Για την ΕΛ.ΑΣ.

Κύριε διευθυντά

Είναι κοινός τόπος ότι η απαξίωση των πολιτών είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κάθε φορά που το κέντρο παραδίδεται στις φλόγες, όλοι μας εξοργιζόμαστε με την αναποτελεσματικότητα των Ελλήνων αστυνομικών, που αγγίζει ακόμα και τα όρια της αδράνειας. Ομως, πριν φτάσουμε εκεί, αρκεί απλώς και μόνο να στρέψουμε το βλέμμα μας στην καθημερινότητα των «οργάνων της τάξης» και στον τρόπο που κινούνται στην πόλη μας. Εργάζομαι στο Κολωνάκι και νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας σκηνές από την ρουτίνα τους. Περίπολοι της νέας επίλεκτης ομάδας ΔΙΑΣ, ανά δέκα επιδίδονται στο αγαπημένο σπορ του Ελληνα, φραπέ και τσιγάρο, στην πλατεία Δεξαμενής και στους δρόμους πέριξ της πλατείας Κολωνακίου, ακουμπώντας νωχελικά στις μηχανές τους. Βιαστικοί περαστικοί που πηγαίνουν στη δουλειά τους, τους κοιτούν με απορία, αλλά και κάποια ψήγματα ζήλιας.

Λίγο πιο κάτω, ο συνάδελφός τους, ειδικός φρουρός, φουσκωμένος από αναβολικά και με μανίκια σηκωμένα μέχρι τα μπράτσα, κρύβεται πίσω από το απαραίτητο αξεσουάρ – τα γυαλιά τύπου εξολοθρευτή. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς μπορεί οποιαδήποτε επιτυχία της αντιτρομοκρατικής ή της δίωξης ναρκωτικών να ανατρέψει τη βαθιά ριζωμένη εικόνα του οργάνου με το φραπέ και το τσιγάρο στο χέρι από το μυαλό του μέσου Ελληνα.

Είμαστε άραγε πολύ μακριά από την εποχή όπου η εκπαίδευση σε θέματα συμπεριφοράς θα αποτελούσε προτεραιότητα;

Μήπως η απαγόρευση του καφέ και του καπνίσματος, όχι μόνο σε ώρες υπηρεσίας, αλλά όσο οι αστυνομικοί βρίσκονται εν στολή σε δημόσιο χώρο, θα ήταν ένα ανέξοδο πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση;

Τέλος, αναρωτιέμαι αν η χρήση γυαλιών ηλίου περιοριστεί μήπως έρθει νωρίτερα η ώρα που θα μπορεί ο κάθε αστυνομικός, και κατ’ επέκτασιν όλη η ΕΛ.ΑΣ., να μας «κοιτάξει στα μάτια»;

Αθ. Σταμιδης / Μηχανολόγος

Για το ΕΣΥ

Κύριε διευθυντά

Το ΕΣΥ παλινωδεί ανάμεσα στον νεοφιλελεύθερο σοσιαλισμό των μεν και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό των δε, σαν μια βεμπεριανή επιχείριση που παράγει και πουλάει... υγεία, «φτιασιδωμένο» κατάλληλα, ώστε να μοιάζει κάπως με σύστημα Beveridge για να δικαιολογεί την περί κοινωνικού κράτους προεκλογική συνθηματολογία. Στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά βιότοπος ιδιοτέλειας, κομματοκρατίας, φαυλότητας, δόλιας κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος, που το κατέστησαν ως το περισσότερο ακριβό και λιγότερο φιλικό μεταξύ των ευρωπαϊκών ομολόγων του.

Πρόσφατα, ένας ακόμη ανεδαφικός νόμος, για την «αναβάθμισή του», έρχεται να ρυθμίσει τον τρόπο εφημερίας των κλινικών και εργαστηριακών τμημάτων στο ΕΣΥ, ως ωμή εφαρμογή ολοκληρωτικών μεθόδων κεντρικής ετερορρυθμίσεως: εφεξής, κάθε επιμελητής επιτρέπεται να εφημερεύει δύο εργάσιμες, ένα Σάββατο και μια Κυριακή/εξαιρέσιμη, κάθε μήνα, χωρίς να αξιολογούνται οι πραγματικές ανάγκες κάθε (κλινικού ή εργαστηριακού) τμήματος, που νοσηλεύει πάσχοντες και δεν σταβλίζει αμνοερίφια. Αν απαιτούνται περισσότερες εφημερίες προβλέπεται μια βασανιστική διαδικασία προεγκρίσεων από τα επιστημονικά, διοικητικά, περιφερικά συμβούλια, ώς τους υπουργούς Υγείας και Οικονομίας.

Είναι προφανές, ότι αποκλειστικό μέλημα του υπουργείου ήταν οι περαιτέρω περικοπές των αποδοχών των ιατρών και όχι η ενίσχυση της προστασίας, της ασφάλειας και της ευόδωσης του προβλήματος των νοσηλευομένων, η προώθηση σύγχρονων μεθόδων και τεχνικών διοίκησης, διαχείρισης, με στόχο τον έλεγχο της σπατάλης και η προαγωγή του συντελούμενου επιστημονικού έργου σε τομείς, όπως η πρόληψη, η διάγνωση, η θεραπεία και η αποκατάσταση, για τα οποία ο νέος νόμος δεν έχει κάτι να εισφέρει, διότι τότε θα αύξαναν, αντί να μειώνουν τις εφημερίες των επιμελητών. 

Σύμφωνα (α) με τον Διεθνή Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας, που επιβάλλει την αρχή της συνηγορίας υπέρ του ασθενούς και (β) τη διακήρυξή της υπό τον νυν Γ.Γ. του ΥΥΠ «πρωτοβουλίας για τη διάσωση του ΕΣΥ, [2008-9]», και τη βιβλιογραφία, στην οποία βασίστηκε, που έθετε ως υπέρτατη την αρχή της «παροχής υπηρεσιών υψηλής ποιότητας», κάθε κλινικό και εργαστηριακό τμήμα πρέπει να εμπιστεύεται τους ασθενείς του στην ενεργό εφημερία ενός τουλάχιστον επιμελητή ιατρού.

Εφεξής, κλινικά και εργαστηριακά τμήματα, με στελέχωση μικρότερη των 8 επιμελητών, όπως είναι στην πλειονότητά τους τα τμήματα του ΕΣΥ, θα εγκαταλείπονται ακάλυπτα από έμπειρο εφημερεύοντα, λιγότερες ή περισσότερες ημέρες κάθε μήνα.

Υπό τις νέες συνθήκες, το ΕΣΥ θα κινείται στα όρια απρόθυμης περιθάλψεως ασθενών, καθώς οι εξελίξεις της παθολογικής εκτροπής τους θα αντιμετωπίζονται, μάλλον αδόκιμα, από ειδικευόμενους ιατρούς (με χαμηλό κόστος εφημερίας), που παρά την αφοσίωσή τους, τις άοκνες προσπάθειες και τη φιλομάθειά τους, διαθέτουν περιορισμένες γνωστικές εφεδρείες και μη ακόμη εκδιπλωμένες ιατρικές δεξιότητες. Χωρίς καθοδήγηση και εξοπλισμένοι με τη γνωστή προπτυχιακή εκπαίδευση, καταφεύγουν σε υπερβολικό αριθμό παρακλινικών εξετάσεων, ανεβάζοντας υπερβολικά το κόστος νοσηλείας.

Η ασήμαντη περιστολή δαπανών για ασφαλείς εφημερίες από ειδικευμένους ιατρούς θα προκαλέσει διόγκωση των δημόσιων και ιδιωτικών δαπανών περιθάλψεως, επιδείνωση των δεικτών ενδονοσοκομειακής νοσηρότητας και αύξηση του συναισθηματικού κόστους για τους ασθενείς.

Αλλά, δυστυχώς, ούτε τη δολιότητα της αρπαχτής ούτε την ανηθικότητα της αρνήσεως περιθάλψεως ασθενούς μπορούν οι νοσοκομειακοί ιατροί να καταγγείλουν, χωρίς αμέσως να κατηγορηθούν για συντεχνιακές ιδεοληψίες και ωφελιμιστικές επιδιώξεις.

Μαθιουδακης Γεωργιος MD. pHD / Διευθυντής Παθολογικού Τομέα ΓΝΝ-Π.

Η τιμή των φαρμάκων

Κύριε διευθυντά

Με ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο του Μ. Πιτσιλίδη για τις τιμές των φαρμάκων. Θέλω να σταθώ λίγο στα Generics, για τα οποία μάλλον έδωσε συγχωροχάρτι για τη υψηλή τιμή τους σε σχέση με τα brands, και έδωσε και τις εξηγήσεις. Θέλω, όμως, να συμπληρώσω κάποια πράγματα και να διαφωνήσω σε κάποια άλλα. Πρώτα, η τεράστια πλειοψηφία των Generics δεν είναι Generics αλλά Brands και αυτό γιατί έχουν όνομα. Βέβαια, έχουμε και εδώ πρωτοτυπήσει με τον ερμαφρόδιτο όρο (Branded Generics!) Π.χ. τα Elkostop, Benzol, Omeprol και δεκάδες άλλα (ξεπερνούν τα 20!), δεν είναι Generics του Losec γιατί έχουν όνομα. Τα generics φέρουν μόνο την ενεργό ουσία στην περιπτωσή μας omeprazole, αρκεί να έχουν την ίδια βιοδιαθεσιμότητα με το Original-brand name. Το γεγονός ότι έχουν δημιουργηθεί δεκάδες ελληνικές εταιρείες δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτές τρέφονται από το ελληνικό Δημόσιο, αφού τα μεγαλύτερα ταμεία έχουν κρατική υπόσταση. Δηλαδή, οι εταιρείες αυτές απομιζούν από το σύστημα υγείας πιο πολλά χρήματα από ό,τι θα έπρεπε, αφού πιστεύω και εγώ ότι θα έπρεπε αυτά τα φάρμακα να είναι αρκετά φθηνότερα. Οταν μάλιστα επιδοτείται η συνταγογράφηση στους γιατρούς από τις εταιρείες, η ζημιά είναι μεγαλύτερη για πολλούς λόγους στα ασφαλιστικά ταμεία, η δε συνταγογράφηση αυτών των φαρμάκων πολλές φορές δεν είναι αναγκαία.

Το πιο εύκολο σήμερα είναι να φέρεις ένα έτοιμο χάπι από την Ινδία ή την Κίνα και αφού βρεις μελέτες βιοδιαθεσιμότητας, να πάρεις έγκριση να και αρχίσεις την «κονόμα». Οι πιο πολλές εταιρείες, λοιπόν, «ρουφάνε» λεφτά από το κράτος για να πληρώνουν το προσωπικό τους και να συντηρούνται. Καμιά μελέτη ή επιστημονική επιμέλεια. Τι ασφαλιστικό υπόβαθρο έχουν αυτές οι εταιρείες-διανομείς για κάθε προϊόν που λανσάρουν; Ξέρουμε ότι μια ευυπόληπτη εταιρεία πρέπει να έχει το οικονομικό υπόβαθρο να αποζημιώσει, αν κάτι πάει στραβά, με το προϊιόν τους. Πολλές από αυτές τις εταιρείες, αν κάτι πάει λάθος, θα ψάχνουμε να τις βρούμε και πάλι θα επέμβει το κράτος να επανορθώσει την όποια ζημιά. Επαναλαμβάνω ότι δεν είναι όλες οι ελληνικές εταιρείες έτσι, υπάρχουν εταιρείες με δικά τους προϊόντα και αξιόλογη θέση στην ελληνική βιομηχανία. Οσο για τις εξαγωγές που κάνουν αυτές οι εταιρείες, θέλω να ρωτήσω πρώτα σε τι τιμή πουλάνε τα προϊόντα τους, και πόσες είναι εκτός συνόρων (off-shore); Το δε κράτος υποστηρίζει το παράλογο, 30 προϊόντα με διαφορετικό όνομα, συσκευασμένα - κατασκευασμένα από 30 διαφορετικές εταιρείες, σε 30 διαφορετικούς τόπους να έχουν την ίδια τιμή! Μα όλα έχουν το ίδιο κόστος παρασκευής; Το κράτος παρανομεί και η επιτροπή ανταγωνισμού είναι ανύπαρκτη, αντίθετα υπάρχει προστατευτισμός και δημιουργία υπόβαθρου καρτέλ. Πιστεύω ότι οποιοδήποτε φάρμακο για να κυκλοφορήσει (να πάρει άδεια), πρέπει ή να είναι φθηνότερο ή να είναι διαφορετικό. Αυτό θα χαμηλώσει τις τιμές και θα αναγκάσει πολλές εταιρείες στην έρευνα για τη δημιουργία διαφορετικών μορφών φαρμάκων (π.χ. ελεγχόμενης αποδέσμευσης, εντεροδιαλυτών) ή και ακόμη παρόμοιων ουσιών. Επίσης, πρέπει να υπάρχουν πραγματικά generics και να σταματήσει αυτός ο διαγωνισμός ποιος θα δώσει περισσότερα στον γιατρό για να συνταγογραφήσει! Αλήθεια, χρειαζόμαστε εταιρείες που είναι παράσιτα του κρατικού προϋπολογισμού ή θέλουμε εταιρείες με επιστήμονες και έρευνα; Υπάρχουν τρόποι να μειωθεί το κόστος των «Generics», χρειάζεται όμως γνώση και μακριά πνοή.

Δημητριος Μπαλτας / Φαρμακοποιός, New York State Registered Pharmacist