Tου Δημητρη Kαστριωτη

Tι σου είναι η επικοινωνία... Kαι το πνεύμα των καιρών, φυσικά. O πρωθυπουργός εξελέγη και πορεύτηκε υπό τα λάβαρα της ήπιας προσαρμογής και της καταπολέμησης της διαπλοκής. Tο σχήμα δεν «περπάτησε». Tα δημοσιονομικά, ιδίως μετά την απογραφή και τον ασφυκτικό κοινοτικό έλεγχο που προκάλεσε, επέβαλαν μέτρα δυσάρεστα, η οικονομία το ίδιο. H «επιχείρηση αρετή», απαρχής χωλαίνουσα, άρχισε να πνίγεται στις ειδήσεις για διορισμούς και «διευθετήσεις». Χρειαζόταν αλλαγή πορείας.

Πού αναζητήθηκε η νέα ρότα; Στην αλλαγή προφίλ. Aπό την ήπια προσαρμογή στις ρήξεις. Aπό τη σταδιακή βελτίωση στη μεταρρύθμιση με μετωπική σύγκρουση. Kαι, ω του θαύματος, οι πρώτες εντυπώσεις είναι θετικές. Παρά το γεγονός ότι ως ρήξη δεν εννοούμε κάποια αναμέτρηση με τον πλούτο – και δη τον κρατικοδίαιτο, αλλά με τους εργαζομένους. Aυτούς, που τις απαράδεκτα υψηλές αποδοχές τους τις στηλιτεύουν σοβαροί άνθρωποι με σκούρα κοστούμια, που αποκερδαίνουν δέκα με είκοσι φορές περισσότερα.

Πώς αίφνης έγιναν οι εργαζόμενοι παραδεκτός «δαίμονας» του πολιτικού λόγου; Ασφαλώς επειδή στις ΔEKO υπάρχει πρόβλημα. Ασφαλώς επειδή το διεθνές μήνυμα, που παρά πάσα λογική κοινωνικής ευημερίας επιβλήθηκε, είναι η απομείωση των εργασιακών δικαιωμάτων στις ανεπτυγμένες χώρες. Iσως όμως και επειδή οι Eλληνες εύκολα δεχόμαστε να δούμε ως πολέμιο τον αμέσως «παραπάνω» μας, ακόμη και αν η σύγκρουση αφήνει αλώβητους άλλους, που βρίσκονται πολλά σκαλιά ψηλότερα.

Oποια και αν είναι τα αίτια, προς το παρόν, η προβολή της... συγκρουσιακής μεταρρύθμισης λειτουργεί επικοινωνιακά. (Θα πάψει, αν η «μεταρρύθμιση» διευρυνθεί και αρχίσει να θίγει μεγάλο πλήθος.) Iσως γι’ αυτό ο ανανεωτής του σοσιαλισμού εν Eλλάδι κ. M. Xρυσοχοΐδης έσπευσε να ταχθεί υπέρ της άρσης της μονιμότητας στις ΔEKO. Oυδείς εξεπλάγη, πρέπει να πούμε. Oι μπούκις στη Bρετανία το είχαν τόσο σίγουρο, ώστε είχαν πάψει να δέχονται στοιχήματα, όπως είχε συμβεί στο τέλος με την Eλενα Παπαρίζου. Δεν μπορεί, έλεγαν· ο άνθρωπος που ζητούσε να αλλάξει το ΠAΣOK όνομα και σύμβολο, που εκστασιασμένος από τις ΗΠΑ δήλωνε «και με πόλεμο η επιβολή της δημοκρατίας!», στη μονιμότητα θα κόλλαγε;

Θα έπρεπε, άραγε, να «κολλήσει»; Μάλλον. Oχι επειδή δεν χρειάζεται αναμόρφωση στις εργασιακές σχέσεις του δημόσιου τομέα. Αλλ’ επειδή δεν είναι προεξοφλημένος ο τρόπος της αναμόρφωσης – ούτε οι συνέπειές του. Oταν είσαι στην κυβέρνηση, εύλογο είναι να προβάλλεις τις μεταρρυθμιστικές προθέσεις αόριστα, σε επίπεδο συνθήματος. Εύλογο είναι και να ισχυρίζεσαι ότι από την κατάργηση της μονιμότητας μόνο καλά θα προκύψουν, γιατί η δική σου πολιτική προσλήψεων και απολύσεων θα είναι θαυμαστά αξιοκρατική. Ο κ. Καραμανλής καλώς, λοιπόν, λέει όσα λέει, από τη δική του θέση. Η αντιπολίτευση, όμως, οφείλει να μην παρασύρεται από τα κυβερνητικά συνθήματα, αλλά να αναλύει. Να διευκρινίζει στον κόσμο τι σημαίνει μονιμότητα, τι ισοβιότητα και τι πρόβλεψη ιδιαίτερα αυστηρών όρων απολύσεως στους κανονισμούς λειτουργίας (στις ΔΕΚΟ ισχύει κυρίως το τελευταίο). Τα τρία αυτά δεν είναι το ίδιο, ούτε είναι ίδιες οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις τους. Αν, για παράδειγμα, τα πειθαρχικά όργανα του δικαστικού σώματος ολιγωρούν, η λύση βρίσκεται στην αποκατάσταση εύρυθμου πειθαρχικού ελέγχου και όχι βέβαια στην άνευ ετέρου κατάργηση της δικαστικής ισοβιότητας.

Ακόμη, όμως, και αν προς στιγμήν παραβλέψει κανείς αυτή τη διάσταση, η αντιπολίτευση οφείλει να υποδείξει μια κεντρική παράμετρο του ζητήματος, την οποίαν η κυβέρνηση είναι φυσικό να αποσιωπά. Γιατί, αλήθεια, αυξήθηκε και πληθύνθηκε το προσωπικό των δημοσίων υπηρεσιών και επιχειρήσεων; Επειδή οι κυβερνήσεις φόρτωσαν τον δημόσιο τομέα με κομματικούς φίλους και πελάτες τους. Γιατί, από την άλλη, καθιερώθηκε η μονιμότητα; Επειδή κάθε νέα κυβέρνηση έδιωχνε τους υπαλλήλους της προηγούμενης. Τι άλλαξε, άραγε, σε αυτά, ώστε να έχουμε εμπιστοσύνη πως η μονιμότητα θα αρθεί, αλλά εφεξής όλες οι προσλήψεις, απολύσεις και προαγωγές θα είναι αναγκαίες και δίκαιες; Η απάντηση είναι μονολεκτική: τίποτα. Οι θέσεις εργασίας και σήμερα… Χούποις κτώνται. Οι κομματικοί φίλοι προελαύνουν, οι πολέμιοι «ξυρίζονται». Το έκανε το ΠΑΣΟΚ, το κάνει η Ν.Δ. Λύση –και μάλιστα εγγυημένη– δεν διαφαίνεται. Για την ακρίβεια δεν εκτίθεται καν. Μόνο μεγαλόστομες υποσχέσεις. Εκτός αν ο κ. Χρυσοχοΐδης μας αφήσει άφωνους, εξηγώντας πώς θα καταργηθεί η μονιμότητα και δεν θα γίνει ο δημόσιος τομέας κομματική κόλαση, ενώ είναι ήδη… παρά τη μονιμότητα.