Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Πολύ το σκέφθηκα αν την ημέρα που όλος ο κόσμος γιορτάζει τις ελπίδες του (μπορεί αργότερα να διαψευσθεί, αλλά τώρα ελπίζει) ότι με τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ κάτι θα αλλάξει για όλους μας, αν θα έπρεπε αυτή τη μέρα να αφιερώσω το σημείωμα της στήλης... στον πρώην δικτάτορα και οργανωτή βασανιστηρίων, στον Δ. Ιωαννίδη. Εδώ και 34 χρόνια εκτίει ποινή ισοβίων δεσμών. Ζήτησε την προσωρινή και υπό όρους αποφυλάκιση, επικαλούμενος λόγους υγείας, αλλά το δικαστήριο του Πειραιά απέρριψε την αίτησή του με το αιτιολογικό ότι οι λόγοι υγείας που επικαλείται δεν απειλούν να προκαλέσουν ανήκεστο βλάβη στην υγεία του.

Δίσταζα να γράψω σήμερα γι’ αυτό το ζήτημα. Με ενθαρρύνει όμως αυτός ο αέρας δημοκρατίας, ελευθερίας και προπαντός ειλικρίνειας που πνέει σήμερα. Η δημοκρατία είναι ανοιχτή και ανοιχτόκαρδη για τους ορκισμένους εχθρούς της, όταν μάλιστα δεν είναι σε θέση να τη βλάψουν.

Λόγοι ειλικρίνειας επιβάλλουν να σημειώσουμε ότι οι αντιρρήσεις του δικαστηρίου του Πειραιά είναι προσχηματικές και ανειλικρινείς. Οταν ένας άνθρωπος είναι 85 ετών και παραπάνω και έχει ήδη παραμείνει στη φυλακή επί 34 χρόνια δεν κινδυνεύει να υποστεί ανήκεστο βλάβη στην υγεία του, την έχει ήδη υποστεί. Προφανώς, οι δικαστές του Πειραιά αποφάσισαν υπό το κράτος της περιρέουσας ατμόσφαιρας που θέλει τον Δ. Ιωαννίδη να είναι το «απόλυτο κακό» της επταετούς Δικτατορίας.

Καμία αντίρρηση και θα μπορούσα να πλειοδοτήσω. Αυτά όμως δεν έχουν καμιά σχέση με την εφαρμογή του νόμου που προβλέπει ευεργετικά μέτρα επιεικείας για τον κρατούμενο. Το σημειώνω αυτό όχι μόνο για τον Δ. Ιωαννίδη, αλλά γενικότερα. Τα μέτρα επιεικείας εφαρμόζονται υπέρ του κρατουμένου για συγκεκριμένους λόγους που όταν συντρέχουν κάθε άλλη σκοπιμότητα υποχωρεί.

Ανάλογο σημείωμα είχα γράψει στην «Καθημερινή» και για τον μακαρίτη Γ. Παπαδόπουλο λίγους μήνες πριν πεθάνει, όταν ήταν διασωληνωμένος στο «Λαϊκό Νοσοκομείο», όπου και πέθανε.

Διόλου δεν αμφισβητώ το δικαίωμα της Δημοκρατίας να τιμωρεί τους δεδηλωμένους εχθρούς της, που την έβλαψαν και έβλαψαν και την πατρίδα. Αν θυμάστε, οι πρωταίτιοι του Πραξικοπήματος αρχικά είχαν καταδικασθεί σε θάνατο και τους απονεμήθηκε χάρη την επομένη της καταδίκης. Τότε μάλιστα ελέχθη από τον τότε πρωθυπουργό και το περίφημο «όταν λέμε ισόβια το εννοούμε»!

Αυτό «το εννοούμε» επικράτησε ως θέσφατο σεβαστό και απαραβίαστο τα επόμενα χρόνια. Μέχρι που φτάσαμε σε ένα σημείο όπου η παράταση της κράτησης έχασε πλέον το νόημά της ως τιμωρία ή ως σωφρονισμός. Παρέμεινε μόνο η κράτηση ως εκδίκηση της Πολιτείας ή, ακόμη χειρότερο, επειδή κανένας δεν παίρνει την πρωτοβουλία να προτείνει την αποφυλάκιση των ελαχίστων εναπομεινάντων (νομίζω δύο μόνο) καταδίκων της εποχής εκείνης. Δεν είναι θέμα συγχώρεσης και φιλανθρωπίας.

Δεν έχουμε λόγο να τους συγχωρέσουμε για το κακό που προκάλεσαν στην πατρίδα και στους ανθρώπους. Κατέλυσαν τους νόμους, οργάνωσαν πραξικοπήματα, εξόρισαν, φυλάκισαν, βασάνισαν. Καταδικάσθηκαν και τιμωρήθηκαν. Η Πολιτεία δεν έχει κανένα λόγο να παρατείνει την κράτηση ενός ηλικιωμένου. Είναι θέμα σοβαρότητος και αξιοπρέπειας...