Tου Σταμου Ζουλα / stamoszoulas@gmail.com

Αλήθεια τι είδους συγκάλυψη είναι αυτή, η οποία -όπως ορισμένοι πιστεύουν ή υποπτεύονται- επιχειρείται, με την «εσπευσμένη» ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξετάσεως για το σκάνδαλο της Ζήμενς; Συγκάλυψη σημαίνει αποκρύπτω, αποσιωπώ κάτι το άγνωστο, το μεμπτό και το κολάσιμο. Στη συγκεκριμένη, όμως, υπόθεση έχει ήδη διαλευκανθεί το έγκλημα και τα κίνητρα του· δηλαδή έχουν αποκαλυφθεί οι δράστες και έχει αναγνωρισθεί το θύμα. Ολος ο κόσμος γνωρίζει ότι η Ζήμενς «διέθεσε» στη χώρα μας 100 εκατ. ευρώ για να της ανατεθούν, προφανώς με στημένες διαδικασίες, χρυσοφόρα έργα και προμήθειες. Τα χρήματα αυτά τα εισέπραξαν, φυσικά, όσοι είχαν την αρμοδιότητα, τη βούληση και την ισχύ να εξυπηρετήσουν τα σχέδιά της. Οι άνθρωποι της Ζήμενς δεν τα σπατάλησαν, ούτε τα διέθεσαν ασκόπως. Κομπιναδόροι ήταν και όχι ηλίθιοι. Ηξεραν και φρόντισαν ώστε και το τελευταίο ευρώ του μαύρου χρήματος να πιάσει τόπο. (Ακόμη και οι ασήμαντες «χορηγίες» τους σε εκδηλώσεις φοιτητών οδοντιατρικών σχολών απέβλεπαν στο να «προτιμηθεί» η αγορά των αντιστοίχων προϊόντων της εταιρείας τους…)

Ουδείς, λοιπόν, έχει και την παραμικρά αμφιβολία ότι τα 100 εκατ. ευρώ είναι κατά κύριο λόγο πολιτικό χρήμα και ότι η υπερδεκαετής ροή του στη χώρα μας έχει «διακομματική» δικτύωση. Με τα δεδομένα αυτά η «ολοκλήρωση» της προκαταρκτικής εξετάσεως, με αδιερεύνητο το ζήτημα του πολιτικού χρήματος, όχι μόνον δεν οδηγεί σε συγκάλυψη, αλλά προκαλεί κάτι το χειρότερο. Διαχέει την ενοχή σ’ ολόκληρο το πολιτικό μας φάσμα, θίγοντας και σπιλώνοντας, ανεξαιρέτως, το σύνολο των πολιτικών προσώπων. Δηλαδή, όπως ορθώς επισημάνθηκε, το τεκμήριο αθωότητος, που ισχύει για τους πολίτες, τείνει να αντιστραφεί για τους πολιτικούς σε τεκμήριο ενοχής. Πέραν τούτου για ποια συγκάλυψη μιλούμε όταν κατά τη μαρτυρία του υπουργού Δικαιοσύνης «στις δικαστικές αρχές παραδόθηκαν 90 ογκώδη ντοσιέ, με χιλιάδες έγγραφα το καθένα και έως τώρα μόνον τα 30 έχουν μεταφρασθεί»; Ποια απόκρυψη θα γίνει, όταν τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν εστιάσει την πολιτική τους αντιπαράθεση στις αλληλοκατηγορίες για το ποιοι και πόσοι πολιτικοί τους δωροδοκήθηκαν; Είναι δυνατόν να τίθεται ως κριτήριο διαβαθμίσεως της πολιτικής ενοχής το αν ο ένας εξαγοράσθηκε αντί πολλών εκατ. ευρώ, κάποιος άλλος με την προσφορά μιας οικοσκευής, ένας τρίτος με τη φιλική εξυπηρέτηση στην αγορά του τηλεφωνικού του κέντρου και ένας φιλοταξιδευτής με τη δωρεάν κάλυψη του «χόμπι» του; Τέλος, πώς θα αποσιωπηθούν οι μαρτυρίες ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα -και όχι μόνον- χρηματοδοτήθηκαν για τις εκλογικές τους δαπάνες;

Ας αφήσουμε, όμως, τη κοινή λογική και ας πάμε στη λογική των κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι το σκάνδαλο της Ζήμενς θα πλήξει περισσότερο τη Ν.Δ. διότι απεκαλύφθη επί των ημερών της, οπότε καταγράφεται εις βάρος της και κάθε χειρισμός, που θεωρείται ή μπορεί να καταγγελθεί ως «συγκαλυπτικός». Βάσει της αντιλήψεως αυτής, ο κ. Παπανδρέου κορύφωσε την Τετάρτη την οξύτητα της τακτικής του, καταγγέλλοντας την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξετάσεως, ως πολιτική και δικαστική εκτροπή.

Αντίστοιχα η Ν.Δ. ευελπιστεί ότι η υπόθεση ζημιώνει κατά κύριο λόγο το ΠΑΣΟΚ· πρώτον διότι οι σημαντικότερες και επικερδέστερες «δοσοληψίες» της Ζήμενς στη χώρα μας πραγματοποιήθηκαν επί κυβερνήσεων Σημίτη και δεύτερον διότι τα μέχρι τώρα αποκαλυφθέντα στοιχεία (ανάμειξη Μαντέλη, κατάθεση Τσουκάτου, κλπ), στρέφονται κατά του αντιπάλου της. Για το λόγο αυτόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, απαντώντας στην καταγγελία Παπανδρέου για συγκάλυψη, εγκάλεσε τον ίδιο για ύποπτο συμβιβασμό με τον κ. Τσουκάτο, προς απόκρυψη της αλήθειας για τον παραλήπτη του ενός εκατ. ευρώ. (Ωστόσο παραμένουν προς πολιτική «ταυτοποίηση»… τα υπόλοιπα 99 εκατ.)

Φυσικά κατά την κοινή λογική, στο σημείο που βρίσκεται (αν δεν έχει τελματωθεί) η υπόθεση, ουδείς επιμερισμός ενοχής μπορεί να γίνει στα δύο κόμματα, με την έννοια… της μικρής, της μέτριας και της μεγάλης διαφθοράς. Αντίθετα, όπως προαναφέρθηκε, όσο παραμένει θολό και αδιερεύνητο το ζήτημα του πολιτικού χρήματος, μεγιστοποιείται και γενικεύεται η εντύπωση περί καθολικής σήψεως του πολιτικού μας συστήματος. Αν δε, η μικροπολιτική λογική, εν μέσω γενικής χρεοκοπίας, επιμένει στην αναζήτηση κερδών και ζημιών, πιθανόν να υπάρχει και για τη διαφιλονίκηση αυτή κάποια απάντηση.

Το ΠΑΣΟΚ έχασε δύο εκλογικές μάχες, με βασικό του μειονέκτημα την πεποίθηση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων ότι μια σημαντική μερίδα του στελεχικού του δυναμικού, που διαχειρίσθηκε και υπουργικά αξιώματα, είχε διαφθαρεί και ήταν υπόλογο, όχι μόνο πολιτικώς, αλλά και ποινικώς. Ο κ. Παπανδρέου, καίτοι διαπίστωσε προ πενταετίας το βασικό πρόβλημα του κόμματός του, δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να προχωρήσει στην αναγκαία εξυγίανσή του. Συνεπώς το ΠΑΣΟΚ δεν έχει τίποτε να χάσει ή να κερδίσει αν εδραιωθεί η εντύπωση περί καθολικής σήψεως του πολιτικού συστήματος.

Αντίθετα, η Ν.Δ. πέτυχε δύο εκλογικές νίκες, με βασική της εξαγγελία την πάταξη της διαφθοράς, την εξυγίανση του δημόσιου βίου, την επανίδρυση του κράτους, κλπ. Εστω και αν οι διακηρύξεις αυτές θεωρήθηκαν από πολλούς μεγαλεπήβολες, υπερβολικές και δυσεφάρμοστες, επικράτησε η πεποίθηση ότι θα γίνουν κάποια βήματα για την αναβάθμιση της πολιτικής μας ζωής, υπερίσχυσε η ελπίδα ότι την εξουσία αναλάμβαναν άφθαρτα πρόσωπα, δημιουργήθηκε η προσδοκία ότι η κακοφημία και η αποδοκιμασία των προκατόχων τους, θα απέτρεπε ανάλογες πράξεις και συμπεριφορές. Από τη στιγμή, λοιπόν, που η πλειοψηφία των πολιτών καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σήψη του συστήματος είναι καθολική και «ακαταπολέμητη», η απογοήτευση και η αποδοκιμασία εστιάζονται στον κήρυκα της εξυγιάνσεως και κατά πολύ λιγότερο στους μετανοημένους και αποτασσόμενους τη διαφθορά…