Tου Κωστα Καλλιτση / kkallitsis@kathimerini.gr

Ο κρατικός προϋπολογισμός 2008, ουσιαστικά έχει πάψει να εκτελείται. Οι προβλέψεις για τα βασικά μεγέθη του έχουν πέσει πολύ έξω. Τόσο, ώστε η όποια «δημιουργική λογιστική» να μην ακυρώνει το ενδεχόμενο νέας επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη. Τα νούμερα που γράφονταν στις σελίδες του προϋπολογισμού πέρυσι, το φθινόπωρο, εν πολλοίς ήταν εικονικά: γράφονταν διότι «έπρεπε» να γραφούν, ώστε να παρουσιαστεί ένας προϋπολογισμός που (έστω πλασματικά…) λογιστικά θα «κλείνει». Ουδείς πίστευε ότι τα έσοδα από τους άμεσους φόρους θα αυξάνονταν 11,5% φέτος από 5,7% πέρυσι ή ότι τα έσοδα της έμμεσης φορολογίας θα αυξάνονταν 13,9% φέτος από 8,9% το 2007 και ουδείς πίστευε (κυρίως αυτό!..) ότι θα περιοριζόταν η αύξηση των πρωτογενών δαπανών στο 7,3% από 11,7% που είχαν αυξηθεί πέρυσι. Διότι αυτά τα νούμερα δεν συνοδεύονταν από βούληση και πολιτικές ικανές να τα υλοποιήσουν.

Τώρα, η διεθνής κρίση επιδεινώνει (την προδιαγεγραμμένη…) εξέλιξη αλλά, αντί αυτή η κρίση να γίνει αφορμή για διόρθωση της γενικής πορείας, χρησιμοποιείται ως άλλοθι: η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «μέσα» πηγαίναμε καλά, όμως ήρθε η κρίση «από έξω» και γι’ αυτό (δήθεν…) εκτροχιάζεται ο προϋπολογισμός και πρέπει να ληφθούν νέα φοροεισπραχτικά μέτρα. Παλιό το παραμύθι. Και το πρόβλημα, παλιό μεν, αλλά (μετά 4,5 χρόνια «φαγούρας» και επανίδρυσης του κομματικού κράτους…) ιδιαίτερα οξύ: πρόκειται για την αύξηση των δαπανών, τη σπατάλη. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Χαρακτηριστικό μιας συντηρητικής κυβέρνησης, είναι να αφήνει τις δαπάνες να ξεχειλώνουν και να μετακυλίει το βάρος τους στους ασθενέστερους (διά της έμμεσης φορολογίας) και στις επόμενες γενιές (διά του δανεισμού). Αυτό συμβαίνει σήμερα.

Αν ρίξετε μια ματιά στα στοιχεία της Eurostat, θα διαπιστώσετε ότι η Σουηδία, η Φινλανδία, το Βέλγιο, η Ιρλανδία και άλλες χώρες πέτυχαν να μειώσουν τις κρατικές δαπάνες τους ως ποσοστό του ΑΕΠ έως και 15 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς να συρρικνώσουν το κοινωνικό κράτος τους – για το οποίο περηφανεύονται. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, ακόμη κυριαρχεί η δοξασία ότι η βελτίωση της ζωής μας προκύπτει από την αύξηση των δαπανών, ότι (δήθεν...) η αύξηση των κρατικών δαπανών συνιστά φιλολαϊκή πολιτική, ενώ η συγκράτησή τους συνιστά αντιλαϊκή πολιτική. Ανοησίες.

Στην πραγματικότητα, η αύξηση των δαπανών, απλόχερα χρηματοδοτεί τα πελατειακά κυκλώματα και την κλεπτοκρατία, συμφέροντα που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, καθώς ο κρατικός τομέας έχει καταστεί το πλέον προσοδοφόρο πεδίο για τους κερδοσκόπους. Οι αποδείξεις περί αυτού, σε δημόσια θέα. Παράδειγμα, το όργιο σπατάλης στα νοσοκομεία και ο εύκολος πλουτισμός των επιτηδείων. Το όργιο κακοδιαχείρισης σε οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που διαχειρίζονται τεράστια κεφάλαια αλλά αρνούνται την κοινωνική λογοδοσία, δεν εφαρμόζουν τη νομοθεσία, που τους υποχρεώνει να καταρτίζουν ισολογισμό! Και η κυβέρνηση, προεδρεύει.

Σε λίγες ημέρες, λοιπόν, όταν ανακοινωθούν, ας αναλογιστούμε ότι τα νέα φοροεισπραχτικά μέτρα δεν επιβάλλονται εξαιτίας της «διεθνούς κρίσης», αλλά αφενός επειδή η κυβέρνηση δεν πολεμά τη φοροδιαφυγή (όταν δεν συναλλάσσεται μαζί της...) και, κυρίως, επειδή οι υπουργοί της δεν έχουν το σθένος ή την ικανότητα να ασκήσουν μια αυστηρή και χρηστή διαχείριση δαπανών, που θα σέβεται το ευρώ του πολίτη – δεν θα το χαρίζει, δεν θα το ανταλλάσσει, δεν θα το σπαταλά.