Η ακροδεξιά και το ΛΑΟΣ

Κύριε διευθυντά

Ο(μάλλον μονίμως, πλέον...) Πάσχων από οξύ ελιτισμό κ. Μανδραβέλης, σε άρθρο του περί Πρωταπριλιάς της Παρασκευής 4/4, αποφαίνεται (τελευταίος πλέον αυτός, και θλιβερά μόνος...) ότι το ΛΑΟΣ εκφράζει την «ακροδεξιά» στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, και μάλιστα ντρέπεται και να το πει, αλλά οι υπόλοιποι δεν έχουν καμιά υποχρέωση να αποφεύγουν να τον κατατάσσουν εκεί...

Φαίνεται ότι ο Πάσχων Λιβελογράφος της «Κ» (ας τον αποκαλέσουμε και εμείς όπως θέλουμε, αφού και εκείνος διεκδικεί το δικαίωμά του να μας αποκαλεί όπως θέλει...) θεωρεί δικαίωμα οποιουδήποτε να συκοφαντεί χωρίς -και μάλιστα ενάντια σε κάθε- τεκμηρίωση είτε άτομα, είτε πολιτικούς χώρους, αποδίδοντάς τους θέσεις και απόψεις αντίθετες από αυτές που έχουν...

Μακριά από μας η ποινικοποίηση της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης και ο ρόλος του ιεροεξεταστή. Ομως, πώς αλλιώς μπορεί να υπερασπιστεί τελικά ένα άτομο, ή οργανισμός, ή πολιτικό κόμμα τον εαυτό του από αυθαιρεσίες και συκοφαντίες, παρά καταφεύγοντας, αν άλλως είναι ανυπεράσπιστο, και στα όπλα που δίνει ο νόμος;

Αν ο Πάσχων Λιβελογράφος είχε φροντίσει να μελετήσει -λίγο πιο «επιστημονικά», μια και επικαλείται και την «επιστημονική έρευνα», και άρα αντικειμενικά- τα Δελτία Τύπου, τις ανακοινώσεις και το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ, που τίμησαν με την ψήφο τους 300.000 Ελληνες, καθώς και τις θέσεις και προτάσεις μας στη Βουλή, θα διαπίστωνε ότι αυτά βρίσκονται στον αντίποδα εκείνου που ο ίδιος φαντασιώνεται ως «ακροδεξιά».

Πώς, αν όχι λόγω απύθμενης πολιτικής άγνοιας, διαφεύγει από τον Πάσχοντα Λιβελογράφο σας, ότι οι θέσεις του ΛΑΟΣ π.χ. κατά των υπερκερδών του τραπεζικού κεφαλαίου ευρίσκονται ακριβώς στον αντίποδα των θέσεων των ολοκληρωτικών εκείνων καθεστώτων του Μεσοπόλεμου σε Γερμανία και Ιταλία, που συμμάχησαν και στηρίχτηκαν στο παρασιτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και σε δέκα μεγαλοβιομήχανους, για να διαλύσουν τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις;

Ψιλά γράμματα, θα πείτε... Πράγματι... Εν τούτοις, αν κάποιος ευρίσκεται σε «διατεταγμένη υπηρεσία» αυτών που ενοχλούνται γιατί το ΛΑΟΣ, ένα κόμμα με αξιοσημείωτη αναλογία επιστημόνων και ανθρώπων του πνεύματος σε όλα του τα όργανα (και με όλα τα σχετικά «σύνεργα» διαλεκτικής σκέψης και ανάλυσης, από την έλλειψη της οποίας προφανώς πάσχει ο Πάσχων μας), με την ισόρροπη «ατζέντα» του σε εθνικά και κοινωνικά θέματα, αδιαιρέτως, έχει δημιουργήσει μια νέα δυναμική στα πολιτικά πράγματα της χώρας (κάτι που φάνηκε και με το βέτο στο Βουκουρέστι...), ας το κάνει τουλάχιστον πιο κομψά και με διαλείμματα, για να μην «καρφώνεται» τόσο εύκολα...

Συνιστούμε επίσης να μη νοιάζεται τόσο, αν θα γελούσαν στο εξωτερικό με την απαίτησή μας να υπηρετείται η αλήθεια, όσο για το αν γελά ο λαός στις αγορές, στα καφενεία και στους τόπους δουλειάς με τις «προδοσίες των διανοούμενων» τύπου Πάσχοντος Λιβελογράφου, από τους οποίους εσχάτως έχει γεμίσει η «Ερημη Χώρα» μας και που αυτοί μάλλον -παρά η παρουσία ενός γνήσιου λαϊκού κόμματος στη Βουλή- δεν την τιμούν με τον αιώνια ξενόδουλο τρόμο τους «μπας και γελάνε μαζί μας οι ξένοι...»

Μήπως να έκανε και καμιά μήνυση στον «άτιμο» ελληνικό λαό, που μας έστειλε στη Βουλή, αδιαφορώντας για τα πιθανά γέλια των ξένων φίλων του συμπαθούς Πάσχοντος;

Τέλος, σχετικά με τον καινοφανή όρο «ένοπλος λαϊκισμός» τον οποίο συνδέει με το κόμμα μας ο Πάσχων Λιβελογράφος, ερευνήσαμε στα υπόγεια των γραφείων μας (Καλλιρρόης 52) και δεν βρήκαμε ούτε καλάσνικοφ, ούτε αντιαρματικά, ούτε όλμους, ούτε άλλο τίποτε σχετικό...

Αντίθετα, δυστυχώς, έρευνες στα άρθρα της «Κ» των τελευταίων μηνών (και μάλιστα από παιδιόθεν αναγνώστες της όπως ο υπογράφων...) φέρνουν στο φως άρθρα απύθμενου εύκολου «αντιλαϊκίστικου» λαϊκισμού και προκάτ εμπαθούς υποκειμενικότητας, ανάξια μιας εφημερίδας που καθιέρωσαν ονόματα σαν του Γεωργίου και της Ελένης Βλάχου, των οποίων τα δημοσιογραφικά υποδήματα δεν θα ήταν φυσικά άξιος ούτε να σκουπίσει ο Πάσχων Λιβελογράφος...

Με συμπάθεια (αλλά για τελευταία φορά...)

Αλεξης Κ. Οικονομου - Μηχ/γος-Ηλ/γος ΕΜΠ - Industrial Engineer MSc., C.I.T., UK

Μέλος της εν γένει επιστημονικής κοινότητας Εκπρόσωπος Τύπου ΛΑΟΣ

Σημείωση συντάκτη: Ευχαριστώ τον εκπρόσωπο του ΛΑΟΣ, που μας έδειξε ότι το κόμμα του δεν αντιλαμβάνεται περίεργα μόνο την ελευθερία του λόγου, αλλά και τον διάλογο γενικώς.

Πασχος Μανδραβελης

Γιατί σπιλώνεται μόνο το Δημόσιο Σχολείο;

Κύριε διευθυντά

Αν είχε η ελληνική κοινωνία την τύχη -όπως εγώ προ ημερών- να παρακολουθήσει από την τηλεόραση (τουλάχιστον τη δημόσια, γιατί η ιδιωτική... τρομάζει!) τις θεατρικές παραστάσεις των Γυμνασίων 4ου και 3ου Ιλίου Αττικής, στα οποία είχαμε την τιμή να απονείμουμε ως κριτική επιτροπή το Α΄ και το Β΄ Βραβείο, αντίστοιχα, των Μαθητικών Καλλιτεχνικών Αγώνων, η στάση όλων μας απέναντι στις δυνατότητες και την προσφορά του Ελληνικού Σχολείου θα άλλαζε άρδην!

Οι παραστάσεις αυτές, που προέρχονται από καθηγητές και μαθητές δημόσιων σχολείων στους «μη προνομιούχους» δήμους της Αθήνας και με την υψηλή καλλιτεχνική και παιδαγωγική τους αξία άφησαν άναυδους τους εκλεκτούς ηθοποιούς της επιτροπής μας, αποτελούν ένα ελάχιστο δείγμα της εκπληκτικής δουλειάς που γίνεται σε χιλιάδες σχολεία από χιλιάδες «ζηλωτές» διδάσκοντες και διδασκόμενους, με τη στήριξη και των συλλόγων γονέων. Ομως, κατά κανόνα τα φώτα των μέσων ευρείας δημοσιότητας πέφτουν σε δραστηριότητες των ιδιωτικών σχολείων, ουδόλως ευκαταφρόνητες, αλλά σε ποσοστά ασήμαντες εμπρός στων δημοσίων και, πάντως, καλοπληρωμένες σε ειδικευμένο προσωπικό και υποδομές.

Στη δημοσιοποίηση των παρατηρήσεων αυτών με οδήγησε το ολοσέλιδο ρεπορτάζ της «Κ» στις 30-3-08, που παρουσιάζει τα πορίσματα έρευνας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου σχετικά με την ποιότητα του σημερινού «ελληνικού σχολείου». Οι τίτλοι και οι υπότιτλοι τόσο του ίδιου του ρεπορτάζ όσο και της πρωτοσέλιδης αναγγελίας του, τονίζουν την αποστροφή των μαθητών προς το σχολείο, που «το βαριούνται, τους άγχει, τους θυμώνει» και τους αναγκάζει να καταφεύγουν στο φροντιστήριο εξαιτίας της «ανεπάρκειας των καθηγητών», οι οποίοι «προτιμούν αυξήσεις παρά αξιολόγηση».

Ολα ώς εδώ αληθή, σύμφωνα πάντα με τα ευρήματα της έρευνας, και άρα δεκτά. Μπορώ, μάλιστα, ως λειτουργός της εκπαίδευσης και να υπερθεματίσω, παραπέμποντας σε δοκίμιό μου, ήδη από το 1995 (περιοδικό «Ευθύνη»), όπου σημείωνα: «Μήπως δεν έχει και το σχολείο τις ευθύνες του; Αν αγωνιζόταν -ή αν το άφηναν- να παίξει έναν αληθινά ψυχαγωγικό ρόλο, αντί να συσκευάζει και να χαρίζει γνωστικό υλικό, που με ραθυμία απλώνουν το χέρι να το πάρουν οι «πελάτες» του και αν κράτος και κοινωνία το «αναγόμωναν» με το κύρος του ως βαρυσήμαντου φορέα αγωγής, θα προλαβαίναμε μεγάλο αριθμό παιδιών να μην αυτομολούν στο στρατόπεδο των «σειρήνων»...».

Ωστόσο, ενώ από πουθενά δεν φαίνεται ότι η έρευνα διεξήχθη σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς μόνον δημόσιων σχολείων, γιατί άραγε το πρωτοσέλιδο -δηλαδή η βιτρίνα του ρεπορτάζ- ξεκινάει με τη διατύπωση: «Την εικόνα ενός δημόσιου σχολείου... σκιαγραφεί έρευνα του Π.Ι.»; Οταν απευθύνθηκα στον εκλεκτό συντάκτη του ρεπορτάζ κ. Απόστολο Λακασά, μου δήλωσε ότι δεν ξέρει πού έγινε η έρευνα και με παρέπεμψε στον υπεύθυνο της 1ης σελίδας για την «ενοχοποίηση» (δική μου η λέξη) του δημόσιου μόνο σχολείου. Η «παραδρομή» σχολιάζεται από μόνη της. Εγώ απλώς θα καλέσω τους αναγνώστες να αναρωτηθούν.

Αν τα παιδιά βαριούνται το δημόσιο μόνο σχολείο και βρίσκουν ανεπαρκείς τους δασκάλους του, τότε πώς εξηγείται ότι όλοι οι μαθητές των ιδιωτικών, εκτός από τα υψηλά δίδακτρα και τις λοιπές δαπάνες που καταβάλλουν, κάνουν και ιδιαίτερα, πολλοί μάλιστα με καθηγητές του... Δημοσίου; Γιατί, εντέλει, Πολιτεία, κοινωνία και Τύπος δεν συστρατευόμαστε με μια εθνική αγωνία για την αναβάθμιση αδιακρίτως του ελληνικού σχολείου; Πρέπει να καταντήσουμε σαν τους Αμερικανούς, που μάθαμε από την «Κ» ότι... πληρώνουν τους μαθητές τους για να διαβάσουν; Είμαι βέβαιος ότι τα παιδιά στο Ιλιον δεν θα το καταδεχτούν ποτέ!

Γιαννης Β. Κωβαιος - Φιλόλογος - Συγγραφέας

Πόσο «ελεύθεροι» είναι οι νεκροί;

Κύριε διευθυντά

Θέλω να μοιραστώ με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες σου τη μεγάλη μου έκπληξη, τη βαθειά μου απογοήτευση και τον έντονο προβληματισμό μου για τον επίλογο που γράφτηκε στη δολοφονία του Γιάννη Βαρθολομαίου.

Ουσιαστικά «ελεύθερος» (κάθειρξη 6 ετών με αναστολή) ο φονιάς δεδικαίωται! Και μαζί του δεδικαίωται το πρότυπο ενός ανθρώπου που -όπως ακούσαμε από το κατηγορητήριο, τους ιατροδικαστές, τους μάρτυρες, την εισαγγελέα, την έδρα και από τον ίδιο κατηγορούμενο- «έστησε καρτέρι», οπλισμένος με εκδικητικότητα», με πρόθεση να «ξυλοφορτώσει» έναν άνδρα για τον οποίο «κανένας ντεντέκτιβ δεν του είπε ποτέ» και ο ίδιος «ποτέ δεν υποψιάστηκε ότι ήταν ο εραστής της γυναίκας του», («Ούτε και εκείνη την ώρα δεν πήγε το μυαλό μου στον Βαρθολομαίο», δήλωσε ο κατηγορούμενος.) Παρ' όλα αυτά, με «όπλο τις γροθιές του και το κινητό του τηλέφωνο» τον «ξυλοφόρτωσε» τόσο άγρια, καταφέροντας του «τουλάχιστον 7 μπουνιές», που προκάλεσαν αλυσιδωτά «περισσότερες από 15 βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις» ενώ το θύμα «δεν προέβαλε την παραμικρή αντίσταση». Οι μπουνιές έμοιαζαν, μάλιστα, με τα «νοκ άουτ των πυγμάχων» και οδήγησαν τελικά στην «θανατηφόρα σκοπούμενη σωματική βλάβη» για την οποία καταδικάστηκε… «ελεύθερος» ο δράστης. Οπως, μάλιστα, ισχυρίστηκε ο ίδιος πίστευε πως μετά τις μπουνιές θα πήγαιναν με το θύμα στο διαμέρισμα να συζητήσουν πολιτισμένα, «γιατί έτσι κάνουμε όλοι, δεν κάνουμε;», είπε ο ίδιος.

Επειδή, λοιπόν, «έτσι κάνουμε όλοι» και επειδή, όπως φαίνεται δεν αμαυρώνει τον πρότερο έντιμο βίο μας η επιθετική συμπεριφορά απέναντι στη γυναίκα μας και το ότι τη δέρναμε «έχοντας καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ» (όπως η ίδια καταγγέλλει στην αίτηση διαζυγίου της), «λόγω πρότερου έντιμου βίου», ο δράστης ενός εγκλήματος είναι σήμερα ελεύθερος», «ελεύθερος να κυκλοφορεί δικαιωμένος στις γειτονιές και στα σπίτια της σύγχρονης Αθήνας που μπορεί «όλοι να ξέρουν πως στα σκαλιά πεθαίνει ένας άνθρωπος και όμως κανείς δεν ενδιαφέρεται να τον βοηθήσει», σε μια χώρα και σε μια κοινωνία που αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι παραπαίει ανησυχητικά ανάμεσα στα αντριλίκια και στους τσαμπουκάδες από τη μία και στα προωθημένα σύμφωνα ελεύθερης συμβίωσης από την άλλη.

Μετά τη δίκη, ο Τύπος στη πλειοψηφία του δήλωσε έκπληξη: «ελεύθερος ο δράστης!» Και ο νεκρός; Πόσο ελεύθερος άραγε μπορεί να είναι ο νεκρός;

Ινω Κωνσταντοπουλου - Δημοσιογράφος

ΥΓ.: Μετά τη «στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του για τρία χρόνια» με απασχολεί ποιος θα χάσει την ψήφο του κύριου Βρακατσέλη, ο Τσίπρας ή ο δικομματισμός; Να κάτι, επιτέλους, σοβαρό για να ασχοληθούν επί μακρόν τα κανάλια μας.