Tου Γιωργου Π. Tερζη / gterzis@kathimerini.gr

Τρίτη βράδυ απέναντι από το Χίλτον. Μία ομάδα δέκα τουριστών, από αυτούς τους λίγους που πρέπει να τους προσέχουμε σαν τα μάτια μας, επιχειρούν να διασχίσουν τη Βασιλέως Κωνσταντίνου. Περιμένουν το «πράσινο» για τους πεζούς, και αποτολμούν το βήμα στους αθηναϊκούς δρόμους. Φθάνουν στη νησίδα του δρόμου έτοιμοι για το άλλο μισό της διαδρομής.

Εις μάτην! Το κόκκινο ανάβει και αναγκάζονται να μείνουν επί μακρόν σε μια νησίδα, πλάτους μισού μέτρου, ανάμεσα από τα αυτοκίνητα που επιταχύνουν, την ίδια ώρα που η πιο μικρή της παρέας προσπαθεί να πιάσει κάτι που γλίστρησε από το χέρι της και η μητέρα της την κρατάει, εμφανώς αγχωμένη, ως το σπλάχνο της να βρίσκεται ένα βήμα από το βάραθρο.

Χθες το μεσημέρι, στη Μεσογείων έξω από το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Ο ταλαιπωρημένος μεσήλικας, Ελληνας ή αλλοδαπός δεν έχει σημασία, κουτσαίνοντας και με το πόδι μπανταρισμένο επιχειρεί κι αυτός να διαβεί τον δρόμο. Τα φανάρια του παίζουν το ίδιο ακριβώς παιχνίδι. Υπό αποπνικτική ζέστη, που ενισχύεται από την άσφαλτο και τις εξατμίσεις των οχημάτων, ο ίδιος κλονίζεται, μοιάζει να χάνει για λίγο την ισορροπία του. Λιποθυμά. Ευτυχώς, ο οδηγός του διερχόμενου αυτοκινήτου σταματά εγκαίρως.

Τα δύο αυτά περιστατικά, με απόσταση μόλις ολίγων ωρών, είναι μόνον ενδεικτικά της καθημερινότητας που όλοι βιώνουμε στην Αθήνα και τις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της χώρας. Εκτιμώ, δε, ότι κι εσείς θα έχετε βρεθεί, είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως παρατηρητές, σε ανάλογες καταστάσεις.

Η λίστα, άλλωστε, είναι μακρά. Περιλαμβάνει τις μπάρες αναπήρων μονίμως κατειλημμένες από τον «έξυπνο» που βρήκε την εύκολη θέση στάθμευσης, τις μανάδες και τις γιαγιάδες να κάνουν ζιγκ - ζαγκ με τα βρεφικά καροτσάκια ανάμεσα στο, γεμάτο από δίκυκλα, σκουπίδια, και πινακίδες, πεζοδρόμιο και τον δρόμο, με ελάχιστα μάλιστα αυτοκίνητα να τους παραχωρούν προτεραιότητα. (Παρεμπιπτόντως, είναι η ιδέα μου ή θα κατηγορηθώ ως φαλλοκράτης αν σημειώσω ότι είναι οι άνδρες μάλλον που παραχωρούν προτεραιότητα στις μαμάδες με καροτσάκι και όχι οι γυναίκες;)

Για ποιον φτιάχτηκαν, αλήθεια, αυτές οι πόλεις στις οποίες ζούμε; Προφανώς όχι για τους κατοίκους τους. Ενδεχομένως, σχεδιάστηκαν για τα αυτοκίνητα των κατοίκων τους αλλά, στην ουσία, όχι για τους ίδιους τους ανθρώπους. Ετσι συνέβη και με τα φανάρια. Η κίνηση των πεζών είναι παρεμπίπτον ζήτημα, αφού εξυπηρετηθούν πρωτίστως τα οχήματα. Ετσι συνέβη και με την κουλτούρα μας, βαθιά ριζωμένη από τη μικροαστική μας προέλευση... «Εχει κούρσα, προηγείται...».

Το κακό έχει ήδη συντελεστεί. Κάποιες δεκαετίες αστικής ανάπτυξης, α λα γκρέκα, ήταν αρκετές για τη δημιουργία ενός «εχθρικού» για τους πολίτες αστικού περιβάλλοντος. Δεν προσδοκώ μεγάλες αλλαγές. Αλλά μιας και σύντομα θα βρεθώ για λίγες εβδομάδες εκτός τειχών, θα αποτελούσε ευχάριστη για εμένα έκπληξη η απλή ρύθμιση των φαναριών, ώστε να μην αναγκάζονται οι πεζοί να μένουν στη μέση του δρόμου αλλά να μπορούν να διασχίσουν όλο το πλάτος του. Δεν τρέφω, όμως, και αυταπάτες ότι αυτό θα γίνει. Συνεπώς, θα αρκεστώ στο να γεμίσω τις μπαταρίες μου για μία ακόμη μάχη με το τέρας της πόλης. Καλό καλοκαίρι...