Η κατάληψη κρατικών κτιρίων και η διακοπή της κυκλοφορίας στον κεντρικότερο δρόμο της πρωτεύουσας δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Οποια και όσα κι αν είναι τα δίκια των διαμαρτυρομένων, κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να επιβάλει κάποια απολύτως συγκεκριμένα όρια στη διαμαρτυρία. Ο κίνδυνος είναι προφανής: η απουσία αντίδρασης από την πλευρά του κράτους να οδηγήσει σε πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων αυτών και εν τέλει στην πρόκληση χάους. Ενα πράγμα είναι η συνετή χρήση βίας από την πλευρά της αστυνομίας ώστε να αποφευχθούν θύματα και ακρότητες, άλλο πάλι πράγμα η εμπέδωση της καταστροφικής λογικής πως «όλα επιτρέπονται» στον βωμό της διαμαρτυρίας.