Tου Aθανασιου Eλλις

Η Ελλάδα καίγεται και η συντεταγμένη πολιτεία καταρρέει. Οι κουκουλοφόροι καταστρέφουν, λεηλατούν και το κράτος παρακολουθεί ανήμπορο να αντιδράσει. Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα η κυβέρνηση ανίκανη να διαχειρισθεί μια μείζονα κρίση κάνει τα πάντα για να πείσει ότι ολοκλήρωσε τον κύκλο της.

Ο Κώστας Καραμανλής, ένας πολιτικός που με μεθοδικότητα είχε οικοδομήσει το προφίλ του σταθερού και αποφασιστικού ηγέτη, δείχνει να έχει απολέσει τα αντανακλαστικά του παρελθόντος. Η εμπλοκή του Θόδωρου Ρουσόπουλου στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και η απομάκρυνσή του από το Μαξίμου έχει στερήσει από τον πρωθυπουργό τη στρατηγική σκέψη και επικοινωνιακή δεινότητα του πρώην υπουργού Επικρατείας, με αποτέλεσμα να παρατηρείται μια άνευ προηγουμένου ολιγωρία. Ο πρωθυπουργός μάταια τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Πλαισιωμένος από υπουργούς που απεδείχθησαν κατώτεροι των περιστάσεων, έχασε τον έλεγχο μιας επικίνδυνης κατάστασης και οι συνέπειες για τη χώρα ήταν καταστροφικές.

Αμέσως μετά τον θάνατο του 15χρονου ο Προκόπης Παυλόπουλος φάνηκε να επιδεικνύει την αναγκαία ευθιξία, υποβάλλοντας στον πρωθυπουργό την παραίτησή του. Ο κ. Καραμανλής έσφαλε που δεν την αποδέχθηκε. Δεν είναι προσωπικό το θέμα, αλλά ηθικό. Η κυβέρνηση δεν εκτίμησε σωστά την έκταση των επεισοδίων και των ζημιών. Η αστυνομία χωρίς εντολές και σχέδιο αφέθηκε να αυτοσχεδιάζει. Οι αστυνομικοί, χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι και αυτοί, χρεώνονταν μια συνολική ευθύνη που με τόση ευκολία τούς επιρρίπτουν πάντα πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης. Δικαιολογημένα αισθάνονται προδωμένοι και είναι οργισμένοι. Οι εικόνες αστυνομικών που παθητικά δέχονται πέτρες και μολότωφ φαντάζουν από αδιανόητες έως ανεξήγητες. Ως πολιτικός προϊστάμενος των σωμάτων ασφαλείας ο νηφάλιος καθηγητής και υπουργός απέτυχε στον τομέα ευθύνης του. Δεν έπεισε, και όφειλε να θυσιασθεί αναλαμβάνοντας τις πολιτικές ευθύνες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη συνείδηση του λαού είναι η ατιμωρησία. Οι πολιτικοί που θα αποδείξουν έμπρακτα ότι το αντιλαμβάνονται, θα ανακτήσουν σταδιακά τον σεβασμό του λαού που υπηρετούν.

Στην αρχή ο Κώστας Καραμανλής ενέπνευσε. Ομως, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις και κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες, δίστασε, υπαναχώρησε, και μέχρι τώρα απέτυχε. Αλλά και η αντιπολίτευση έχει τεράστιες ευθύνες για την ηθική σήψη. Την ώρα που η χώρα βιώνει μια από τις σοβαρότερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας της, όλοι κρίνονται.

Αυτή τη στιγμή οι πολίτες δεν δικαιολογούν λαϊκισμούς και δεν έχουν ανάγκη από πομπώδεις δηλώσεις και δήθεν κριτική του «συστήματος» του οποίου όλοι είναι μέρος. Ο λαός αναζητεί εναγωνίως έναν ηγέτη με όραμα, που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, θα βάλει τέρμα στην ατιμωρησία πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων «επωνύμων», θα σταματήσει την ασυδοσία της συχνά κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής «ελίτ», θα τολμήσει να πατάξει τη διαφθορά, και θα συγκρουσθεί πραγματικά με τη διαπλοκή. Δυστυχώς, προς το παρόν ο ηγέτης αυτός δεν φαίνεται στον ορίζοντα...