Επικοινωνιακή επικυριαρχία της Ν.Δ.

Κύριε διευθυντά

Εχω πολύ ελεύθερο χρόνο και ως εκ τούτου παρακολουθώ πολύ τηλεόραση, ακούω πολύ ραδιόφωνο, παρακολουθώ τα πρωτοσέλιδα και διαβάζω εφημερίδες. Με έκπληξη διάβασα το άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη (Π.Μ.) στην «Καθημερινή» στις 11/10/2009, του οποίου η κεντρική ιδέα όπως αναγράφεται είναι «Η επικοινωνιακή επικυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας έκανε κακό στο κόμμα, αλλά και στον τόπο». Διαβάζοντας το άρθρο του είχα την αίσθηση ότι ζω σε άλλη χώρα. Επί χρόνια τώρα οι Ελληνες ζουν έναν καταιγισμό από τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες με υπερβολικές κατηγορίες κατά της Ν.Δ. σε σχέση με την ακρίβεια, τα σκάνδαλα, τα ρουσφέτια κ.λπ. Σχεδόν ούτε ένας δημοσιογράφος στην TV και τα ραδιόφωνα δεν παρουσίαζε τα γεγονότα έστω και από ουδέτερη σκοπιά. Αν λάβουμε υπόψη ότι οι εφημερίδες που στηρίζουν τη Ν.Δ. είναι ελάχιστες με περιορισμένη κυκλοφορία αντιλαμβάνεται κανείς τη δυσμενή επικοινωνιακή θέση της Ν.Δ. Στα πάνελ της TV οι μετέχοντες εκπρόσωποι της Ν.Δ. στην πλειοψηφία τους όχι καλά προετοιμασμένοι και πληροφορημένοι δέχονταν ανελέητο σφυροκόπημα από τους πέντε-έξι «αντιπάλους» συνομιλητές – του παρουσιαστή περιλαμβανομένου. Πώς υπό τους όρους αυτούς είχε επικοινωνιακή επικυριαρχία η Ν.Δ.;

Αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Π.Μ. ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είδε το φως της δημοσιότητας με καθυστέρηση δύο ετών. Μήπως αυτό έγινε διότι βαφτίστηκε σκάνδαλο από συγκεκριμένο τηλεοπτικό σταθμό όταν ο ιδιοκτήτης του δεν πήρε κυβερνητική κάλυψη στις περιπέτειές του με τη δικαιοσύνη και στη συνέχεια ακολούθησαν προθυμότατα όλοι οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί και ο Τύπος; Σε σχέση με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ποτέ κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι κάποιος πολιτικός χρηματίστηκε στην υπόθεση αυτή.

Κύριε διευθυντά, η επικοινωνιακή επικυριαρχία της Ν.Δ. μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Και για να αναφέρω ένα άλλο παράδειγμα, επί μήνες η κοινή γνώμη βομβαρδιζόταν από όλα τα ΜΜΕ ότι η Ν.Δ. έδωσε 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες. Ρώτησα δέκα άτομα, εκ των οποίων έξι τραπεζικούς, συνταξιούχους και εν ενεργεία. Η άποψή τους κυμαινόταν ότι η Ν.Δ. χάρισε ή ενίσχυσε τις τράπεζες με 28 δισ. ευρώ μετρητά. Η Ν.Δ. με την επικυριαρχία της στα ΜΜΕ δεν μπόρεσε να εξηγήσει στον κόσμο περί τίνος πρόκειται. Αν και δεν έχει σημασία πλέον και επειδή πιστεύω ελάχιστοι το γνωρίζουν, καλό είναι να εξηγηθεί τι είναι αυτά τα 28 δισ. ευρώ.

Τα 16 δισ. αφορούν εγγυήσεις στις τράπεζες για τον μεταξύ τους δανεισμό στη διατραπεζική αγορά, άρα μηδέν μετρητά. Τα 7 δισ. αφορούν κρατικά ομόλογα τα οποία χρησιμοποιούνται από τις τράπεζες ως εγγύηση για δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, άρα μηδέν μετρητά. Τα 5 δισ. αφορούν χορήγηση μετρητών έναντι των οποίων το κράτος πήρε προνομιούχες μετοχές και διόρισε κρατικούς επιτρόπους στις τράπεζες. Τα μετρητά αυτά χορηγήθηκαν με επιτόκιο 10%, δηλ. έσοδα 500 εκατ. ευρώ ετησίως. Σημειώνω ότι για τη στήριξη των τραπεζών στις ΗΠΑ και Ε.Ε. δόθηκαν (δεν χαρίστηκαν) εγγυήσεις και μετρητά ύψους 2,7 τρισ. ευρώ και σε μία μόνο βελγική τράπεζα δόθηκαν 80 δισ. ευρώ (Economist Σεπτεμβρίου).

Η Ν.Δ. έκανε πολλά λάθη και έχασε τις εκλογές. Πιθανόν το μεγάλο εύρος να οφείλεται στο ότι η αλήθεια και η πραγματικότητα στη χώρα μας, είναι είδη εν ανεπαρκεία. Η σωστή πληροφόρηση είναι απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας και κατ’ εξοχήν ευθύνη και καθήκον των ΜΜΕ. Αλλο το θεμιτότατο να υποστηρίζει κάποιος ένα κόμμα και άλλο η παραπληροφόρηση και η διαστρέβλωση της αλήθειας.

Γεωργιος Κωνσταντινου / Γουδί

Η κερκόπορτα

Κύριε διευθυντά

Ναι, να μπει στην Ευρώπη η Τουρκία, αφού βέβαια θα κάνει αυτά που είναι νόμιμα και τα οποία από χρόνια της ζητάμε.

Ετσι, η χώρα μας θα αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά, αφού θα είναι δυσκολότερο για την Τουρκία να «κάνει του κεφαλιού της».

Βέβαια, μην ξεχνάμε πως: «Οι Τούρκοι θέλουν ένα πόλεμο για να υπογράψουν μια συνθήκη και ένα δεύτερο για να εφαρμόσουν τους όρους της!..»

Ευρωπαίοι, λοιπόν, και οι γείτονες, που θα μπορούν να έρχονται ελεύθερα στη χώρα μας.

Και η προτίμησή τους θα στραφεί στα κοντινά νησιά (ακόμα και στις βραχονησίδες!..) όπου θα αγοράζουν –με οποιοδήποτε κόστος– τα χώματά μας, θα χτίζουν τα σπίτια τους και θα γίνονται μόνιμοι κάτοικοι, χωρίς να σκοτίζονται για χρήματα, αφού το κράτος τους θα τους χρηματοδοτεί αφειδώς με δανεικά (και αγύριστα!).

Ετσι, τα νησάκια του ανατολικού Αιγαίου θα γίνουν σιγά σιγά τουρκικά (χωρίς πόλεμο!), με τους λίγους Ελληνες κατοίκους να γίνονται ακόμα λιγότεροι, αφού, πουλώντας πανάκριβα την άγονη γη τους, θα προτιμήσουν να ζουν –με όλες τους τις ανέσεις– στις ελληνικές μεγαλουπόλεις. Αφήνοντας, όμως, ελεύθερο το πέρασμα σε αναξιόπιστους γείτονες.

Σιγουριά, λοιπόν, με την Τουρκία μέλος της Ευρώπης. Ομως, την ίδια σιγουριά είχαν και οι κάτοικοι της Βασιλεύουσας, με τα άπαρτα τείχη γύρω τους, αλλά το τέλος τους ήρθε από μια ξεχασμένη κερκόπορτα!

Μινως Σοφουλης / Χανιά

Αρχαία Ελληνικά στο γυμνάσιο

Κύριε διευθυντά

Πολύς λόγος γίνεται κατ’ αυτάς, για την «πρόταση - επιθυμία» του σεβαστού καθηγητού κ. Εμμ. Κριαρά «να καταργηθεί –εκ νέου– το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο», με την ευκαιρία και της πρόσφατης επισκέψεως του κ. Γ. Παπανδρέου σ’ αυτόν («Καθημερινή» 27/10/09).

Τα Αρχαία Ελληνικά στο Γυμνάσιο είχαν καταργηθεί, ως γνωστόν, σ’ αυτό κατά τη μεταρρύθμιση του 1964, με τη συμβολή και του Ευαγγέλου Παπανούτσου, επανήλθαν κατά την Επταετία 1967 - 1974 και επανακαταργήθηκαν με τη μεταρρύθμιση Γ. Ράλλη το 1976, με ορισμένες απλοποιήσεις στην ιστορική ορθογραφία, όπως στις καταλήξεις της υποτακτικής και της Γ΄ Κλίσεως, αλλά με διατήρηση της Γενικής Ενικού (π.χ. πόλ-η, αλλά πόλ-εως), καθώς και του πολυτονικού, όπως μαρτυρεί το βιβλιαράκι του τότε υπ. Προεδρίας της Κυβερνήσεως, «Η Νεοελληνική Γλώσσα στη Διοίκηση», 1977). Επακολούθησε η μεταρρύθμιση του ’81 κ.ε., επί ΠΑΣΟΚ, με πληρέστερη κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας και του πολυτονικού, με όλα τα δυσμενή γνωστά επακόλουθα (λεξιπενία, ευρύτερη χρήση ξένων λέξεων κ.λπ.), χωρίς κανένα πρακτικό όφελος που ανεμένετο, όπως ωμολόγησαν τελικά εν μέρει και οι πρωτεργάτες (Παπανούτσος και Ράλλης). Γι’ αυτό ήδη το 1986 ο αείμνηστος ΥΠΕΠΘ Αντ. Τρίτσης επιχείρησε την επαναφορά των Αρχαίων Ελληνικών και στο Γυμνάσιο και οργανώθηκε συστηματικά από τις αρχές της παρούσης δεκαετίας, επί ΥΠΕΠΘ κ. Γιαννάκου (Ν.Δ.), χωρίς όμως και τη συστηματική διδασκαλία της Γραμματικής και της απαραίτητης βασικής Ιστορικής Ορθογραφίας, συμπεριλαμβανομένου και του πολυτονικού και της χρήσεως αρχικά απλουστευμένων κειμένων, όπως των Ζούκη και Φιλικού, προσαρμοσμένων και στα σημερινά δεδομένα. Ετσι δημιουργήθηκε μεγάλη σύγχυση στα παιδιά μεταξύ Δημοτικής και Αρχαίας Ελληνικής, όπως ήδη το έχουμε επισημάνει αλλαχού. Γι’ αυτό ακριβώς οι γονείς αναζητούν και προμηθεύονται τα βιβλία εκείνα στα «καροτσάκια», παλαιοπωλεία κ.α. Ας προσαρμοζώμεθα, λοιπόν, σήμερα στις νέες αυτές απαιτήσεις, αναζητώντας, βέβαια, και περαιτέρω βελτίωση και όχι οπισθοδρόμηση. Εφ’ όσον δε πιστεύουμε στο ενιαίο της μοναδικής υπερτρισχιλιετούς Ελληνικής Γλώσσας μας, ας κρατήσουμε ό,τι περιεσώθη επί τόσους αιώνες και συμβάλλει στη διάσωσή της, έστω και με κάποιες ακόμα θυσίες. Αλλωστε, «τ’ αγαθά –και η μνήμη– κόποις κτώνται», αλλά με πολλαπλάσια και διαχρονικά οφέλη!

Απ. Π. Παπαθεοδωρου - Φιλόλογος, πρ. γεν. επιθ/τής Μ.Ε.

Μέτρα για δανειολήπτες

Κύριε διευθυντά

Η αξιότιμος κυρία υπουργός των Οικονομικών, Ανταγωνιστικότητος και Ναυτιλίας θα πρέπει να λάβει μέτρα και για τους δανειολήπτες, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι και επιθυμούν να εξοφλήσουν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους προς τις τράπεζες, αδυνατούν όμως, διότι οι τράπεζες δεν δέχονται να πάρουν σαν εγγύηση για τις οφειλές τους εξ αδιαιρέτου ακίνητα (όταν υπογράφει ως εγγυητής μόνο το ένα μέλος του εξ αδιαιρέτου).

Ο λόγος για τον οποίο κινδυνεύω να γίνω αφερέγγυος, αν δεν εισακουσθεί η παραπάνω πρότασή μου, είναι διότι ο κ. Απόστολος Αλλαμάνης, γνωστός φίλος της προηγούμενης κυβέρνησης, κατόρθωσε (με τις ευλογίες και τους αδιαφανείς χειρισμούς του κ. Δ. Μηλιάκου της Αγροτικής Τράπεζας) να μπει στο άρθρο 44 και να ρίξει ένα πολύ νόμιμο κανόνι και να με αφήσει απλήρωτο για 21 μήνες. Η απορία, βέβαια, παραμένει πάντα, τι σχέση είχε ο κ. Απόστολος Αλλαμάνης με την εθνική οικονομία; Νομίζω, ό,τι σχέση έχει ο φάντης της τράπουλας με το ρετσινόλαδο.

Βέβαια, κατά τους προηγούμενους «κυρίους», τους «κυβερνώντες», το νόμιμο είναι και ηθικό (sic).

Αποστολος Κοντιζας / Π. Φάληρο

Η αξία της Ιστορίας

Κύριε διευθυντά

Η αξία της Ιστορίας ανάγεται στα διδάγματά της. Και για να είναι αυτά πειστικά πρέπει να είναι αληθινά.

Στο γενέθλιο φύλλο της 28ης τρέχοντος δημοσιεύεται –μάλιστα εντός πλαισίου– επιστολή της κ. Σοφίας Παρτσακλού. Απονέμεται εκεί τιμή στον οπλίτη Κοκκίδη. Αυτό υπό την εξήγηση ότι διαταχθείς από τις δυνάμεις κατοχής να υποστείλει την ελληνική σημαία από τον βράχο της Ακρόπολης, έμπλεος εθνικού φρονήματος τυλίχθηκε μ’ αυτήν και αυτοκτόνησε πέφτοντας στο κενό, κατ’ Απρίλιο 1941.

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας (ΕΜΕΙΣ) διά του τότε προέδρου της, μακαρίτη, Γεράσιμου Αποστολάτου αναζήτησε τα ίχνη του Κοκκίδη ώστε να τιμηθεί από την εταιρεία μας. Οι αναζητήσεις υπήρξαν άκαρπες. Το πόρισμα ανέδειξε ανυπαρξία της ηρωικής αυτής πράξης.

Στην πατρίδα μας οι αποδεδειγμένοι ήρωες και οι αντίστοιχες θυσίες, κυριολεκτικώς, περισσεύουν. Αρα η προβολή –ως ηρωικών– περιστατικών (πάντως) αμφισβητουμένων υποβαθμίζει την αξιοπιστία της ιστορικής μας παρουσίας.

Γεωργιος Κ. Στεφανακης