Της Ξενιας Κουναλακη

«Ομπάμα των γερμανικών συνδικάτων» αποκαλεί ο γερμανικός Τύπος τον 45χρονο Μιχάλη Βασιλειάδη, γιο Ελληνα μετανάστη στη Γερμανία, που εξελέγη με ποσοστό 97,1% στην ηγεσία του τρίτου μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας, μετά την IG Metall και τη Verdi, του IG–BCE, συνδικαλιστικού οργάνου των εργαζόμενων στους τομείς των κατασκευών, της χημικής βιομηχανίας και της ενέργειας. Ο ίδιος αποκηρύσσει τον τίτλο και λέει με σεμνότητα πως στόχος του είναι να εμπνεύσει πολλούς νέους ανθρώπους να οργανωθούν σε συνδικάτα.

Τη σχεδόν ομόφωνη ανάδειξή του υπογραμμίζει στο σχετικό ρεπορτάζ της η Sueddeutsche Zeitung, ενώ «Συνδικαλιστής απαλλαγμένος από ιδεολογία» είναι ο τίτλος της εφημερίδας Die Welt. Δεν είναι τυχαίο ότι η IG–BCE παραδοσιακά επιζητεί τη συναίνεση με τους εργοδότες. Και το πετυχαίνει. Η τελευταία απεργία που πραγματοποίησε ήταν το 1992! Την παράδοση αυτή σχεδιάζει να συνεχίσει και ο νέος πρόεδρος. «Φιλοδοξία μου είναι να αποφύγω τις απεργίες», εξηγεί.

Η εκλογή του Βασιλειάδη ήταν αναμενόμενη, καθώς ο προκάτοχός του, Χουμπέρτους Σμολντ, επί 14 χρόνια πρόεδρος της IG–BCE, τον είχε χρίσει διάδοχό του από το 1997, όταν τον έφερε μαζί του στο Αννόβερο, όπου διηύθυνε το γραφείο του. Στο χαιρετισμό του για την απόσυρση του Σμολντ, ο πρόεδρος της Γερμανίας, Χορστ Κέλερ, επισήμανε ότι έβαζε πάντα πάνω από το συμφέρον των συνδικαλιστών αυτό της χώρας και ανέφερε ότι σπανίζουν συνδικαλιστές αυτού του είδους.

«Cool και άνετος» είναι τα επίθετα με τα οποία περιγράφει ο γερμανικός Τύπος τον Βασιλειάδη. Είναι ο νεότερος πρόεδρος που πέρασε ποτέ από τη συνδικαλιστική ηγεσία της χώρας και οι προσδοκίες για ανανέωση είναι μεγάλες. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία του νεοεκλεγέντος προέδρου είναι να φέρει νέα μέλη στο συνδικάτο, τα οποία από 1 εκατομμύριο το 1997 έχουν συρρικνωθεί στους 690.000. Καλείται επίσης να πείσει κυρίως νέους εργαζομένους, γυναίκες και καλά ειδικευμένους να ενταχθούν στην οργάνωσή του. Παράλληλα, πιστεύει ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πρέπει να επιδείξουν ρεαλισμό και να λάβουν υπόψη στις διεκδικήσεις τους τις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος, τις κλιματικές αλλαγές, τις μεταβολές στη δημογραφική σύνθεση και το μέλλον του κοινωνικού κράτους.

Ο Βασιλειάδης προέρχεται από τον παραδοσιακό χώρο των συνδικάτων. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Εσση, από μητέρα Γερμανίδα και πατέρα Ελληνα εργάτη, που δούλευε με βάρδιες στην εταιρεία Βayer. «Θεωρώ ότι η οικογενειακή μου ιστορία είναι μέρος της γερμανικής ομαλότητας», λέει και εκφράζει την απορία γιατί μνημονεύεται τόσο συχνά η καταγωγή του. «Προφανώς, δεν είναι ακόμη αυτονόητο να αναδεικνύονται γόνοι μεταναστών σε ηγετικές θέσεις στη Γερμανία», παρατηρεί. Το περίεργο –στα γερμανικά– όνομά του ελάχιστα τον δυσκόλεψε στη σταδιοδρομία του. «Για μερικά δευτερόλεπτα οι συνομιλητές μου αιφνιδιάζονταν και αναρωτιόντουσαν πώς γράφεται. Ουδέποτε, όμως, μου δημιούργησε προσκόμματα επαγγελματικά», λέει.

Μετά το απολυτήριο του δευτεροβάθμιου σχολείου, απασχολήθηκε ως βοηθός χημικού εργαστηρίου, στο ίδιο εργοστάσιο όπου δούλευε ο πατέρας του. Μετά μόλις τρία χρόνια εργασιακής απασχόλησης άρχισε την καριέρα του ως γραμματέας του συνδικάτου IG–BCE στο Λεβερκούζεν.

Από το 1981 είναι μέλος των σοσιαλδημοκρατών και υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της διαβόητης Ατζέντας 2010 του Γκέρχαρντ Σρέντερ. Παρ’ όλα αυτά, στην πρώτη του συνέντευξη μετά την εκλογή του, τολμάει να πλέξει το εγκώμιο της Αγκελα Μέρκελ. Eρωτηθείς αν κατά τις συναντήσεις μαζί της ήταν καλή η χημεία τους, ο Βασιλειάδης απαντά αφοπλιστικά ότι είναι μια έξυπνη γυναίκα και πως μια «μη ιδεολογική» προσέγγιση μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει.

Η ιδιαίτερη περίπτωση της οργάνωσης IG–BCE επιβεβαιώνεται από το γεγονός πως στο πρόσφατο συνέδριο δεν συμμετείχε η αδερφή οργάνωση, ver. di, που προφανώς αποδοκιμάζει τη Realpolitik της Μέρκελ.

Στο YouTube μπορεί κανείς να απολαύσει τον Βασιλειάδη να ερμηνεύει το Stairway to Heaven των Led Zeppelin στην ηλεκτρική του κιθάρα. Προφητικό τραγούδι για τη μετεωρική του πορεία στον συνδικαλιστικό χώρο. Στον ελεύθερο χρόνο του παίζει σε μια ροκ μπάντα, η οποία ανέλαβε να γράψει και τον ύμνο της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Το όνομα του γκρουπ είναι Notime, μηδέν χρόνος. Εις το εξής ο Βασιλειάδης δύσκολα θα βρει χρόνο για το χόμπι του.