Tου Σωκρατη Τσιχλια

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να αναζητήσει κανείς κομματική ή άλλη υποκίνηση στις τελευταίες κινητοποιήσεις των φοιτητών. Η αξιοσημείωτη μαζικότητά τους, άλλωστε, υπερβαίνει κατά πολύ τις οργανωμένες πολιτικές μειοψηφίες και τα συντεταγμένα συμφέροντα που βιοπορίζονται στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης.

Ο νέος νόμος-πλαίσιο, που επεξεργάστηκε κάποια επιτροπή σοφών και θα δοθεί στη δημοσιότητα την ερχόμενη εβδομάδα, είναι απλώς η αφορμή που δόθηκε για να κατέβουν οι νέοι στους δρόμους. Η αληθινή αιτία είναι άλλη και καταγράφεται με ακρίβεια σ’ ένα βιβλίο που εκδόθηκε στην Ιταλία, τον τίτλο του οποίου δανείστηκα γι’ αυτό το άρθρο. Η γενιά των 1.000 ευρώ, λοιπόν, κατέλαβε τις σχολές και κατεβαίνει κατά χιλιάδες στους δρόμους. Τα παιδιά που μεγάλωσαν σε φοβισμένα από τον μπαμπούλα της ανεργίας σπίτια, που πήραν Lower στα 12, αρχίζοντας από τα άγουρα, ανέμελα χρόνια το κυνήγι των «χαρτιών» που θα τους παρείχαν τάχα το πλεονέκτημα να ζήσουν αύριο καλύτερα σ’ ένα κόσμο άκρατου ανταγωνισμού. Είναι τα παιδιά που πήγαν σ’ ένα υποβαθμισμένο σχολείο, οι τελευταίες τάξεις του οποίου έχουν σχεδόν καταργηθεί για να μπορούν απερίσπαστα να φοιτούν στα φροντιστήρια. Αυτά τα παιδιά ξέρουν καλά ότι και με δύο ξένες γλώσσες, και με μεταπτυχιακό και με διδακτορικό θα περάσουν υποχρεωτικά, τα πιο πολλά, την κατάρα της ανεργίας και η δουλειά που θα βρουν –όταν βρουν– θα τους «εξασφαλίσει» μια δύσκολη ζωή.

Αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα αρνούνται, αμφισβητώντας ταυτόχρονα το πολιτικό σύστημα που την παράγει. Είναι τουλάχιστον ανόητο να ζητάμε από αυτά τα παιδιά να έχουν πλήρεις και οργανωμένες απόψεις για προβλήματα που δεν μπόρεσαν να λύσουν γενιές πολιτικών και δεκάδες άχρηστες «επαναστάσεις» στην εκπαίδευση, με νόμους και άλλους νόμους, εξεταστικά συστήματα και προγράμματα που εκόμισαν στην Παιδεία δεκάδες υπουργοί και οι σύμβουλοί τους για να χτιστεί χρόνο με τον χρόνο το σημερινό μπάχαλο.

Γι’ αυτό είμαι επιεικής στη γενικότητα και την ασάφεια των θέσεών τους, στις προκαταλήψεις τους, στις απολυτότητες και τη δυσπιστία τους. Γιατί ξέρω ότι δεν ζητούν έναν άλλο νόμο-πλαίσιο. Διεκδικούν μιαν άλλη μοίρα που οι μεγάλοι τούς οφείλουν. Ακόμη και λάθος να είναι η άρνησή τους, ευτυχώς που είναι ζωντανοί για να ξυπνήσουν όσους με αυταρέσκεια, συχνά με μικροκομματικούς υπολογισμούς, και πάντως σχεδόν πάντα με προχειρότητα και βιασύνη επιχειρούν να «σώσουν» την Παιδεία στην Ελλάδα.

Ούτε το πείσμα ούτε και οι υποχωρήσεις μιας κυβέρνησης έχουν ενδιαφέρον. Οπως αποδεικνύουν οι περιπέτειες της εκπαίδευσης, 32 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, καμία εξουσία δεν δικαιούται να είναι περήφανη. Αντί, λοιπόν, να δέρνουν τα παιδιά, ας νιώσουν την απόγνωσή τους και ας εμβολιαστούν με λίγο από το πάθος τους. Αντί η αμφισβήτηση και η ρήξη που επιχειρούν οι φοιτητές να γίνεται ευκαιρία αναμέτρησης για τις εξουσίες, θα μπορούσε να γίνει αεράκι που θα φυσήξει τα πανιά μας.