Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Να το δεχθούμε και να το επαινέσουμε: δημοκρατικός και διαφανής ο τρόπος με τον οποίο αναζητούνται γενικοί και ειδικοί γραμματείς για τα υπουργεία, τις περιφέρειες και δεν ξέρω για πού αλλού. Αν είναι και πραγματικά ακομμάτιστος ή πλαγίως κομματικός μένει να αποδειχθεί. Περισσότερο συντηρητικός και διόλου νεωτεριστής, δεν σας κρύβω ότι θα προτιμούσα η αναζήτηση, η ανεύρεση και επιλογή να ανήκε στην ευθύνη της εκλεγμένης κυβέρνησης και του αρμοδίου υπουργού για να ξέρουμε, στα δύσκολα, από ποιον θα ζητήσουμε τον λόγο. Τώρα από ποιον θα αναζητήσουμε τον λόγο; Από το... Διαδίκτυο ή από το ημεδαπό ή ξένο πανεπιστήμιο που φόρτωσε τον διαδικτυακό υποψήφιο με γνώσεις, πτυχία και «ντοκτορά»;

Ανεξαρτήτως αυτών των επιφυλάξεων, οφειλομένων σε εκ χαρακτήρος συντηρητισμό, ανακύπτουν και άλλα ερωτήματα και απορίες:

Απ’ ό,τι μαθαίνουμε όλα τα υπουργεία έχουν κυριολεκτικά παραλύσει εδώ και τουλάχιστον δύο μήνες, από τότε που προκηρύχθηκαν εκλογές. Κανένα χαρτί δεν υπογράφεται από κανέναν και ξέρετε τι σημαίνει αυτό σε μια χώρα όπου το τελευταίο παλιόχαρτο για να είναι έγκυρο και αποτελεσματικό πρέπει να φέρει... τριάντα υπογραφές. Υπάρχουν υπόνοιες ότι μερικά χαρτιά, «αυστηρώς προσωπικά», υπογράφηκαν λίγες μέρες πριν από τις εκλογές. Στρατιές υπαλλήλων, παλαιμάχων και άρτι επιστρατευθέντων, πηγαινοέρχονται στα υπουργεία και τις άλλες δημόσιες υπηρεσίες, εντελώς άσκοπα. Μερικά υπουργεία εφαρμόζουν εργασία εκ περιτροπής, κάθε υπάλληλος «εργάζεται» μέρα παρά μέρα. Και πολύ καλά έκαναν, είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουν «μόνιμες και σταθερές θέσεις εργασίας», για τις οποίες το ΚΚΕ δίνει ηρωικούς αγώνες. Οταν ο ταλαίπωρος πολίτης πηγαίνει σε κάποια δημόσια υπηρεσία για κάποιο «χαρτί», του λένε ότι δεν υπάρχει ακόμη γενικός γραμματέας και δεν κατανεμήθηκαν οι αρμοδιότητες μεταξύ των υφυπουργών.

Ας δεχθούμε ότι κάθε αρχή και δύσκολη και ότι όλα τα μόνιμα στελέχη της διοίκησης, τμηματάρχες και διευθυντές είναι... αδιάφοροι και άχρηστοι, ανίκανοι να βάλουν έστω και μια υπογραφή. Να υπενθυμίσω πάλι ότι η πολυπράγμων ΑΔΕΔΥ, συνδικαλιστικός ηγεμόνας του κλάδου, ουδέποτε ακούσαμε να υπερασπίζεται τη δουλειά και την αξιοπρέπεια των μελών της, όπου υπάρχουν και είναι βέβαιο ότι υπάρχουν και κατάφωρα περιφρονούνται.

Επιτέλους, έπειτα από μερικά τέρμινα, επιλέγεται ο γενικός γραμματέας, με όλους τους κανόνες της διαδικτυακής διαφάνειας. Φρέσκος φρέσκος και με το πλούσιο βιογραφικό υπό μάλης πηγαίνει να αναλάβει εργασία και ευθύνες στο υπουργείο ή σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία. Τι ξέρει ο άνθρωπος από το υπουργείο ή τι οφείλει να ξέρει; Ούτε ξέρει ούτε οφείλει να ξέρει. Θα πρέπει να περάσουν άλλοι έξι μήνες για να μάθει τα στοιχειώδη, για παράδειγμα πώς κυκλοφορούν τα «χαρτιά» μεταξύ προσώπων και πολυποίκιλων αρμοδιοτήτων. Θα μου πείτε ότι ήταν καλύτερος ο προηγούμενος τύπος γενικού γραμματέα, ο κομματικός εγκάθετος; Οχι, χειρότερος και βλαβερότερος ήταν.

Ο,τι και να λέγεται και ό,τι και να ακούγεται, δεν θα πάψω να πιστεύω ότι ο φυσικός σύμβουλος και συνεργάτης ενός υπουργού (πολιτικού προϊσταμένου) είναι ο δημόσιος υπάλληλος, η μόνιμη υπαλληλική ιεραρχία. Αν ψάξει εκεί θα βρει φιλότιμο, εντιμότητα, γνώση και πείρα. Δεν είναι βέβαιο ότι αυτές οι αρετές θα βρεθούν στο Διαδίκτυο. Και ένα τελευταίο: καλή και άγια η διαφάνεια. Οταν, όμως, καταντάει «στυλάκι» μετατρέπεται στο αντίθετό της.