Tου Σταυρου Λυγερου

Δεν υπάρχει πια ημέρα από το δελτίο ειδήσεων της οποίας να απουσιάζει ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Παλαιότερα, για τις δοσοληψίες του με την ιταλική Δικαιοσύνη. Προσφάτως, για την περιπετειώδη προσωπική ζωή του. Αυτό που κανείς, ωστόσο, δεν μπορεί να του αμφισβητήσει είναι η μοναδική ικανότητά του να σαγηνεύει τους Ιταλούς ψηφοφόρους. Υπενθυμίζουμε ότι τον εξέλεξαν τρεις φορές πρωθυπουργό, όταν τα διεθνή ΜΜΕ τον θεωρούν κράμα δημαγωγού και γελωτοποιού με άφθονο τηλεοπτικό μέικ απ. Το κρίσιμο αυτό ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Δεληολάνη «Σίλβιο Μπερλουσκόνι, βίος και πολιτεία» (εκδ. Καστανιώτη). Ο Δεληολάνης δεν είναι ένας εξωτερικός παρατηρητής της ιταλικής πολιτικής ζωής. Ζει από έφηβος στη Ρώμη. Εκεί σπούδασε κι εκεί εργάζεται. Γράφει από πρώτο χέρι, αλλά για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ο συγγραφέας αποδεικνύει ότι πίσω από την δημόσια εικόνα ενός sui generis πολιτικού, κρύβονται ανομολόγητα μυστικά και επικίνδυνες συναναστροφές. Η επιχειρηματική ανάδειξη του Μπερλουσκόνι (πρώτα στον οικοδομικό και μετά στον τηλεοπτικό τομέα) αποτελεί μυστήριο. Ο ίδιος καλλιέργησε την εικόνα του αυτοδημιούργητου, που «δούλεψε σκληρά» και «συγκρούστηκε με το οικονομικό κατεστημένο».

Οπως προκύπτει από το βιβλίο, χρησιμοποίησε από τα πρώτα βήματά του αχυρανθρώπους και εταιρείες–φαντάσματα. Ανανήψαντες μαφιόζοι κατέθεσαν ότι η αυτοκρατορία Μπερλουσκόνι οικοδομήθηκε με το μαύρο χρήμα της Κόζα Νόστρα. Ο Μπερλουσκόνι ήταν μέλος και της περιβόητης μυστικής μασονικής στοάς Ρ-2. Η αυτοκρατορία του «Καβαλιέρε» γεννήθηκε και επιβίωσε χάρη στην υποστήριξη που του παρείχαν ορατά και αόρατα κέντρα εξουσίας. Δημιούργησαν και στήριξαν τον άνθρωπο, που γρήγορα εξασφάλισε το μονοπώλιο της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ιταλία.

Η κάθοδος του Μπερλουσκόνι στον πολιτικό στίβο το 1994 ήταν μια πράξη απόγνωσης. Μετά την δικαστική επιχείρηση Καθαρά Χέρια έχασε τους πολιτικούς υποστηρικτές του. Ο όμιλός του είχε πνιγεί στα χρέη. Ο Μπερλουσκόνι ανέλαβε ο ίδιος να προστατεύσει πολιτικά την αυτοκρατορία του. Τα κατάφερε με τον τρόπο που ο ίδιος γνώριζε καλά. Για να πουλήσει τον πολιτικό Μπερλουσκόνι, οργάνωσε μια πρωτοφανή διαφημιστική εκστρατεία, στηριγμένη στον τηλεοπτικό βομβαρδισμό. Μέσα σε τέσσερις μήνες ένας νέος πολιτικός και ένα ανύπαρκτο κόμμα πήραν την πρωτιά.

Σήμερα (και εξ αιτίας της αποτυχίας των κεντροαριστερών κυβερνήσεων Πρόντι) η δημοτικότητα του Μπερλουσκόνι βρίσκεται στα ύψη. Ο πρωθυπουργός απέδειξε ότι είναι σε θέση να πει και να κάνει (σχεδόν) οτιδήποτε, χωρίς να πληρώσει πολιτικό κόστος. Η εικόνα του «αντιπολιτικού» επιχειρηματία που θυσιάστηκε για να σώσει την «επιχείρηση Ιταλία», του αθεράπευτου γυναικά, του καταφερτζή που μπορεί να ξεγλιστράει από το νόμο, του χωρατατζή που παίζει καρπαζιές με τους ισχυρούς της Γης, έχει κατακτήσει την πλειοψηφία των Ιταλών, κυρίως τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Ο Δεληολάνης δεν θεωρεί τον Μπερλουσκόνι Μουσολίνι, αλλά υπογραμμίζει ότι δημιούργησε ένα προσωποπαγές καθεστώς, που καταπατά συστηματικά αξίες και θεσμούς. Θεωρεί το φαινόμενο ιταλικό, που αντλεί τις ρίζες του στην ιστορία της χώρας.