Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη/ karkagiannisant@ath.forthnet.gr

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις το 86% του λαού του Ισραήλ στηρίζει με φανατισμό την πολιτική της κυβέρνησής του, που είτε αμυντική, όπως υποστηρίζουν οι μεν, είτε επιθετική, όπως υποστηρίζουν άλλοι, έχει ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό: Στηρίζεται σε ισχυρές συμμαχίες, στην ισχύ των όπλων και είναι αδυσώπητη και αδιάφορη για τα θύματα που προκαλεί μεταξύ των αθώων αμάχων.

Εγραφε προχθές ο Παντελής Μπουκάλας στην «Κ» ότι μέσα σε αυτήν την πλειοψηφία της σκληρής αποφασιστικότητας ή του φανατισμού, χρειάζεται θάρρος και γενναιότητα για να διαδηλώσουν υπέρ της ειρήνης και της άμεσης κατάπαυσης του πυρός μερικές χιλιάδες «αντιφρονούντες», κυρίως διανοούμενοι. Μέσα στο ίδιο το εμπόλεμο Ισραήλ.

Εχει δίκαιο. Για να είναι, όμως, πλήρης η παρατήρηση θα πρέπει να προσθέσουμε ότι το Ισραήλ είναι η μόνη δημοκρατία της περιοχής, το μόνο δημοκρατικό καθεστώς, με τα τυπικά χαρακτηριστικά της «αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», δυτικού τυπου. Ενα είδος εμπόλεμης και μαχητικής δημοκρατίας που σέβεται και κατοχυρώνει την ελευθερία των ιδεών και των απόψεων. Θα έλεγα ότι στον ωκεανό των αυταρχικών και θεοκρατικών αντιλήψεων των αντιπάλων του αυτή η δημοκρατικότητα του Ισραήλ είναι αποφασιστικό πλεονέκτημα, ίσως πιο σημαντικό και από την ισχύ των όπλων.

Αλλού μάλλον θα πρέπει να αναζητήσουμε την «αχίλλειο πτέρνα» του Ισραήλ. Να αναρωτηθούμε μήπως η αποφασιστικότητα και η σκληρότητα με τις οποίες το Ισραήλ υπερασπίζεται την ύπαρξή του, μήπως αυτά τα ίδια τα χαρακτηριστικά ταυτόχρονα την υποσκάπτουν και μάλιστα θανάσιμα.

Το πρώτο είναι ότι ο πόλεμος χωρίς προοπτικές ειρήνης και συνδιαλλαγής είναι άσκοπη και επικίνδυνη σφαγή. Κάτι περισσότερο: προκαλεί τη συσπείρωση των αντιπάλων του γύρω από τις πιο εξτρεμιστικές αντιλήψεις, μετατρέποντας την πολιτική αντιπαράθεση σε ιδεολογική και θρησκευτική, αποκλείοντας ταυτόχρονα τη μετριοπάθεια και τις συμμαχίες. Σήμερα το Ισραήλ έχει τη δύναμη να συντρίψει τη Χαμάς στα παλαιστινιακά εδάφη και τη Χεζμπολάχ. Αύριο, μέσα σε ένα κόσμο εχθρότητας, μίσους, απελπησίας και θρησκευτικού φανατισμού δέκα Χαμάς και δέκα Χεζμπολάχ θα πάρουν τη θέση τους, σαν τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό: όσο και να θέλει κανείς να κατανοήσει και να δικαιολογήσει τη θέση του Ισραήλ, η εικόνα του προς τα έξω είναι πραγματικά αποτρόπαιη. Είναι πρώτα η εικόνα της ανυποχώρητης πολιτικής (με ισχυρές συμμαχίες) και στρατιωτικής υπεροχής. Αλλά κυρίως είναι η εικόνα και πιο πολύ η πραγματικότητα της αδιαφορίας για τα θύματα που προκαλεί μεταξύ των αμάχων. Θα θυμάστε εκείνη την εικόνα στο Βιετνάμ, όπου ένα κοριτσάκι έτρεχε φλεγόμενο από βόμβα ναπάλμ. Η εικόνα εκείνη έκανε τον γύρο του κόσμου και συγκλόνισε τις ίδιες τις ΗΠΑ. Ισως σήμερα οι Αμερικανοί στρατηγοί να σκέφτονται μελαγχολικά ότι η εικόνα εκείνη ισοδυναμούσε με αρκετές μεραρχίες εναντίον τους. Το ίδιο και σήμερα με την εικόνα ενός νεκρού παιδιού στα ερείπια της Βηρυττού ή με την εικόνα του πατέρα που με το τραυματισμένο παιδί στα χέρια του ζητάει αλλόφρων βοήθεια... Περιφρονώντας τόσο προκλητικά την ανθρώπινη ζωή το Ισραήλ ανοίγει χάσμα αίματος με τους Αραβες και ταυτόχρονα τους συσπειρώνει γύρω από εξτρεμιστικές και αδιάλλακτες απόψεις.

Αυτός είναι ο θανάσιμος κίνδυνος για το Ισραήλ. Οι Αμερικανοί σύμμαχοί του θα μπορούσαν να του μεταφέρουν τη δική τους πείρα από τη Νότιο Αμερική, από το Βιετνάμ και τώρα από το Ιράκ. Με μια σημαντική διαφορά: Οι Αμερικανοί είχαν πάνοτε και μέχρι τώρα τη χώρα τους στο απυρόβλητο. Το Ισραήλ δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο...