Tης Δωρας Aντωνιου

Σε επαρχιακή πόλη διοργανώθηκε πρόσφατα πανελλαδική συγκέντρωση διαμαρτυρίας για ένα θέμα που αφορά την ευρύτερη περιοχή. Οι διαμαρτυρόμενοι, μερικές δεκάδες άτομα που έφτασαν στην πόλη κυρίως από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μετά την ολοκλήρωση της διαμαρτυρίας, αποφάσισαν να συσκεφθούν, για να αποφασίσουν πώς θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους. Δεν πήγαν σε ένα από τα καφενεία της περιοχής, δεν κάθισαν στην πλατεία. Κάποιος έριξε την ιδέα, την οποία όλοι άμεσα ασπάστηκαν: «Ας πάμε να κάνουμε κατάληψη και συνέλευση στο ΤΕΙ». Ετσι και έγινε. Εισέβαλαν στο τοπικό ΤΕΙ, διέκοψαν κάθε δραστηριότητα, το έθεσαν υπό κατάληψη και άρχισαν τη συνέλευσή τους. Το θέμα της διαμαρτυρίας ουδεμία σχέση είχε με την εκπαίδευση. Κάποιος από τη διοίκηση του ΤΕΙ επιχείρησε να το επισημάνει, για να δεχθεί τη χλεύη ενός εκ των συγκεντρωθέντων, ο οποίος με το επιχείρημα «εμείς δεν αναγνωρίζουμε εξουσίες, δεν μας ενδιαφέρει τι δηλώνεις, ποιος είσαι», του αφαίρεσε τον λόγο. Ο ίδιος, βεβαίως, έδειχνε να έχει ηγετικό ρόλο μεταξύ των συγκεντρωθέντων, καθώς έδινε οδηγίες στους υπολοίπους πώς να κάνουν περιφρούρηση, τι συνθήματα να γράψουν στους τοίχους, πόση ώρα θα παραμείνουν στον χώρο κ.λπ. Τελικά, έπειτα από αρκετές ώρες, οι καταληψίες αποφάσισαν να αποχωρήσουν.

Είναι μόνο ένα παράδειγμα, από τα πιο ανώδυνα, της κακοποίησης που υφίσταται η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου. Οποιοσδήποτε, για οποιοδήποτε λόγο, μπορεί να κάνει κατάληψη σε πανεπιστημιακό χώρο, εκμεταλλευόμενος την ασυλία που ο νόμος παρέχει. Την ιστορία μού διηγήθηκε φίλος, που διδάσκει στο εν λόγω ΤΕΙ, με την κατάληξη, «ευτυχώς τη γλιτώσαμε με τα συνθήματα στους τοίχους και δεν είχαμε καταστροφές και σπασίματα». Οπως πρόσθεσε δε, το νεοσύστατο ΤΕΙ, απέκτησε τη δυνατότητα να λειτουργεί στοιχειωδώς έπειτα από κοπιώδη και αγωνιώδη προσπάθεια των επικεφαλής, οι οποίοι χρειάστηκε να πασχίσουν για να εξασφαλίσουν «ακόμα και γραφική ύλη». Αλλη μια παθογένεια της μανίας να στήνονται εν μία νυκτί και χωρίς τον στοιχειώδη σχεδιασμό, ΑΕΙ και ΤΕΙ ανά τη χώρα.

Ας επανέλθουμε, όμως, στα της κατάληψης. Οι υπεύθυνοι του ΤΕΙ, όπως φαντάζομαι, πολλών άλλων πανεπιστημιακών και τεχνολογικών ιδρυμάτων ανά τη χώρα, είναι ιδιαίτερα προβληματισμένοι εν όψει της επετείου του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ενθυμούμενοι τα όσα συνέβησαν πέρυσι τον Δεκέμβριο. Θεωρούν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο μιας νέας κατάληψης, ο απολογισμός της οποίας μπορεί να μην είναι μόνο μερικοί μουντζουρωμένοι τοίχοι. Σκέφτονται, λοιπόν, να κρατήσουν κλειστό το ΤΕΙ για μια δυο μέρες, σε ένδειξη πένθους για τον θάνατο του νεαρού Αλέξη. Η απόφαση για κάποια εκδήλωση τιμής στον αδικοχαμένο νεαρό είναι απόλυτα σεβαστή και θεμιτή, επιβεβλημένη θα έλεγα. Οχι όμως όταν γίνεται άλλοθι, προκειμένου να αποτραπούν οι στρεβλώσεις που προκύπτουν από ένα παράλογο καθεστώς, όπως έχει εξελιχθεί το καθεστώς του ασύλου. Είναι καιρός πια το θέμα να αντιμετωπισθεί με σοβαρότητα, με ολοκληρωμένη θεώρηση, χωρίς να θίγονται δικαιώματα και κεκτημένα, αλλά και χωρίς να λειτουργεί το άσυλο ως ασυλία για οποιονδήποτε αποφασίζει να κάνει οτιδήποτε.