Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Η χθεσινή ήταν η έβδομη ημέρα στη σειρά, όπου το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους παρέμενε κατειλημμένο από τους απολυμένους της Ολυμπιακής και η Αθήνα βρισκόταν σε ομηρία. Εχουμε δει και χειρότερα σε τούτη τη χώρα των θαυμάτων, όμως η συγκεκριμένη περίπτωση εικονογραφεί εναργέστερα κάθε άλλης το αδιέξοδο, κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό.

Οι καταληψίες απαιτούν την καταβολή των παχυλών αποζημιώσεων, με τις οποίες η προηγούμενη κυβέρνηση εξαγόρασε τη μοναδική από τις υπεσχημένες «μεταρρυθμίσεις» της - ήταν τα λύτρα, τέλος πάντων, που δέχθηκε να καταβάλει, προκειμένου να μας απαλλάξει από το άχθος της κρατικής Ολυμπιακής. Ωσπου να τεθεί όμως σε εφαρμογή ο σχετικός νόμος, η κατάσταση άλλαξε δραματικά: Η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. απέδρασε κακήν κακώς από τις ευθύνες της, η χρεοκοπία της χώρας αποκαλύφθηκε διεθνώς και η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε ότι το όνειρο της εξουσίας ήταν, στην πραγματικότητα, ο χειρότερος εφιάλτης της. Υπό την πίεση, λοιπόν, του δημοσιονομικού αδιεξόδου και με το «δίκαιο» της μακράς παράδοσης αυταρχισμού, που επιτρέπει στο ελληνικό κράτος να αγνοεί τις υποχρεώσεις του εφόσον έχει τη δυνατότητα, η καταβολή των αποζημιώσεων πέρασε στις περιβόητες ελληνικές καλένδες...

Οι δικαιούχοι των αποζημιώσεων αντέδρασαν με τον μόνο τρόπο που έχει ώς τώρα αποδειχθεί αποτελεσματικός, για οποιαδήποτε οργανωμένη ομάδα με κοινά συμφέροντα: Τον εκβιασμό της Πολιτείας, μέσω της ομηρίας αθώων πολιτών. Κατέλαβαν, λοιπόν, το κτίριο του Γενικού Λογιστηρίου, αποκλείοντας κατά διαστήματα την οδό Πανεπιστημίου. Κατ’ αρχάς, και μόνον η ιδέα ότι ένα υπουργείο του κράτους έχει καταληφθεί είναι ασύλληπτη! Σε ποια στοιχειωδώς οργανωμένη χώρα θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, αν δεν αντιμετώπιζε έκτακτες συνθήκες ανατροπής του καθεστώτος; Εδώ όμως συμβαίνει κάτι ακόμη πιο τρελό: Η κυβέρνηση ανέχεται απολύτως το αδιανόητο γεγονός και παριστάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτα! Ο υφυπουργός μπαινοβγαίνει στο υπό κατάληψη υπουργείο του στα κρυφά, σαν κλέφτης. Οι καταληψίες διακόπτουν την κυκλοφορία όποτε κρίνουν σκόπιμο. Οι ένστολοι υπάλληλοι αστυνομικοί του υπουργείου, που μετονομάσθηκε σε «Προστασίας του Πολίτη», στην πραγματικότητα διευκολύνουν τους καταληψίες, εις βάρος όλων των άλλων πολιτών, τα δικαιώματα των οποίων κανονικά θα όφειλαν να προστατεύουν.

Είναι φανερό ότι, εκτός από τα ελλείμματα του Δημοσίου, εδώ υπάρχει και ένα τεράστιο έλλειμμα κοινωνικής ευθύνης απ’ όλες τις πλευρές. Από τους καταληψίες, οι οποίοι σκοπίμως καταπατούν τα δικαιώματα των συμπολιτών τους, για να εκβιάσουν την επίτευξη των στόχων τους. Από το κράτος, το οποίο στερείται στοιχειώδους υπευθυνότητος, ώστε να εξηγήσει στους απολυμένους γιατί αδυνατεί να καταβάλει αποζημιώσεις. Νομίζω όμως ότι είναι λάθος να επικαλείται κανείς το κράτος. Ποιο κράτος; Αυτό το συνονθύλευμα συμφερόντων, που καταχρηστικώς ονομάζουμε κράτος, δεν είναι σε θέση ούτε καν την αξιοπρέπειά του να προασπίσει, εφόσον ανέχεται την κατάληψη υπουργείου...

«Η Ελλάδα θα πρέπει να αναστρέψει την απώλεια της ανταγωνιστικότητάς της», μας προτρέπει ο Ολι Ρεν. Μωρέ, τι μας λες! Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια ιδέα του πώς γίνεται αντιληπτή η ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα, βάσει του νόμου 2643/1998 περί «μερίμνης για την απασχόληση προσώπων ειδικών κατηγοριών».

Εκτός των πολυτέκνων και των αναπήρων, ως ειδική κατηγορία εκλαμβάνονται και προστατεύονται από τον νόμο: α) Τα μέλη των αντάρτικων ομάδων που έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά την έννοια του ν.1285/1982, εφόσον έχουν δωδεκάμηνη τουλάχιστον ευδόκιμη υπηρεσία στις ομάδες αυτές, η οποία βεβαιώνεται από τις επιτροπές του Π.Δ. 379/1983. β) Τα τέκνα, ο επιζών σύζυγος και ο επιζών γονέας προσώπων που εκτελέστηκαν ή πέθαναν από τραύματα ή κακουχίες, εξαιτίας της συμμετοχής τους στην αντιδικτατορική αντίσταση κατά της χούντας των συνταγματαρχών από 21.4.1967 έως 24.7.1974. Διερωτώμαι γιατί μόνον τα τέκνα τους! Γιατί όχι και τα εγγόνια τους;

Η ισχύς του νόμου αφορά «επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις, ελληνικές ή ξένες, που λειτουργούν στην Ελλάδα με οποιαδήποτε μορφή, καθώς και τις θυγατρικές τους εταιρείες, εφόσον απασχολούν προσωπικό πάνω από πενήντα (50) άτομα». Υποχρεούνται «να προσλαμβάνουν προστατευόμενα πρόσωπα σε ποσοστό οκτώ τοις εκατό (8%) επί του συνόλου του προσωπικού της επιχείρησης», καθώς επίσης «ποσοστό ένα τοις εκατό (1%) στα πρόσωπα της περίπτωσης γ΄ της παρ.1 του άρθρου 1», δηλαδή αντιστασιακούς. Περιέργως, δεν καθορίζεται αναλογία μεταξύ απογόνων αντιστασιακών της Κατοχής και συγγενών θυμάτων του αντιδικτατορικού αγώνα. Προφανώς, αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη.

Το ποσοστό αυτό είναι υποχρεωτικό, αφού «δεν συνυπολογίζονται τοποθετήσεις προσώπων που υπάγονται στον παρόντα νόμο, εφόσον γίνονται οικειοθελώς από την επιχείρηση». Καθώς μάλιστα «τυχόν κλάσμα που προκύπτει κατά τον υπολογισμό του αριθμού αυτών που προσλαμβάνονται, αν υπερβαίνει τη μισή μονάδα, υπολογίζεται ως ακέραια μονάδα», λογική συνέπεια είναι ότι, στην Ελλάδα, κάθε επιχείρηση άνω των 50 υπαλλήλων έχει και τον αντιστασιακό της.

Ας μη δημιουργηθεί η εσφαλμένη εντύπωση ότι ο εργοδότης στερείται δικαιωμάτων: «Εχει δικαίωμα να ζητήσει οποτεδήποτε από την Επιτροπή που έκανε την τοποθέτηση, την αντικατάστασή του (σ.τ.σ.: του προστατευομένου αντιστασιακού) για υπαίτια ή ανυπαίτια ακαταλληλότητα, αφού τον απασχολήσει τουλάχιστον δύο (2) μήνες. Η άσκηση του δικαιώματος αυτού γίνεται με αίτηση στην οποία περιέχονται αναλυτικά οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η αντικατάσταση και επισυνάπτεται κάθε αποδεικτικό στοιχείο. Η αίτηση είναι απαράδεκτη αν δεν κοινοποιηθεί με δικαστικό επιμελητή από τον αιτούντα εργοδότη στον ενδιαφερόμενο τουλάχιστον δέκα (10) ημέρες πριν από τη συζήτησή της στην Επιτροπή. [...] Η απόφαση της Επιτροπής για την αντικατάσταση κοινοποιείται στον εργοδότη το αργότερο μέσα σ’ ένα δίμηνο από την υποβολή της αίτησής της. Μέχρι την κοινοποίηση της απόφασης στον εργοδότη ή μέχρι τη λήξη του διμήνου, ο προστατευόμενος εξακολουθεί να εργάζεται και να αμείβεται από τον εργοδότη». Εχει νόημα να συζητούμε για ανταγωνιστικότητα με τέτοια νομοθεσία;