Tης Μαριαννας Τζιαντζη

«Νύχτες πρεμιέρας» στο σινεμά, ημέρες πρεμιέρας στην τηλεόραση. Οι βασιλείς και οι βασίλισσες της πρωινής ζώνης επέστρεψαν στα χειμερινά τους ανάκτορα, ενώ άρχισαν και τα δύο νέα καθημερινά σίριαλ της σεζόν, που δίνουν το lead in στα δελτία των οχτώ. Πάντως, πρωί πρωί χθες, ο νομάρχης Θεσσαλονίκης, κ. Ψωμιάδης, βγήκε σε παράθυρο στον κ. Αυτιά (Αlpha) και ύμνησε την Ελένη Μενεγάκη σαν να ήθελε να δώσει καλό lead in στην εκπομπή της που αρχίζει μετά το «Καλημέρα σας».

Κλαρίνα και τσιφτετέλια περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, η πρεμιέρα του «Καφέ με την Ελένη». Ο Πάνος Κιάμος αφηγήθηκε τραγουδώντας ότι βγήκε με την παρέα του «για ποτό και ξενύχτι», για να μεθύσει, να τα σπάσει και να ξεχάσει «εκείνη»: «Πίνω-πίνω και δεν με πιάνει, σβήνω-σβήνω μ’ έχεις τρελάνει». Ο,τι ακριβώς χρειάζεται να ακούσει η νοικοκυρά που εκείνη την ώρα «σβήνει» το κρέας και τα κρεμμυδάκια που τσιτσιρίζουν στο τηγάνι.

«Βλέπω-βλέπω» τις πρωινές εκπομπές, αλλά συνήθως δεν με πιάνει, δεν με αγγίζει αυτό που βλέπω ή μάλλον με θλίβει. Ποιον λογικό άνθρωπο να πιάσει αυτό το υστερικό κέφι; Πώς να μη μας λιγώσουν τα παχιά λόγια που ακούστηκαν πρόσφατα σε ένα «ελαφράδικο» με αφορμή την παρουσία του Ανδρέα Μπάρκουλη στην κηδεία του Σταύρου Παράβα; «Τώρα γράφεται ιστορία», να λέει εκστασιασμένος ένας «πανελίστας», «γιατί εδώ δεν μιλάμε για απλούς ηθοποιούς, αλλά για μεγαθήρια...». Σε αναπηρική πολυθρόνα ο παλιός ζεν πρεμιέ του κινηματογράφου, στο χώμα ο «Φίφης». Οι εικόνες από το Κοιμητήριο της Καισαριανής που προβάλλονταν, ενώ διατυπώνονταν αυτά τα σχόλια, ήταν βιντεοσκοπημένες και όχι «λάιβ». Αν συνέβαινε το δεύτερο, ίσως ο ίδιος ο σεμνός ηθοποιός να σηκωνόταν από το φέρετρο για να διαμαρτυρηθεί. Αν αυτοί οι ηθοποιοί ήταν μεγαθήρια, τότε τι ήταν η Βέρα Ζαβιτσιάνου, που ο πρόσφατος θάνατός της πέρασε απαρατήρητος από τις χαζοχαρούμενες εκπομπές; Θεά; Σκέτη θεά;

Πολλοί έχουν υμνήσει τα «χέρια του πιανίστα», τα μακριά και ντελικάτα δάχτυλά του, όμως ας μην ξεχνάμε και τα χέρια του μάγειρα, όπως του Τζέιμι Ολιβερ που κάθε πρωί παρουσιάζει το «Απλά και νόστιμα» (ΣΚΑΪ). Χέρια που δεν διστάζουν να αφαιρέσουν την πέτσα της κότας, να ζυμώσουν τον κιμά, να πιάσουν το κρεμμύδι και το σκόρδο, χωρίς επιτήδευση και φλυαρίες. Φέρνει κανείς στον νου του εκείνες τις γυναίκες του χωριού που άνοιγαν φύλλο σαν να ήταν για το πιο εύκολο και φυσικό πράγμα στον κόσμο ή που ζύμωναν το ψωμί με σεβασμό, ξέροντας ότι τα χέρια τους αγγίζουν κάτι ζωντανό και πολύτιμο.

Δεν ξέρω πόσο απλές είναι οι συνταγές του διάσημου Βρετανού μάγειρα, όμως μου αρέσει να βλέπω έναν τεχνίτη που αγαπάει τη δουλειά του και δεν επιδεικνύει απλώς τη δεξιοτεχνία του.

Περιμένω τις πρεμιέρες της εβδομάδας και ελπίζω ότι δεν θα μουρμουρίσω «βλέπω-βλέπω και δεν με πιάνει». Η αλήθεια είναι ότι, ανεξάρτητα από τη θέλησή μας, η ασχήμια μάς πιάνει, όπως μας πιάνει και η ανέμπνευστη ευπρέπεια, η πληκτική μετριότητα, είτε βλέπουμε πολλή τηλεόραση είτε δεν βλέπουμε καθόλου. Εδώ μας επηρεάζει το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο, δεν θα μας επηρεάζει το τι βλέπουν εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας;