Tης Eλενης Mπιστικα

Οσοι έχουμε μια κάποια ηλικία σ’ αυτό το επάγγελμα που απαιτεί παρατηρητικότητα και μνήμη, όπως η δημοσιογραφία, γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν υπάρχει καλοκαίρι που να σηκώθηκε αγέρας και να μην είχαμε εκτεταμένες πυρκαγιές, συχνότερα στην ύπαιθρο, Χαλκιδική ή στα νησιά, και άλλοτε στη γειτονιά μας, στην Αττική, όπου η Πεντέλη, ο Ωρωπός, ο Διόνυσος, η Σταμάτα και αυτή ακόμη η Κηφισιά έζησαν τον εφιάλτη της φωτιάς και είχαν καεί ώς και σπίτια μέσα στο Κεφαλάρι!

Κάθε φορά, την επομένη της φωτιάς, όλες οι εφημερίδες είχαν πρώτο θέμα την «πύρινη κόλαση» και οι αντιπολιτευτικές ξεσπάθωναν και ζητούσαν την κεφαλή επί πίνακι του εκάστοτε πρωθυπουργού. Επί Γεωργίου Ράλλη, που ήταν ευθύς πολιτικός και είχε το θάρρος της γνώμης του, πρωτοακούστηκε ότι φταίνε οι πυλώνες της ΔΕΗ με τους σπινθήρες της υψηλής τάσεως στους καύσωνες. Οσο για τη μετάδοση της φωτιάς, παροιμιώδης έμεινε η εξήγηση ότι «πηδούσαν οι φλεγόμενες κουκουνάρες και μετέδιδαν τη φωτιά». Ως και νούμερο στην επιθεώρηση έγιναν οι κουκουνάρες! Επί Ανδρέα Παπανδρέου οι πυρκαγιές συνέχιζαν να μαίνονται, αλλά εξηγήσεις δεν δίνονταν άλλες πέραν της «βιβλικής καταστροφής». Τα τηλεοπτικά δελτία παρουσίαζαν τις εικόνες και έδιναν το θέαμα της αδηφάγου φλόγας, καθώς και τον αγώνα των ανθρώπων να σώσουν τα σπίτια τους με τις μάνικες ποτίσματος ή χτυπώντας με κλαδιά τις εστίες της φωτιάς. Και τότε χάθηκαν ζωές, και τότε παγιδεύτηκαν κατοικίδια και αιγοπρόβατα στα φλεγόμενα δάση και τότε αργούσε ή δεν επαρκούσε η Πυροσβεστική, δεν πετούσαν τα canadair κ.λπ. Εκείνο που έκανε τη διαφορά στη φετινή συμφορά της φωτιάς ήταν το θέαμα της Πάρνηθας που καιγόταν, που κάηκε μπροστά μας, δίπλα μας, πάνω μας, χωρίς κανείς και τίποτε μέσα στη νύχτα να μπορεί να περιορίσει το κακό, ενώ την άνιση μάχη έδιναν πυροσβέστες, εθελοντές, πρόσκοποι. Η φωτιά γιγάντωνε, πλησίαζε κατοικημένες περιοχές, την Αθήνα την ίδια και τα προάστια. Οι κάτοικοι των συνοικιών στους πρόποδές της παρακαλούσαν απλώς «να μη γυρίσει ο άνεμος, γιατί αλίμονό μας. Πάνε οι Θρακομακεδόνες, πάει η Χασιά, το Μενίδι…». Ο άνεμος δεν άλλαξε, αλλά η φωτιά κατέκαψε 25 χιλιάδες στρέμματα δάσους και ένα μεγάλος μέρος του πολύτιμου ελατοδάσους του εθνικού δρυμού. Γι’ αυτή την καταστροφή που έγινε τόσο κοντά μας, που η πυρωμένη ανάσα της φλόγας και ο καπνός μάς κύκλωσε, τύλιξε τον Παρθενώνα και ακόμα μυρίζει ο αέρας αποκαΐδια και στάχτες, όλες οι εφημερίδες, σαν μια φωνή, ζητούν να καταλογιστούν ευθύνες «όπου δει» για τη φωτιά που απλώθηκε και κατέστρεψε τον μοναδικό πνεύμονα οξυγόνου της τσιμεντένιας πρωτεύουσας. Δεν υπάρχει συμπολίτευση και αντιπολίτευση στο θέμα αυτό. Ολοι συμφωνούν ότι οι εγκληματίες κερδοσκόποι, που θέλουν τις δασικές εκτάσεις να γίνουν οικόπεδα για να κτιστούν κατοικίες, πρέπει να τρωθούν εκεί που τους πονάει. Να κηρυχθούν αναδασωτέες αυτές οι εκτάσεις, να μπουν πάσσαλοι, να παρθούν, εδώ και τώρα, αεροφωτογραφίες της περιοχής που κάηκε, ώστε να μην ξεχαστεί, ύστερα από λίγα χρόνια, το κακούργημα και στη θέση των δέντρων να χτιστούν μεζονέτες και κέντρα διασκέδασης, ακόμη και συνοικίες προνομιούχων εχόντων τα μέσα... Το δήλωσε ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, που δεν μας έχει συνηθίσει σε «λόγια του αέρα» ότι θα περιφρουρηθεί η καμένη γη για να αναδασωθεί.

Ας στείλει αμέσως συνεργεία να μετρήσουν, να χαρτογραφήσουν, να βάλουν σύρματα, κι ας πάρει και τις κάμερες και τους φωτογράφους αυτή τη φορά μαζί, γιατί αυτό θα είναι σωτήριον έργον. Για το παρόν και το μέλλον της Πάρνηθας και της Αθήνας της ίδιας, και της ποιότητος ζωής μας στο κατακαμένο «κλεινόν άστυ». Οσο για τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, που λέει ότι θα κάνει ξεχωριστό «υπουργείο Περιβάλλοντος» όταν γίνει πρωθυπουργός, ώσπου να γίνει, ας ενώσει τις δυνάμεις του κόμματος που ηγείται για να βοηθήσει στην αναδάσωση, στην οποία δεν βοηθούν μόνον οι επικρίσεις και στηλιτεύσεις.

Οταν λέμε και γράφουμε «ανέτοιμους και πάλιν μας βρήκε η φωτιά» εννοούμε ότι ανέτοιμοι είμαστε όλοι, οι πρώην κυβερνώντες, οι νυν, και οι επόμενοι. Ολους πλήττει η καταστροφή της Πάρνηθας, όχι μόνον στο επικοινωνιακό image τους, αλλά στον αέρα που αναπνέουμε...