Αν πρέπει να πιστέψουμε τις καταθέσεις των μαρτύρων στην πολύκροτη υπόθεση Ζαχόπουλου, τι μας μένει; Ενα ροζ dvd, που κανείς δεν το σκηνοθέτησε, με άγνωστο εικονολήπτη, κανείς δεν το διακίνησε, κανείς δεν είχε την περιέργεια να το δει, ούτε καν τόλμησε να το αγγίξει. Λογικά, κανείς δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως υποκλοπεύς προσωπικών δεδομένων και ως διακινητής ή αποδέκτης προϊόντων υποκλοπής. Από πουθενά επίσης δεν προκύπτει οικονομικό ή άλλο σκάνδαλο, εκτός από μερικές παράπλευρες φορολογικές εκκρεμότητες που δεν έχουν ουσιαστική σχέση με την υπόθεση Ζαχόπουλου.

Αυτή η σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα προκύπτει μέσα από τη δικογραφία και τις έως τώρα δικαστικές έρευνες.

Ο ενημερωμένος πολίτης δικαιούται να είναι καχύποπτος και να αναρωτιέται αν δεν υπήρξε ποτέ κανείς εκβιασμός, καμία άδηλη συναλλαγή επιχειρηματία με μέσο ενημέρωσης, κανένα, τέλος πάντων, αδίκημα. Και να θέτει το ερώτημα αν όντως δεν συνέβη ποτέ τίποτα ή αν κάποιοι θέλουν απλώς να μη μάθει ποτέ την αλήθεια.

Είναι λογικό, άλλωστε, σε ένα σύστημα που στηρίχθηκε στους εκβιασμούς και τις σκοτεινές συναλλαγές να λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Εξίσου λογικό να περιμένουμε από τη δικαιοσύνη και το κράτος να κάνουν τη δουλειά τους.