Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet. gr

Η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης είναι ένα από τα σημαντικά εργαλεία που διαθέτουμε για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη της οικονομίας μας. Είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την προβολή των ελληνικών προϊόντων, την προσέλευση ξένων προϊόντων και ατόμων, την επαφή με τη βαλκανική ενδοχώρα. Τα αισιόδοξα μηνύματα για την 75η ΔΕΘ είναι ανάσα ελπίδας και μας καλούν να αναδείξουμε τον αναπτυξιακό ρόλο της.

Αυτόν τον ρόλο υποσκάπτουν εκείνοι ακριβώς που φωνάζουν για έλλειψη ανάπτυξης. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι οργανώνουν από καιρό, κουβαλώντας μέχρι και «αγωνιστές» με πούλμαν, τις εκδηλώσεις απαξίωσης της ΔΕΘ. Κάποιοι θερμόαιμοι μάλιστα προτείνουν να μποϋκοταριστεί και από τα ΜΜΕ. Οι κύριοι Ανθιμος και Καρατζαφέρης δήλωσαν πως δεν θα παρευρεθούν, διότι ο πρόεδρος της ΔΕΘ είναι… ανθέλλην! Η ΑΔΕΔΥ απέχει γενικότερα, διαμαρτυρόμενη για τις μειώσεις μισθών και συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων.

Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, το 68% των Ελλήνων αποδέχεται τις μειώσεις και τις θυσίες. Ομως, αυτό που επικρατεί είναι οι κραυγές της μειοψηφίας. Εχει η μειοψηφία το δικαίωμα να φωνάζει; Της το εξασφαλίζουν οι κανόνες της δημοκρατίας. Αυτό που δεν έχει η μειοψηφία είναι το δικαίωμα να παρανομεί. Μαθαίνω ότι οι συνδικαλιστές ετοιμάζονται να κλείσουν καταχρηστικά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς εκείνες τις μέρες, εκβιάζοντας -μια ακόμα φορά- την κυβέρνηση με όμηρους εμάς. Μαθαίνω ακόμη ότι στις διαμαρτυρίες θα συμμετάσχουν και οι «Επιτροπές Αγώνα κατά των Διοδίων». Οι επιτροπές αυτές οργανώνουν αυτοκινητοπορεία που θα ανοίγει βίαια, αυθαίρετα, όλα τα διόδια της διαδρομής προς Θεσσαλονίκη. Και φυσικά αναμένεται, όπως πάντα, η τυφλή βία των αντιεξουσιαστών και των κουκουλοφόρων, με ορμητήριο το άσυλο που τους παρέχει το γειτονικό πανεπιστήμιο.

Στην αυθαιρεσία και την ασυδοσία των μειοψηφιών έχει προσφέρει ιδεολογική κάλυψη η Αριστερά, που τώρα καλύπτει και προωθεί τις παρανομίες των διοδίων. Η κυβέρνηση όμως δεν έχει ούτε ηθικό ούτε πολιτικό κίνητρο για να αφήσει τις αυθαιρεσίες ατιμώρητες. Η αδράνειά της έχει μόνο μια εξήγηση: οι μειοψηφίες είναι οργανωμένες και η αντίθεση σε αυτές έχει κόστος, ενώ η αγνόηση των συμφερόντων της ανοργάνωτης (και μάλλον απληροφόρητης) πλειοψηφίας δεν έχει επιπτώσεις. Τούτη η πολιτική, του φόβου του πολιτικού κόστους, μας οδήγησε στην κυριαρχία της ασυδοσίας και της ατιμωρησίας. Αλλά η ασυδοσία και η ατιμωρησία είναι ενιαία. Δεν μπορείς άλλοτε να την ανέχεσαι και άλλοτε να τη διώκεις. Ο φοροφυγάς και ο απατεώνας που διώκονται βλέπουν τον συνδικαλιστή και τον τραμπούκο που σπάζουν πόρτες και μπάρες διοδίων να μένουν ατιμώρητοι και κατανοούν ότι αυτή είναι η γενικότερη τάξη των πραγμάτων. Και όχι άδικα. Αν λοιπόν θέλει η κυβέρνηση να ανταποκριθεί στις επείγουσες οικονομικές ανάγκες της κοινωνίας και στις ελπίδες της πλειοψηφίας, ουσιαστικό μέρος της δουλειάς της πρέπει να το αφιερώσει στη δίωξη της πολιτικής αυθαιρεσίας. Αρχίζοντας από τη δίωξη όσων βλέπουν τη ΔΕΘ ως ευκαιρία για παρανομίες.