Δείγμα αξιοκρατίας;

Κύριε διευθυντά

Η αξιοκρατία, η σοβαρότητα και το δημόσιο συμφέρον έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στη μικροπολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εν ονόματι της «ανανέωσης» ομαδική καρατόμηση των τεσσάρων μελών της πενταμελούς Επιτροπής Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων.

Τα μέλη της Επιτροπής είχαν επιλεγεί από τον υπουργό Μεταφορών κ. Βερελή τον Φεβρουάριο του 2002 με αξιοκρατικά κριτήρια, αφού κανένα δεν προσέκειτο ιδεολογικά στο τότε κυβερνών κόμμα, για μια τριετία. Η θητεία τους είχε ανανεωθεί χωρίς καμιά αλλαγή από τον προ τριετίας υπουργό της Νέας Δημοκρατίας κ. Λιάπη.

Φαίνεται όμως ότι ούτε η εξαετής επιτυχής θητεία της ούτε η πρόσφατη διεθνής τιμητική διάκριση της Επιτροπής από τον διεθνή Οργανισμό Flight Safety Foundation για τη ρηξικέλευθη δουλειά της στη διερεύνηση του πολύνεκρου ατυχήματος της κυπριακής εταιρείας Helios στο Γραμματικό τον Αύγουστο του 2005 συγκίνησαν τον «Ευρωπαίο» υπουργό κ. Χατζηδάκη.

Στο πλαίσιο λοιπόν της «ανανέωσης» ο καινοτόμος υπουργός, αφού «έλυσε» το πρόβλημα της «Ολυμπιακής», άλλοτε με το μοντέλο της βελγικής Sabena και άλλοτε με εκείνο της ισραηλινής EL-AL έλυσε και το πρόβλημα της Επιτροπής καρατομώντας τα τέσσερα νεότερα σε ηλικία μέλη και διατηρώντας στη θέση του – στο πλαίσιο της «ανανέωσης», πάντοτε τον 80χρονο πρόεδρο.

Πώς όπως, με όλα αυτά, να μην υπάρχει οπισθοδρόμηση και παρακμή;

Γεωρ. Κασσαβετης / Πικέρμι Αττικής

Η ομηρική Ιθάκη

Κύριε διευθυντά

Την Κυριακή 3/2/2008 δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ένα άρθρο του έγκριτου καθηγητού-ιστορικού κ. Β. Τσοκοπούλου, με τίτλο «Σε αναζήτηση της Ιθάκης», όπου εκεί αναλύει με γλαφυρό και εύστοχο τρόπο το βιβλίο του καθ. R. Bittleston, ο οποίος έχει πειστεί και προσπαθεί να πείσει ότι η ομηρική Ιθάκη είναι η Κεφαλονιά.

Δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο μόνος, ο οποίος διατείνεται ότι η ομηρική Ιθάκη είναι η Κεφαλονιά και ιδιαίτερα ένα κομμάτι της Κεφαλονιάς η Παλική χερσόνησος, που κατά την άποψή του, την εποχή εκείνη ήταν ξεχωριστό νησί, αυτό της ομηρικής Ιθάκης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Bittleston με εκτενή επιχειρηματολογία και σιγουριά τεκμηριώνει τις απόψεις του, αλλά παρά το γεγονός ότι οι μελέτες του συνεπικουρούνται και από δύο, αν δεν απατώμαι, ειδικούς επιστήμονες, εν τούτοις υπάρχει ένας εξίσου επιστημονικά όσο και εμπειρικά (με επιτόπιες έρευνες) θεμελιούμενος αντίλογος και κυρίως με ακριβείς τοπογραφικές περιγραφές, οι οποίες, τοποθεσίες, σαφέστερα και αληθέστερα ταυτίζονται με τις από τον Ομηρο περιγραφόμενες τοποθεσίες, με αυτές της νήσου Λευκάδας και ορισμένα της τοπία, που παρά τις χιλιετίες διατηρούν ακόμη χαρακτηριστικά της εποχής των Ομηρικών Επών.

Είχα την τιμή και το προνόμιο να διαβάσω το ήδη στο τυπογραφείο επιστημονικό πόνημα του κοινωνιολόγου - ερευνητού κ. Ευαγγέλου Καρύδη, μελετητού του ομηρικού ζητήματος. Και ας σημειωθεί ότι αυτό είναι το δεύτερο σχετικό βιβλίο του. Σε αυτό το δεύτερο, διαπίστωσα με πόση μεθοδικότητα και επιστημοσύνη αντικρούει απόψεις σχετικές με αυτές του Βittleston και άλλων και τεκμηριώνει με πολύ πειστικά επιχειρήματα ότι είναι σχεδόν αδύνατον και απίθανο να ταυτίζεται η Παλική χερσόνησος με την ομηρική Ιθάκη, ενώ η νήσος Λευκάδα και συγκεκριμένα τοπία της αρμόζουν «γάντι» στις ομηρικές περιγραφές, του λιμανιού αφίξεως του Οδυσσέως στην Ιθάκη από τους Φαίακες, το χοιροστάσιο του Εύμαιου της πιθανής θέσεως του παλατιού, κρήνες, πηγές κ.λπ.

Το βιβλίο, ελπίζω πολύ σύντομα να κυκλοφορήσει και ο κ. Τσοκόπουλος θα μπορέσει –εύχομαι– να διατυπώσει και πάλι τις επιστημονικές του παρατηρήσεις για το θέμα της θέσεως της ομηρικής Ιθράκης, όπως ο κ. Καρύδης έκανε μετά, από τις εκτενείς μελέτες του, που περιλαμβάνουν σε πολλά σημεία τους τις απόψεις του R. Bittleston.

Ομοίως ο κ. Καρύδης πήρε το ομηρικό κείμενο και τις περιγραφές των τόπων τοις μετρητοίς στην αναζήτηση του Οδυσσέα.

Βασ. Π. Αποστολου - Εκπαιδευτικός, τ. Δ/ντής του Δ. Σχ. του Κολλεγίου Αθηνών

Μητροπολιτικό πάρκο

Αξιότιμε κ. διευθυντά

Σχετικά με τη δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου στον χώρο του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές σκέψεις.

Είναι γεγονός πως η άποψη του ΥΠΕΧΩΔΕ, ότι υπάρχει ανάγκη οικοπεδοποίησης 1.000 στρεμμάτων για την εξεύρεση των απαιτούμενων πόρων για τη δημιουργία του πάρκου, έχει μια λογική. Ομως, νομίζω, δεν αποτελεί και μονόδρομο και θα μπορούσε η χρηματοδότηση να γίνει τμηματικά από τον προϋπολογισμό του κράτους, όπως αυτό γίνεται για όλα τα εκτελούμενα δημόσια έργα ή και από κονδύλια της Ε.Ε.

Εν πάση περιπτώσει, μέχρι να εξευρεθούν οι πόροι και μέχρι να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις, εκείνο που προέχει είναι η άμεση διασφάλιση του χώρου και η αποτροπή πάση θυσία του κινδύνου τσιμεντοποίησης έστω και μέρους αυτού. Γιατί όταν αρχίσει ένα κακό μύρια έπονται και κανείς δεν γνωρίζει τι θα γίνει στην πορεία των πραγμάτων και πού θα σταματήσει η μερική τσιμεντοποίηση όταν ανοίξει και η όρεξη και όταν ενδεχομένως εμφανιστούν και επίδοξοι καταπατητές!

Η άμεση διασφάλιση του χώρου θα πρέπει να γίνει χωρίς καθυστέρηση, με την κήρυξη ως αναδασωτέας όλης της έκτασης του αεροδρομίου με την προβλεπόμενη διαδικασία.

Και αμέσως μετά να αποξηλωθούν οι ασφαλτοστρωμένοι αεροδιάδρομοι (υποθέτω η δαπάνη γι’ αυτήν την εργασία δεν θα είναι και τόσο δυσβάστακτη για τον κρατικό προϋπολογισμό) και στη συνέχεια να αρχίσει η δενδροφύτευση του χώρου, με μέριμνα του αρμόδιου δασαρχείου αλλά και ιδιωτικών φορέων. Κι ας φυτευθούν κατάλληλα ελληνικά δένδρα, όπως ακακίες, ελιές, βελανιδιές, πλατάνια, ακακίες, πεύκα, κυπαρίσσια, χαρουπιές κ.λπ.

Και όταν γίνει αυτό και βαθμιαία καλύψει η δενδροφύτευση όλο τον χώρο, ας αφήσουν να μεγαλώσουν τα δένδρα και να πρασινίσουν. Και με την πάροδο του χρόνου το μητροπολιτικό πάρκο θα έχει γίνει από μόνο του!

Γεωργιος Παπασωτηριου / Νεόφρονος 16, Αθήνα

Για το καλό της πατρίδας

Κύριε διευθυντά

Σε ολοσέλιδο ρεπορτάζ της έγκριτης εφημερίδας σας στο φύλλο της Κυριακής 2 Μαρτίου 2008, που υπογράφεται από τον συντάκτη σας κ. Βασίλη Νέδο, υπό τον τίτλο «Το πατριωτικό μέτωπο ενεργοποιείται» συγκαταλέγομαι στους αποκαλούμενους «πατριώτες» της Νέας Δημοκρατίας. Βεβαίως δεν πιστεύω ότι υπάρχουν περισσότερο ή ολιγότερο πατριώτες μεταξύ των πολιτικών. Ολοι στοχεύουμε στο καλό της πατρίδας, ακολουθώντας πολλές φορές διαφορετικό δρόμο για την επίτευξη αυτού του στόχου. Στο δημοσίευμα, ωστόσο, είναι εμφανές ότι επιχειρείται η κατάταξή μου μεταξύ των «ακραίων φωνών» στο ζήτημα της διευθέτησης του προβλήματος με την ονομασία του κράτους των Σκοπίων.

Δεν ξέρω από πού ο συντάκτης της εφημερίδας σας –της οποίας είμαι τακτικός αναγνώστης από τα φοιτητικά μου χρόνια– αντλεί την πληροφόρησή του. Οι πρόσφατες δημόσιες παρεμβάσεις μου για το ζήτημα είναι τρεις: α) Συνέντευξή μου στην εφημερίδα «Τα Νέα» στις 23/02/2008. β) Ομιλία μου σε εκδήλωση της Τ.Ο. Φρανκφούρτης της Ν.Δ. στις 25/02/2008 και γ) δήλωσή μου στην εφημερίδα «Ημερησία Σαββατοκύριακο» της 01/03/2008. Για το ίδιο θέμα δημοσιεύτηκε άρθρο μου υπό τον τίτλο «Μια ιστορία χαμένων ευκαιριών» στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» στις 22/11/2004, που παραμένει επίκαιρο. Από το παραπάνω προκύπτει ότι όποτε τα εθνικά θέματα αντιμετωπίστηκαν με βάση το συναίσθημα και όχι τον ρεαλισμό τα αποτελέσματα ήταν οδυνηρά.

Μαξιμος Χαρακοπουλος - Βουλευτής Λαρίσης της Ν.Δ.

Ούτε άνθρακας ούτε πυρηνική ενέργεια;

Κύριε διευθυντά

Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω τρεις σύντομες παρατηρήσεις, για τους φίλους της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, που αντιδρούν στην ένταξη στο ηλεκτρικό μας σύστημα δυο τριών μονάδων λιθάνθρακα, αλλά και για άλλους:

α) Οταν χτυπάς τον λιθάνθρακα για περιβαλλοντικούς όρους, χτυπάς a fortiori τον λιγνίτη, το εγχώριο καύσιμο.

β) Οταν αποκλείεις την πυρηνική ενέργεια επιλέγεις αναγκαστικά τον άνθρακα (λιγνίτη, λιθάνθρακα) και αντιστρόφως (καθώς αυτά τα δύο είναι και θα είναι στο προβλεπτό μέλλον, τα βασικά καύσιμα για ηλεκτροπαραγωγή).

γ) Οταν αποκλείεις από την ηλεκτροπαραγωγή τόσο τον άνθρακα όσο και την πυρηνική ενέργεια, καταδικάζεις τη χώρα σε ενεργειακή πείνα και οικονομικό μαρασμό.

Ραφαηλ Μεν. Μαϊοπουλος - Μηχανολόγος - Ηλεκτρολόγος, Οικονομολόγος - πρ. βοηθός γενικός διευθυντής ΔΕΗ

Δεν χρειάζονται άλλοι νόμοι για τα «Blogs»

Κύριε διευθυντά

Είναι αναμφίβολο ότι και τα «Blogs» συνιστούν μια σημαντική κατάκτηση στον τομέα της επικοινωνίας, που προάγει την κοινωνία στην πορεία της, όπως στο παρελθόν ήταν η τυπογραφία, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση.

Παράλληλα, μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας είναι το γεγονός ότι οι σχέσεις των μελών και των θεσμών της ρυθμίζονται από συγκεκριμένους και γραπτούς νόμους και κρίνονται από τα δικαστήρια και μόνο.

Συνεπώς, δεν είναι ορθό να δαιμονοποιηθούν τα «Blogs» και οι «Bloggers», αλλά επίσης θα ήταν τραγικό λάθος να εξαιρεθούν από τις συνέπειες των νόμων και από την κρίση των δικαστηρίων.

Κατ’ ακολουθίαν, όποιος «Blogger» καταχωρίζει στα «Blogs» κάποιες δηλώσεις του είναι υπεύθυνος, αν αυτές είναι αντίθετες προς τους αστικούς, τους εμπορικούς και τους ποινικούς νόμους και, σε περίπτωση παραβάσεως των νόμων, πρέπει να ελεγχθεί από τα δικαστήρια, όπως άλλωστε γίνεται και για όλα τα άλλα μέσα επικοινωνίας.

Εκείνο που ερωτάται είναι η έκταση της ευθύνης του δικαιούχου του κάθε «Blog», όταν χορηγεί την κλείδα εισδοχής σε αυτό, σε τρίτους χρήστες και οι τρίτοι χρήστες (bloggers) παραβιάζουν τους νόμους. Στην περίπτωση αυτή ο δικαιούχος του «blog» θα ευθύνεται στην έκταση που ορίζει ο νόμος και για τα άλλα μέσα επικοινωνίας και σε ορισμένες περιπτώσεις, για τον «ηθικό αυτουργό», τον «άμεσο συνεργό», τον «απλό συνεργό» ή τη σύσταση «συμμορίας» και για την αποτροπή των αδίκων συνεπειών εκ των δηλώσεων των τρίτων στο «Blog», που ελέγχει.

Εξάλλου, κατά την παρ. 2 του άρθρου 14 του Ποινικού Κώδικα «ο όρος πράξη περιλαμβάνει και τις παραλείψεις».

Επίσης, ο έχων την κλείδα του «Blog» οφείλει να συνδράμει τις ανακριτικές Αρχές, που ερευνούν τις παράνομες πράξεις εκ των καταχωρίσεων των τρίτων «Bloggers» στο υπό τον έλεγχό του «Blog», όπως ο νόμος ορίζει.

Συνεπώς, δεν χρειάζονται άλλοι νόμοι για τα «blogs», αλλά αρκεί η πλήρης και απροσωπόληπτη εφαρμογή των νόμων. Επίσης, είναι τελείως αδόκιμος ο κομπασμός ορισμένων «εκπομπιστών», ότι θα αγωνιστούν με όλες τις δυνάμεις τους για την προστασία των «Bloggers»! Γιατί δεν τους προστατεύει και αυτούς ο νόμος; Και γιατί αυτή η προτίμηση προστασίας των «bloggers» και όχι και των θυμάτων δυσφήμισης ή βιασμού των προσωπικών τους δεδομένων;

Διευκρινίζω ότι τα ανωτέρω αφορούν το γενικό νομικό πλαίσιο που ισχύει και για τα «blogs» και για τους «bloggers» και όχι συγκεκριμένο «blog» ή «blogger», που είναι θέμα, το οποίο αφορά την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και μόνο.

Γ. Διακοπουλος - Δικηγόρος / Πειραιάς