Τρία βασικά συμπεράσματα προκύπτουν από την υπόθεση της Siemens.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως όποιος πολιτικός ηγέτης επικαλείται άγνοια για τα κρούσματα διαφθοράς στην κυβέρνηση, το υπουργείο ή το κόμμα του είναι απλώς ανεπαρκής για τη θέση που κατέχει. Οποιος πάλι γνωρίζει αλλά προτιμά τη συγκάλυψη είναι συνένοχος.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικός και καταλύει την θεμελιώδη έννοια της ισονομίας. Είναι ακατανόητο στον Ελληνα πολίτη πώς πρώην υπουργοί, αλλά και ιδιώτες «συνεργάτες» τους, μπορούν να διαπράττουν σοβαρά αδικήματα χωρίς καμία συνέπεια.

Το τρίτο και αυτονόητο συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει ένας μόνον τρόπος να φωτισθεί όλο το σκοτεινό παρασκήνιο των σχέσεων της Siemens: να ακολουθήσουν με προσοχή οι ανακριτές τον δρόμο του χρήματος. Να επιμείνουν δηλαδή και να πετύχουν να ανοίξουν οι αμαρτωλοί λογαριασμοί που ήδη εμπλέκονται στο σκάνδαλο. Μόνο έτσι θα δοθούν απαντήσεις, τις οποίες η κοινή γνώμη περιμένει με αγωνία.