Η χωροταξική συνύπαρξη

Κύριε διευθυντά

Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Νο 17, αλλά και 19 («Κ», 1-6-08), η αρχιτεκτονική ευδόκησε να «μαρμαρώσει μουσικές» αξιόλογες του πρόσφατου παρελθόντος, οι οποίες κρίνονται σήμερα κατεδαφιστέες επειδή δήθεν εμποδίζουν τη θέα προς άλλες, θεοτικές, μη συγκρινόμενες βέβαια προς τις πρώτες. Χάθηκε η έννοια της συνύπαρξης και της καταλλαγής.

Ο Ελληνας ή ο ξένος επισκέπτης του νεόδμητου Μουσείου της Ακροπόλεως μήπως διαπράττει ύβριν αρχαιοελληνική αν περιμένει να δει τον Παρθενώνα με τη μεγαλύτερη δυνατή άνεσή του από την τζαμαρία του μουσείου, πίνοντας ίσως τον καφέ του, απ’ όπου τον «εμποδίζουν» τα ως άνω κτήρια (με ήτα) και θα όφειλε να σταθεί μπροστά σε αυτά, για να αποθαυμάσει από εκεί, ενώπιος ενωπίω, όρθιος αν όχι σε στάση προσοχής, τον Ιερό Βράχο, με σεβασμό ανάλογο προς εκείνον που επέδειξαν οι αιώνες; Οπως βλέπουμε να το πράττουν ήδη εκεί απέριττα κάποιοι ξένοι προσκυνητές.

Συνειρμικά, σημειώνουμε ότι ο μακαριστός δοκιμιακός φιλόσοφος Χρήστος Μαλεβίτσης κάπου γράφει για να στιγματίσει την τάση προς τη μεγαλύτερη δυνατή άνεση και ταχύτητα, με τις οποίες η σημερινή εποχή απαιτεί να γίνονται όλα ως και τα πλέον υψηλά: «Αν ο Οδυσσέας επέστρεφε στην Ιθάκη με αεροπλάνο, δεν θα είχε γραφεί η Οδύσσεια».

Δημητρησ Σ. Ταμπαογλου / Υμηττός

Το εθνικό συνταγολόγιο

Αγαπητέ κ. Καρκαγιάννη

Αφού ευχαριστήσω εκ των προτέρων για τον χρόνο σας, θα ήθελα να θίξω ένα θέμα που έχει σχέση με το Εθνικό Συνταγολόγιο και τον τρόπο που το διαχειρίζεται ο ΕΟΦ.

Πιο συγκεκριμένα η νέα έκδοσή του, διατίθεται στους γιατρούς μόνο ηλεκτρονικά (σε μορφή cd) και επί πληρωμή!

Δηλαδή όχι μόνο δεν παρέχονται, όπως θα έπρεπε, ελεύθερα από την ιστοσελίδα του ΕΟΦ οι απολύτως απαραίτητες γνώσεις για τα φάρμακα που έχουν ανάγκη οι γιατροί στην καθημερινή πρακτική τους, αλλά ούτε καν σε βιβλίο υπάρχουν!

Σημειώστε ότι στην ιστοσελίδα του ΕΟΦ παρέχεται ελεύθερα η έκδοση του εθνικού συνταγολογίου του 2003 όπου μάλιστα αναγράφεται ότι «το εθνικό συνταγολόγιο 2003 διανέμεται δωρεάν στους υγειονομικούς». Τότε όντως το είχαμε παραλάβει ως βιβλίο, μέσω των ιατρικών συλλόγων.

Ισως όμως γνωρίζετε πως στην ιατρική 5 χρόνια ισοδυναμούν πλέον με αιώνα. Εκφράζω λοιπόν την κατάπληξή μου (και δεν είμαι ο μόνος) για τη μεταχείριση που επιφυλάσσει ο ΕΟΦ (και συνεπώς η Πολιτεία) στους γιατρούς και κατ’ επέκταση στους ασθενείς και σημειώνω ότι όχι μόνο θα έπρεπε να παρέχεται ελεύθερα στην ιστοσελίδα του ΕΟΦ, αλλά και να ανανεώνεται διαρκώς.

Για να σας το πω με άλλα λόγια είναι σαν να είχε αναρτήσει το υπουργείο Παιδείας ή το υπουργείο Πολιτισμού στην ιστοσελίδα του ένα σύγχρονο πλήρες λεξικό της ελληνικής γλώσσας (κάτι που φυσικά ένα κράτος που σέβεται την τόσο σημαντική γλώσσα και την ιστορία του, όφειλε να το έχει ήδη πράξει με πανηγυρικό μάλιστα τρόπο) και να απαιτούσε πληρωμή από όσους ζητούσαν πρόσβαση σε αυτό!

Ιωαννησ Γ. Παπαγεωργαντας - Παθολόγος Μελίσσια

Οι «κουμπούρες» και η Παιδεία

Κύριε διευθυντά

Ανάμεσα στους αξιόλογους δημοσιογράφους της έγκριτης εφημερίδας σας –την οποία καθημερινώς απολαμβάνω– συγκαταλέγεται και ο κύριος Νικολάου. Το γεγονός ότι τα σχόλιά του προβάλλονται και στην πρώτη σελίδα αντικατοπτρίζει και την εκτίμηση με την οποία τον περιβάλλει η «Καθημερινή».

Προκειμένου, όμως, ένας δημοσιογράφος ο οποίος διαμορφώνει την κοινή γνώμη να επιτελεί λειτούργημα και όχι απλά και μόνο να προσκομίζει με κάθε τρόπο αναγνώστες στον εργοδότη του, θα πρέπει να διαθέτει τη διακριτική ικανότητα να αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται και να τα αντιμετωπίζει αναλόγως, προκειμένου να διατηρήσει την αξιοπιστία του και το κύρος της εφημερίδας στην οποία γράφει.

Οι παραπάνω σκέψεις και η ανησυχία μου για τη σοβαρότητα του θέματος το οποίο ο κ. Ν. Νικολάου σχολιάζει στη στήλη «ΣΧΟΛΙΟ» στις 31/05/2008 με τίτλο «Οι “κουμπούρες” της Αριστεράς», με παρακίνησαν να σας απευθύνω την παρούσα επιστολή ως ένας από τους άμεσους παραλήπτες του εν λόγω σχολίου.

Θεωρώ, ότι τόσο εγώ προσωπικά όσο και οι συνάδελφοί μου «κουμπούρες» της Αριστεράς δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε την υπεραπλούστευση των επιχειρημάτων ενός τόσο επιφανούς δημοσιογράφου, εκτός και εάν κάτι κρύβεται πίσω από αυτή την υπεραπλούστεση, η οποία απευθύνεται περισσότερο στο θυμικό και λιγότερο στην κοινή λογική.

Σύμφωνα λοιπόν με την εκτίμηση του δημοσιογράφου, οι δυνάμεις που μεθοδευμένα οδηγούν σε χάος την ανώτατη παιδεία και σε εξαθλίωση τα πανεπιστήμια και που επιτέλους αποκαλύπτονται –τόσο αφοπλιστικές στην απλότητά τους, που απορεί κανείς πώς αργήσαμε τόσο να τις εντοπίσουμε– είναι:

1. Η πλειοψηφία των καθηγητών που ελέγχουν την ΠΟΣΔΕΠ (εκλεγμένο πανεπιστημιακό όργανο) και οι οποίοι είναι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, πρώην βοηθοί καθηγητών, λέκτορες κ.λπ. που σκαρφάλωσαν στην έδρα με τα δεκανίκια του νόμου του ΠΑΣΟΚ το ’82 (οι καθηγητές πριν από τον νόμο-πλαίσιο του 1982 εκλέγονταν με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος!) και οι οποίοι φοβούνται την αξιολόγηση γιατί θα αποδειχθεί ότι δεν έχουν τα προσόντα να είναι καθηγητές.

2. Οι λουφαδόροι των φουαγιέ των σχολών (τον καφέ τους ευτυχώς τον πληρώνουν οι ίδιοι), που αντί να διαβάζουν χαβαλεδιάζουν στα μπαρ και τραμπουκίζουν στις πανεπιστημιακές αίθουσες. Ολοι αυτοί βέβαια με την πολιτική στήριξη των κομματικών μηχανισμών και της προπαγάνδας των κομμάτων της Αριστεράς και την ανοχή του ΠΑΣΟΚ (μήπως σκόπιμα το ΠΑΣΟΚ διαχωρίζεται από τα αριστερά κόμματα;).

Θεωρώ περιττή σπατάλη του φιλόξενου χώρου που μου διατίθεται και προσβολή της νοημοσύνης των αναγνωστών σας να επιχειρηματολογήσω απέναντι σε τέτοιες γενικεύσεις και υπεραπλουστεύσεις ενός τόσο σοβαρού για το μέλλον της χώρας θέματος. Θα ήθελα μόνο να κλείσω την παρέμβασή μου με ένα λογοπαίγνιο, το οποίο ελπίζω να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα: «Προτιμότεροι οι “κουμπούρες” της Αριστεράς από τους ”κουμπουροφόρους” της δημοσιογραφίας». Ελπίζω ο κονδυλοφόρος του δημοσιογράφου να εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται σαν γραφίδα και όχι σαν πολιορκητικός κριός της δημοκρατίας.

Νικος Καφουσιας - Αναπληρωτής καθηγητής Οδοντιατρικής και εσαεί «κουμπούρας» της Αριστεράς

Σ.Σ.: Ας διαβάσει ο κ. Ν. Καφούσιας το άρθρο που έγραψε την Παρασκευή 30/5 ο τ. πρύτανης της ΑΣΟΕΕ κ. Θεόδ. Λιανός, όπου στηλίτευε τους ίδιους «κουμπούρες» στους οποίους αναφέρθηκα και εγώ.

Ν. Ν.

Και πάλι η αγωνία του καλοκαιριού

Κύριε διευθυντά

Οι μίζερες ανοιξιάτικες βροχούλες χάιδεψαν και φέτος το διψασμένο χώμα που μετά βίας βολόδειρε για να διατηρήσει τη μισοξεραμένη πρασινάδα της γης, του κόσμου όλου.

Το χειμωνιάτικο άσυλο της ατμόσφαιρας, σιγοντάρισε κάπως την ψυχική ησυχία μας αφού και οι φωτιές καταλαγιάζουν ευτυχώς τον χειμώνα, την άνοιξη... Ομως καθώς οι ζέστες ξανάρχονται, αρχίζει ο νους να τρομάζει, να φρίττει όταν θυμάται τη συμφορά του περασμένου Σεπτέμβρη. Μα θα μου πεις, σου αρέσει να κινδυνολογείς; Μα αν είναι κάτι να προφτάσω, με νύχια και με δόντια, ή, με όποιον τέλος πάντων άλλον τρόπο μπορώ, με τον λόγο, με την έκκληση, με την παράκληση, με την απειλή, με τη φοβέρα, πρέπει να προλάβω και να προσαρμόσω ή, να μηνύσω στον περίγυρό μου μια πρακτική άσκηση, ή, έστω μια μεστωμένη κουβέντα γύρω από την ανίερη αυτή τραγικότητα των πυρκαγιών που κατακλύζουν την πατρίδα μας αλλά δυστυχώς και τις άλλες πατρίδες του κόσμου.

Ποια ψυχική ασυδοσία πυροδοτεί το βάναυσο χέρι; Πόσες άραγε παρακλήσεις θα πρέπει από τώρα να κάνουμε (σε ποιον!) για να αποφευχθούν παρόμοιες καταστροφικές εξορμήσεις και οδύνες; Είναι τόσο δύσκολο να κοιτάξουμε και να υποστηρίξουμε την εσωτερική ισορροπία μας και τα συμφέροντά μας; Η λυγαριά, η δρυς, το έλατο και το πεύκο, από τώρα τρομαγμένα και αρκετά άνυδρα, μας παρακαλούν να τα προσέξουμε, να τα λυπηθούμε αφού πρώτα σκεφτούμε το δικό μας συμφέρον!

Τα παιδικά τρομαγμένα μάτια με επισκέπτονται νύχτα και μέρα και με ματώνουν. Αρχίζω πολύ να κουράζομαι να στενοχωριέμαι για τους συνανθρώπους μου που χάθηκαν, που κάηκαν που ξεσπιτώθηκαν, που έχασαν τους φίλους τους, τα ζώα τους τα πουλιά τους. Που αγαπούσαν τη ζωή, τη θάλασσα και τα αμπέλια όσο εσύ και εγώ.

Παρακαλώ την ψυχή των άψυχων να μετανοήσουν και να μην προσπαθήσουν να τραγανίσουν και άλλο την απελπισμένη ομορφιά της γης μας, του δάσους, του λαγού και της πέρδικας...

Πονάμε όλοι μαζί και παρακαλούμε αυτούς που τίποτε δεν πονάνε, να αρχίσουν να πονούν και αυτοί για το καλό τους, για το καλό των παιδιών τους, για το εγώ τους, για την ψυχή τους για την ύπαρξή τους.

Μαρια Τσιουλια - Ρουσοπουλου - Λογοτέχνης / Δολασίκ 16, Ψυχικό

Ο Σεφέρης και η άγνοια

Κύριε διευθυντά,

Είναι γνωστό βέβαια ότι σκεπτόμενοι χρησιμοποιούμε λέξεις. Αυτόματα λοιπόν προκύπτει πως, όσο μεγαλύτερος ο αριθμός των λέξεων τις έννοιες των οποίων κατέχουμε, τόσο και πιο πλούσιος ο τρόπος που σκεπτόμαστε, επικοινωνούμε, παράγουμε και προοδεύουμε. Θα υπέθετε κανείς ότι, οι κληρονόμοι αυτού του θησαυρού, εμείς οι Νεοέλληνες δηλαδή θα αξιοποιούσαμε αυτό το προνόμιο. Στην καθημερινότητά μας όμως, όλα υποδεικνύουν το αντίθετο. Η πρόσφατη ερμηνεία «δύσκολων» λέξεων στο κείμενο του Σεφέρη αποδεικνύει ότι η παιδεία που παρέχουμε στους νέους μας έχει όντως πολλά ψεγάδια, η χρήση στοιχείων του γλωσσικού μας πλούτου κρίνεται παρωχημένη, η γλαφυρότητα του λόγου έχει εξοβελιστεί και η επιμονή στην υπεράσπιση μιας αντίθετης αντίληψης μπορεί να ανακηρυχθεί υπόδικη.

Εις πείσμα του νομπελίστα δεν «είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας». Η ιστορική συνέχεια έχει διασπαστεί και ως εκ τούτου ο σύγχρονος τρόπος έκφρασης δεν χρειάζεται παλιατζούρες αλλά μια απλή, στρωτή και ει δυνατόν τεχνοκρατική προσέγγιση που θα μας επιτρέπει να αγοράζουμε, να αποκτούμε κάρτες, να στέλνουμε SMS, να τρώμε στα Fast Food και να διασκεδάζουμε στα ξενυχτάδικα.

Θα ακούμε επίσης αδιαμαρτύρητα στα ραδιόφωνα και τα κανάλια ότι η «πλήρη» άγνοια του «διευθύνων» σύμβουλου είναι φυσιολογική και δεν θα παραξενευόμαστε όταν ο «άρτι αφιχθεί» εκ του εξωτερικού απεσταλμένος δεν θα μπορεί να ξεχωρίσει το κρεματόριο από το σανατόριο και θα αποδίδει το έγκλημα στον «ευαίσθητο» χαρακτήρα του δολοφόνου.

Οι πολιτικοί μας επίσης θα μπορούν να συνεχίζουν να ομιλούν μπροστά στα «παρατεταμένα» μικρόφωνα, ενώ μια «τριμελή» επιτροπή θα κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά της χωρίς να «αγχώνεται» καθόλου.

Μικρές παρενέργειες όπως η αδυναμία διάκρισης λυμάτων και λημμάτων θα κρίνονται αμελητέες και θα μπορούν να ξεπεραστούν. Γιατί στην κριτική μας για την παρεχόμενη παιδεία χρειάζεται επιείκεια για τους επί μακρόν διάστημα μοχθούντες υπουργούς μας, ενώ από τα παιδιά μας δεν μπορούμε να απαιτήσουμε «μες τον ανθό της νιότης να γίνουν Μπαμπινιώτης».

Γιαννης Καφεζας - Ιατρός