Tου Θανου Oικονομοπουλου

Ο αμίμητος Κώστας Βουτσάς, κινηματογραφικός μπατίρης, φουκαράς, όταν έλεγε τη φράση που έχει μείνει εδώ και 30 χρόνια – «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» – ήθελε να προκαλέσει, να κάνει τον «κάποιον» (που δεν ήταν), να παραπλανήσει, να «χωθεί» στην «καλή κοινωνία» (με την οποία συναγελαζόταν, στην κωμωδία, από... σπόντα!), να εξασφαλίσει ένα καλύτερο στάτους (οικονομικό και... ερωτικό!) από εκείνο που στην πραγματικότητα είχε. Και προκαλούσε θυμηδία. Στην κινηματογραφική, πάλι, πραγματικότητα, όσοι «μόστραραν» τα πλούτη τους και δεν δίσταζαν να... πολυδιαφημίζουν ότι εκμεταλλεύονται την πλεονεκτική, για τους όποιους λόγους, θέση τους πέρασαν ως «ξινοί», υπερόπτες, αντικοινωνικοί, αθεράπευτα εγωκεντρικοί, αχώνευτοι – και το σενάριο, τους επεφύλασσε και το τέλος που δικαιούνταν... Γιατί, οι «πλούσιοι από τζάκι», οι πραγματικοί αριστοκράτες στον πλούτο και τη ζωή, δεν ξιπάζονται. Σέβονται την αρχή της μη πρόκλησης, δεν μοστράρουν την ευημερία τους που απέκτησαν κληρονομικά ή από εργασία...

Στη δικιά μας σημερινή πραγματικότητα, αρχές και αξίες, πρότυπα και δοκιμασμένοι στον χρόνο τρόποι συμπεριφοράς, η αίσθηση του «σωστού» και του «λάθους» έχουν γίνει ένας απίστευτος αχταρμάς, ένας επικίνδυνος χυλός, με τη βοήθεια της σύγχρονης (τηλεοπτικής, κυρίως...) «δημοσιογραφίας», του λάιφ στάιλ, της αρλούμπας, της πρόκλησης, της προβολής της υπερβολής ως «μέσο όρο». Μια πραγματικότητα στην οποία όλα επιτρέπονται (και πάντως, δικαιολογούνται...), το φαίνεσθαι υπερτερεί της ουσίας και του βάθους, η «μόστρα» τείνει να προβληθεί ως αποδεκτός «κανονικός» τρόπος ζωής. Γι’ αυτούς που πράγματι τις απολαμβάνουν – αλλά και για τους...   «απ’ έξω», που παραμυθιάζονται και ζουν «τη ζωή των άλλων» εξ αντανακλάσεως, ακόμη και με τη μέθεξη της ζηλοφθονίας...

Ετσι, φθάσαμε στην κατάντια να θεωρείται «επαρκής εξήγηση» η θέση υπουργού πως «εγώ πάντα πλούσιος ήμουν, είχα ένα συγκεκριμένο επίπεδο ζωής και δεν θα απολογηθώ γι’ αυτό...», η επίκληση νομότυπων δικαιολογιών του τύπου «έκανα μια εταιρεία για να αποφύγω την εφορία», η παραπομπή για «λεπτομέρειες» στα (τυπικά, το γνωρίζουν και οι πέτρες, και προσφερόμενα για παντός είδους καλύψεις...) «πόθεν έσχες». Πόθεν έσχες, που κάθε χρόνο προκαλούν, αφού δείχνουν πολιτικούς, με μηδενική πραγματική επαγγελματική σταδιοδρομία, να έχουν αποκτήσει, κατά τον χρόνο της «ενασχόλησής» τους με την πολιτική, περιουσιακά στοιχεία που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούνται από την «αποζημίωση» που ως πολιτικοί εισπράττουν...

Η φόρμουλα (όλο και πιο συχνή, τα τελευταία χρόνια...) «η περιουσία δεν αποκτήθηκε από μένα, αλλά... από τη σύζυγό μου!», ακόμη και αν με τυπικούς όρους μπορεί (σε κάποιες περιπτώσεις, δεν είναι διόλου σίγουρο!) να θεωρηθεί νομότυπη, σε καμιά περίπτωση δεν απαντά στην εύλογη απορία του κοσμάκη «πώς και γίνεται πάντα να... προκόβουν σύζυγοι υπουργών και βουλευτών και όχι οι καθημερινές σύζυγοι άλλων καθημερινών ανδρών»; Και η διάχυτη υποψία πως «κάπου» η θέση του συζύγου πολιτικού, στην καλύτερη περίπτωση «διευκόλυνε» την επαγγελματική ανέλιξη της συζύγου του, μέσω... διαδραστικών περιπλοκών, είναι πέρα για πέρα εύλογη. Και δικαιολογημένη...

Οπως δικαιολογημένη είναι και η αγανάκτηση του καθημερινού φορολογούμενου, που την ώρα που καλείται με πρόσθετη φορολογία να καλύψει τα δημοσιονομικά κενά που προκλήθηκαν (και...) από πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησης, ακούει στέλεχος της ίδιας κυβέρνησης να «εξηγεί» (πάλι με νομότυπους όρους, δεν αντιλέγουμε...) πως σύστησε εταιρεία για να... αποφύγει την όποια επιπλέον φορολόγηση! Και το χειρότερο: η αίσθηση που εκπέμπεται από τις «εξηγήσεις» αυτές πως είναι... απόλυτα επαρκείς! Το βάρος πέφτει στο... νομότυπο, ακόμη και αν αυτό απάδει με το πολιτικό ύφος, με την επιβεβλημένη «σεμνότητα και ταπεινότητα» – που δεν είναι μόνο πρωθυπουργική εντολή, αλλά και αυτονόητος κανόνας που (πρέπει να..) διέπει και τον τρόπο διαβίωσης του κάθε πολιτικού, αλλά και το ύφος του πολιτικού λόγου του...

Καλό Σαββατοκύριακο!