Tης Τασουλας Καραϊσκακη

Κυκλώνας στο Μπαγκλαντές, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 5.000 άτομα, κατέστρεψε όλες τις υποδομές και τις καλλιέργειες και δεν άφησε όρθιο ούτε σπίτι ούτε δέντρο, πλημμύρες στη Μαλαισία με δεκάδες νεκρούς, τροπική καταιγίδα στα νησιά Φίτζι με δεκάδες χιλιάδες αστέγους, συνόδεψαν την προετοιμασία, την έναρξη και τις εργασίες της παγκόσμιας διάσκεψης για το κλίμα στο Μπαλί. Για άλλη μια φορά, καμία σοβαρή συμφωνία. Οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να αποδεχθούν μείωση των αερίων του θερμοκηπίου της τάξης του 25 - 40% έως το 2020, γιατί αμφισβητούν τα δεδομένα για τις κλιματικές αλλαγές. Μια λεπτομέρεια που δείχνει το μέγεθος της υποκρισίας. Ενώ η αμερικανική αντιπροσωπεία ισχυρίστηκε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο δραματικά και ότι οι επιστήμονες υπερβάλλουν, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης (ίσως και άλλων αμερικανικών μεγαλουπόλεων) έχει έτοιμα καταφύγια, με τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες εν όψει ακραίων καιρικών φαινομένων λόγω κλιματικών αλλαγών…

Την κρίση του κλίματος τη δημιούργησαν οι αναπτυγμένες χώρες και αυτές πρέπει να πληρώσουν με 86 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο τις φτωχές χώρες που πλήττονται περισσότερο από τις κλιματικές αλλαγές, είπε ο ΟΗΕ. Μια ελάχιστη αποζημίωση (είναι αμφίβολο ότι θα δοθεί) για το έγκλημα που έχει διαπράξει στον τρίτο κόσμο η Δύση, η οποία χρόνια τώρα καταληστεύει τους πειναλέους λαούς, απομυζά την ικμάδα του μόχθου τους, υφαρπάσσει τις πρώτες ύλες τους, τους οδηγεί με τις πολιτικές της (αγροτικές επιδοτήσεις, δασμοί βιομηχανικών προϊόντων, κανόνες διεθνών επενδύσεων) στη λιμοκτονία· χρησιμοποιεί τα εδάφη τους ως «χωματερή» πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων, ως χώρο πυρηνικών δοκιμών, και τους ίδιους ως πειραματόζωα (σε ιατρικές δοκιμές). Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι οι πρώτοι που πληρώνουν τα περιβαλλοντικά εγκλήματα των πλούσιων χωρών. Αβοήθητοι, πεθαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες από λιμούς, λοιμούς, πλημμύρες, κυκλώνες και άλλες φυσικές καταστροφές.

Αλαζονικοί, νηφάλιοι, κυνικοί, οι ηγέτες των ισχυρών κρατών, που καθορίζουν την παραγωγή, κατευθύνουν την κατανάλωση και νέμονται τον παγκόσμιο πλούτο, «κόβουν» και «ράβουν» το μέλλον ακόμη πάνω στο παρωχημένο μοντέλο της αχαλίνωτης ανάπτυξης, του θηριώδους αλληλοεξοντωτικού ανταγωνισμού, της μανίας για δύναμη και πλούτο.

Ενα ανθρωποφαγικό σύστημα που σεμνύνεται για τους δημοκρατικούς του θεσμούς, την ώρα που αποτελεί για τους πολλούς αδυνάτους και φτωχούς μια εφιαλτική μηχανή παραγωγής δυστυχίας.

Ομως, δεν έχουν όλα χαθεί. Μπορούμε ακόμη, εμείς οι πολλοί, όλοι μαζί να πιέσουμε. Με κάθε μέσο. Αδιαλείπτως. Επειδή η ζωή δεν είναι εμπόρευμα. Επειδή οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη. Επειδή ένας άλλος κόσμος είναι αναγκαίος. Κατεπειγόντως.