Tου Σωκρατη Tσιχλια

Εχει πολύ όμορφα μάτια, που γίνονται ακόμη πιο όμορφα καθώς κοιτάζουν κατ’ ευθείαν τα άλλα μάτια. Ο τόνος της φωνής της και η γραμμή των χειλιών της φανερώνουν άνθρωπο μεγάλης θέλησης και πείσματος. Η αρχιτέκτων-πολεοδόμος κ. Μαργαρίτα Καραβασίλη, πρώην γενική επιθεωρήτρια Περιβάλλοντος, η οποία εκδιώχθηκε το 2005 από τον Γιώργο Σουφλιά, προσελήφθη ως ειδική γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας στο νεοσύστατο υπουργείο Περιβάλλοντος.

Ισως ήταν η πλέον ελπιδοφόρα είδηση, το πιο αισιόδοξο σημάδι για το νέο υπουργείο και τις μάχες που πρέπει να κερδίσει. Η κ. Μαργαρίτα Καραβασίλη που αποπέφθηκε από το ΥΠΕΧΩΔΕ, επειδή «εξέφραζε δημοσίως πολιτικές θέσεις για το περιβάλλον, χωρίς τη στοιχειώδη συνεννόηση με την πολιτική ηγεσία», είχε καταπιαστεί τα τελευταία χρόνια με πολλές «καυτές» υποθέσεις με σημαντικότερη αυτή της μόλυνσης με εξασθενές χρώμιο του Ασωπού και της Βοιωτίας.

Η σημερινή της δικαίωση και η ανασυγκρότηση της υπηρεσίας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος που θα έχει ως προτεραιότητά της την περιοχή του Ασωπού, μπορεί να αποδειχθεί γράμμα κενό, άδειο πουκάμισο, εάν δεν αλλάξει ουσιαστικά η αντίληψη για τα εγκλήματα κατά της Φύσης. Η περίφημη αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» είναι ρηχή, εντυπωσιοθηρική και ατελέσφορη. Γιατί θα μου πείτε; Μα είναι απλό. Ο κολοσσός που επιλέγει να εγκληματήσει κατά του περιβάλλοντος κρίνει ότι τον συμφέρει περισσότερο να ρυπαίνει από το να επενδύσει σε αντιρρυπαντικές τεχνολογίες, ενσωματώνει τα πρόστιμα στο κόστος και τα μετακυλίει στην κατανάλωση.

Ο μεσαίος και ο μικρός -συχνά είναι βαρύτεροι ρυπαντές- δεν έχουν να πληρώσουν ούτε τεχνολογία, ούτε τα πρόστιμα. Στην ουσία υπάρχουν επειδή δανείστηκαν κεφάλαιο φυσικών πόρων. Δανεικά κι αγύριστα. Εάν δεν ορίσουμε δίκες που θα γίνονται χωρίς χρονοτριβή, εάν δεν υπάρξουν οικονομικά εξοντωτικές ποινές, αλλά και μη εξαγοράσιμες φυλακίσεις, ανάλογα με το έγκλημα, δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα. Θα ζουν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα.