The New York Times

Ωστε, λοιπόν, τα δύο τρίτα των Γάλλων θεωρούν ότι δεν πρέπει να θέσω εκ νέου υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2012; Και τι ακριβώς περιμένατε δηλαδή; Εχουν απέναντί τους έναν τύπο που κάνει την καλύτερη δουλειά στη χώρα, είναι παντρεμένος με την πιο όμορφη γυναίκα και διαθέτει το τέλειο σπίτι και περιμένετε να με συμπαθούν κιόλας;

Ε, λοιπόν, έχω κάτι να πω στους συμπατριώτες μου. Η ζωή ενός προέδρου δεν είναι και τόσο διασκεδαστική. Ολα αυτά τα κουραστικά δείπνα και τα τελετουργικά… Θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτά. Επιπλέον, θέλω να σας ενημερώσω ότι όταν δεν θα είμαι πια πρόεδρος, θα απαιτώ να πληρώνομαι για κάθε συνδιάσκεψη στην οποία συμμετέχω. Τώρα, όταν η Κάρλα μού ζητάει να μη θέσω υποψηφιότητα, το λέει ως γυναίκα που αγαπάει τον σύζυγό της και ανησυχεί για εκείνον. C’ est normal! Ο, τι και αν αποφασίσω, όμως, θα σταθεί στο πλευρό μου. Το πραγματικό ζήτημα, ωστόσο, είναι άλλο: Θέλω εγώ κάτι τέτοιο; Αν θέσω, εν τέλει, υποψηφιότητα και δεν έχω κάποιο όραμα, τότε σίγουρα θα πρόκειται για χάσιμο χρόνο.

Πραγματικά, πιστεύετε ότι αυτή η δουλειά είναι διασκεδαστική; Κάθε φορά που ο Μπαράκ δυσκολεύει τη ζωή του Νετανιάχου, το τηλέφωνο χτυπάει. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι, φυσικά, ο Νετανιάχου: «Νικολά, ο Μπαράκ μ’ έχει βάλει στο μάτι πάλι». Του απαντώ: «Αν περιμένεις να ακούσεις από μένα κακή κουβέντα για τον Ομπάμα, έχεις πάρει τον λάθος άνθρωπο... Ο τρόπος που φέρθηκες στον Μπάιντεν δεν ήταν σωστός». Εχουμε και το ζήτημα του Ιράν. Ολοι αυτοί οι σύμβουλοι που σπεύδουν να μου υπενθυμίσουν ότι ο Χαμενεΐ δεν είναι Αχμεντινετζάντ και ότι ο Αχμεντινετζάντ δεν είναι Λαριτζανί. Είναι όλοι τους ψεύτες! Γι’ αυτό και εγώ συνιστώ στον Μπαράκ να υιοθετήσει σκληρή στάση. Εκείνος μου λέει: «Νικολά, χρειαζόμαστε τους Κινέζους». Εχω πτυχίο Νομικής και του εξηγώ ότι μπορώ να τον χρεώνω με την ώρα όσο εκείνος περιμένει Κινέζους. Ο Μπαράκ είναι, βέβαια, καλό παιδί. Μαθαίνει. Ο Τύπος, από την πλευρά του, αρέσκεται να μας παρουσιάζει ως δύο κοκόρια που τρώγονται μεταξύ τους. Υποθέτω ότι κάτι πρέπει να γράψουν και οι δημοσιογράφοι. Tέλος πάντων, σας έλεγα ότι πρέπει να έχεις όραμα για να κάνεις αυτήν τη δουλειά. Το δικό μου είναι ένα νέο Μπρέτον Γουντς, μια νέα διεθνής νομισματική τάξη, όπου το δολάριο δεν θα είναι πλέον το βασικό συναλλαγματικό νόμισμα και όπου οι συναλλαγές στις χρηματαγορές θα φορολογούνται. Και αυτά μόνο για ορεκτικό. «Οπα», μου λέει ο Μπαράκ. «Eνδιαφέρουσες ιδέες, αλλά πρέπει να χαλαρώσεις, Νικολά».

Εκνευρίζομαι δε όταν ο Μπαράκ προσπαθεί να με πείσει ότι η Τουρκία ανήκει στην Ευρώπη. Οταν οι Αμερικανοί μετατρέψουν το Μεξικό σε 51η πολιτεία, τότε θα αποδεχτώ και εγώ την Τουρκία στην Ευρώπη ως το 28ο μέλος. Προς το παρόν, μου είναι ήδη δύσκολο να κρατώ τις ισορροπίες στην Ε. Ε με την υπάρχουσα μορφή της. Βλέπετε, πρέπει να αντιμετωπίσω και τον νέο γερμανικό εθνικισμό της Αγκελας. Η Γερμανία είναι και πάλι μια φυσιολογική χώρα και ο λαός της δεν αισθάνεται υποχρεωμένος προς την Ευρώπη. Βρήκαμε, όμως, τη λύση Αγκελα και εγώ έσωσα την Ελλάδα.

Ναι, είμαι υπέρ της αλλαγής. Χαμηλοί φόροι, αυτόνομα πανεπιστήμια, τέλος του 35ώρου, μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού - αυτό θα πει εκσυγχρονισμός. Αν έκανα μια μεταρρύθμιση μόνο, τα συνδικάτα θα επικέντρωναν την αντίσταση σε αυτή. Τώρα, όμως, που προωθώ εκατό ταυτοχρόνως, δεν ξέρουν πού να πρωτοτρέξουν. Τελικά, με ενδιαφέρει μόνο μία δημοσκόπηση: αυτή των βιβλίων Ιστορίας. Τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα. Du piffle pur!