Tου Παντελη Μπουκαλα

Σαν «τέχνη του εφικτού» την προσδιορίζαμε ώς τώρα την πολιτική. Αλλά η χθεσινή σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ μάς υποχρεώνει να αναθεωρήσουμε τους ορισμούς μας και να δούμε την πολιτική σαν «τέχνη του ανέφικτου». Δύο χρόνια πριν, με την άγρια σύγκρουση που είχε προκαλέσει στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ η ήττα του στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, η επιστροφή του στην εξουσία, και μάλιστα τόσο σύντομα και τόσο εύκολα, φαινόταν ανέφικτη, απίθανη, αδιανόητη. Αφού δεν είχαν καταφέρει να επικρατήσουν με τη μισή Ελλάδα απανθρακωμένη και με τα σκάνδαλα να έχουν ήδη εξανεμίσει ό, τι οι νεοδημοκράτες παρουσίαζαν με αυτοθαυμασμό σαν ηθικό πλεονέκτημά τους, πότε θα νικούσαν αλλά και πώς θα συνέρχονταν από τον διχασμό και τη βαθιά απογοήτευση που είχε προκαλέσει η ήττα;

Και όμως, το ΠΑΣΟΚ νίκησε. Δεν χρειάστηκε να κουραστεί ιδιαιτέρως πνευματικά. Δεν χρειάστηκε να εμπνεύσει, να συνεγείρει, να ενθουσιάσει με το πρόγραμμά του. Δεν χρειάστηκε καν να παρουσιάσει πρόγραμμα: ελάχιστες σελίδες, και αυτές στο Διαδίκτυο, μόλις τρεις μέρες πριν από την κάλπη (ακόμα και στις φοιτητικές εκλογές οι παρατάξεις εμφανίζονται καλύτερα διαβασμένες), ήταν αρκετές για να δοθεί η εντύπωση πως η νέα εξουσία είναι πανέτοιμη. Ο κ. Γ. Παπανδρέου νίκησε «χαλαρά», υποσχόμενος ό, τι αντιφατικότερο μπορούσε σε μια γλώσσα που η ασυνταξία της αποκάλυπτε απλώς την ασυνταξία της πολιτικής του σκέψης. Εκτός των άλλων υπoσχέθηκε ότι θα φέρει από το εξωτερικό (όπου έχει πολλές και σπουδαίες γνωριμίες) συμβούλους, για να τον βοηθήσουν να συγκροτήσει το μεταπολιτικής τάξεως κυβερνητικό σχήμα που έχει κατά νουν: κυβερνάμε διά συμβούλων, εισαγομένων ή μη, οι οποίοι θα έχουν και την ευθύνη να βάζουν χαλινάρια στους δελφίνους (και κυρίως να κόβουν τα φτερά τους).

Μπορεί ο κ. Παπανδρέου να πιστεύει και να διαλαλεί ότι εκλέχτηκε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ «αμεσοδημοκρατικά» και «λαϊκοσυμμετοχικά», εντούτοις το μοντέλο λειτουργίας που επέβαλε στο κόμμα του δείχνει ηγεμονικότερο και αυταρχικότερο και από το μοντέλο που κληρονόμησε από τον ιδρυτή του «κινήματος» και πατέρα του. Δεν ήταν λοιπόν απλώς συναισθηματική δημοκοπία η αναφορά του, όταν μίλησε στην Πάτρα, στη γενέτειρα του παππού του που, όπως θύμισε, αποτέλεσε και «αφετηρία» του πατρός του και δικό του «ξεκίνημα». Ηταν μια παραπομπή στη Μοίρα,  διότι πιθανότατα πιστεύει ότι από αυτήν και όχι από τον λαό έλαβε την εξουσία. Ο ίδιος μπορεί να νιώθει τώρα ικανοποιημένος από τη γενναιόδωρη μοίρα του. Οι υπόλοιποι δεν έχουν πολλούς λόγους να αισθάνονται το ίδιο.