια. Οι (παρα)θρησκευτικές οργανώσεις δεν αναδεικνύουν βουλευτές μόνο στη Θεσσαλονίκη· ο «λόγος» τους, λόγος της απειλής ή του ρουσφετιού, λόγος μη χριστιανικός δηλαδή, μετράει παντού. Το απέδειξε, άλλη μια φορά, η συμφεροντολόγος αλαλία με την οποία τα «θρησκευόμενα» κόμματα αντιμετώπισαν την ηγεμονική εισβολή του αρχιεπισκόπου στο χώρο της πολιτικής και την απαίτησή του να γίνει αυτός ο ρυθμιστής, σαν «ιδιοκτήτης» του «97% των Ελλήνων» και δήθεν εν ονόματι του Θεού, ο οποίος δεν μπορεί παρά να αδιαφορεί για όλα τούτα ή και να οργίζεται, αν διατηρεί γνωρίσματα της Παλαιάς Διαθήκης.

Τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να συμβεί όμως σε μια πολιτεία όπου ο αρχιεπίσκοπος και ο νυν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, μαζί με καιροσκόπους πολιτικούς, δοξολογούν τον επί χούντας δεσπότη της συμπρωτεύουσας που είχε εισαγάγει το απίστευτο δόγμα ότι «υπάρχουν δύο Δέσποινες, η Δέσποινα των Ουρανών και η Δέσποινα Παπαδοπούλου»...