Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Γεμάτη ήταν αυτή η τηλεοπτική εβδομάδα και από την άποψη των εξελίξεων στο μιντιακό πεδίο, αλλά και των γενικότερων εξελίξεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η αγορά του 66% των μετοχών του Alpha από έναν γερμανικό κολοσσό, ο οποίος έχει ισχυρή τηλεοπτική και ραδιοφωνική παρουσία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι μια εξέλιξη με ιδιαίτερη οικονομική και πολιτισμική σημασία - μια σημασία την οποία κανείς δεν παραγνωρίζει, ακόμα και αν δεν μπορούμε προς το παρόν να την περιγράψουμε και να την εκτιμήσουμε.

Σημαντικό γεγονός, όχι μόνο με στενά μιντιακή αλλά και με πολιτιστική και πολιτική διάσταση, ήταν και η συναυλία της Τρίτης «για το πράσινο και τη ζωή» που οργάνωσαν ο ΣΚΑΪ, το Μουσείο Γουλανδρή και ο «Μελωδία». Οταν τόσοι καλλιτέχνες συνεργάζονται για έναν κοινό σκοπό, όταν το τραγούδι συνεπαίρνει και ενώνει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, κατανοούμε ότι η δημόσια σφαίρα δεν είναι τόσο συρρικνωμένη, ότι υπάρχει διάθεση για αγώνα και συμμετοχή. Γεγονός είναι και η απαγόρευση από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή της βιντεοσκόπησης της συναυλίας, που μεταδόθηκε από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ με θαμπή εικόνα και κακό ήχο καθώς αναγκαστικά χρησιμοποιήθηκαν ασύρματες κάμερες. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι το τηλεοπτικό κοινό δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει απευθείας τη συναυλία, αλλά και ότι αυτή έχει ήδη αποκλειστεί από τα οπτικοακουστικά αρχεία σαν να μην αφορούσε, όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά και την ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης και του ελληνικού τραγουδιού. Και να αναλογιστεί κανείς ότι λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα το υπουργείο Πολιτισμού είχε δώσει άδεια για την επαγγελματική φωτογράφιση της Τζένιφερ Λόπεζ στην Ακρόπολη με τέλος 3.000 ευρώ. Ποιος ξέρει, αν η κυρία Λόπεζ τραγουδούσε στο Καλλιμάρμαρο, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Σε τι χώρα ζούμε, αναρωτιέται κανείς, καθώς πηγαίνουν χέρι χέρι η μικροψυχία και ο παραλογισμός.

Κι ενώ η σκιά της οικονομικής κρίσης βαραίνει ολόκληρο τον πλανήτη, τα περισσότερα δελτία ειδήσεων αφιερώνουν τον περισσότερο χρόνο τους στις ενδοκομματικές εξελίξεις ή στον πόλεμο των δηλώσεων, στις δημοσκοπήσεις και στις υποθέσεις για το πότε θα γίνουν εκλογές ή ανασχηματισμός, ενώ κωμικές διαστάσεις τείνει να πάρει το κάθε άλλο παρά αστείο ζήτημα του μοναστηριακού real estate, καθώς οι καλόγεροι έγιναν περιζήτητοι στα τηλεοπτικά πάνελ.

Μπουχτίζει, λιγώνεται ο τηλεθεατής από τη φλυαρία των δελτίων. Οχι άλλο κάρβουνο, όχι άλλοι γαλάζιοι αντάρτες ή γαλάζιοι νομιμόφρονες. Μετά το αντάρτικο της Κατοχής, το αντάρτικο ζούγκλας, το αντάρτικο πόλεων, έφτασε το αντάρτικο των παραθύρων ή των μπλογκ. Από την ανταρτομάνα Ρούμελη (Κρήτη, Θεσσαλία κ.ο.κ.), στην ανταρτομάνα της Ρηγίλλης! Η πολιτικολογία εισβάλλει ορμητικά από τα τηλεπαράθυρα και η πολιτική φεύγει αθόρυβα από την πίσω πόρτα -και δεν είναι περίεργο που πολλοί, ιδίως νέοι, γυρίζουν την πλάτη σε αυτό που μας επιβάλλεται σαν πολιτική.