Tου Μπαμπη Παπαδημητριου

Eμένα πάντως η Siemens μου έχει πληρώσει τα έξοδα. Πρέπει να ήταν το 1991 ή τοο 1992, στην ετήσια συνέντευξη Τύπου που δίνει η εταιρεία σε δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο, όπου κάνει δουλειές υποθέτω. Συνήθως δεν συμμετείχα σε παρόμοιες διοργανώσεις. Το ενημερωτικό ενδιαφέρον είναι μικρό, η δυνατότητα να μάθεις ουσιαστικά πράγματα για τις δραστηριότητες του εκάστοτε επιχειρηματικού κολοσσού περιορισμένη. Εμαθα όμως πολλά για τη Δρέσδη της πρώην ανατολικής Γερμανίας. Για τον χρηματισμό των αδελφών Γερμανών στο αδελφικό σοσιαλιστικό εργοστάσιο. Γιατί η Siemens είχε αφήσει τον ίδιο πάντα διευθυντή. Που είχε πάντως παραιτηθεί από τα καθήκοντα του γραμματέα της κομματικής οργάνωσης του ενιαίου σοσιαλιστικού κόμματος του κομμουνιστικού καθεστώτος, το οποίο άλλωστε είχε καταρρεύσει πριν από λίγους μήνες.

Δεν θυμάμαι ποιος μου είχε εξηγήσει τότε πως οι ανατολικογερμανικές συσκευές τηλεφώνου που είχαμε σπίτι μας για να πληρωθούν τα ελληνικά πορτοκάλια ήταν κι αυτές κρυφο-Siemens. Μόνον που το ελληνικό Δημόσιο είχε εμπιστευθεί τη δουλειά σε νέο και φέρελπι προμηθευτή ο οποίος είχε σπουδάσει την ανατολικογερμανική αγορά. Τότε έμαθα καλύτερα για τον ανταγωνισμό της Siemens με το χωριό της ανατέλλουσας Ιντρακόμ. Κάποιοι ψιθύριζαν ότι όλα τα κόμματα της οικουμενικής είχαν καλούς λόγους για να μοιράσουν οικουμενικώς την πρώτη μεγάλη δουλειά με τα ψηφιακά τηλέφωνα. Λεπτομέρειες...

Στους δημοσιογραφικούς κύκλους, μαζί και αυτούς που βλέπετε να διατυπώνουν «πονηρά» ερωτήματα, τα ταξιδιωτικά ρεπορτάζ είναι κατά κανόνα πληρωμένα από εταιρείες ή από τον φορολογούμενο ή και από τους δύο. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί γίνονται εξωνημένοι, αν και, κάποτε, πρέπει να αποφασίσουν πού χωρίζουν οι δρόμοι της ενημέρωσης απο εκείνους των δημοσίων σχέσεων και, κυρίως, από τις έμμεσες σε είδος και χρήμα δαπάνες περιποίησης.

Είναι πάρα πολλοί εκείνοι στους οποίους πληρώνονται τα έξοδα για κάποιο ταξίδι. Επιμορφωτικό συνήθως, αλλά με θαυμάσιους εξωτικούς τουριστικούς συνδυασμούς και ωραία αναμνηστικά δώρα στην επιστροφή. Οπως τα ιατρικά συνέδρια, που φέρνουν κοντά στον γιατρό τον ιατρικό επισκέπτη της διοργανώτριας εταιρείας. Δώρα και σπονσοριλίκια κάνουν όλες οι εταιρείες σε όλους τους συντελεστές κάθε μικρότερης ή μεγαλύτερης αγοράς. Εκείνοι που καλούνται να κρίνουν για την ποιότητα των προϊόντων έχουν από καιρού μετατραπεί σε συνεργάτες. Είναι αυτό μια μορφή διαφθοράς; Απάντηση, τουλάχιστον από τους επαγγελματικούς φορείς, που συχνά μοιράζουν και τα επαγγελματικά δικαιώματα, δεν έχει δοθεί. Ενα λεπτό σύγνεφο σκόνης τυλίγει παρόμοιες προωθητικές ενέργειες.

Οι πολιτικοί δέχονται δώρα. Αλλοτε λόγω εορτών. Κάποτε λόγω παλαιάς φιλίας. Κάποτε λόγω ανάγκης για δουλειά σε πρόσωπο συγγενικό ή ψηφοθηρικό. Δώρα σε χρήμα δέχονται πολλοί κρατικοί υπάλληλοι με υπογραφή. Ακόμη και ένας δικαστικός μπορεί να είναι «αμερόληπτος», αρκεί να έχει την ευκαιρία του σε κάποια διαιτητική διαδικασία όπου οι αμοιβές είναι ελεύθερες. Ο κανόνας είναι μάλλον απλός: όσο πιο κοντά στην εξουσία βρίσκεται κανείς τόσο πιθανότερο είναι να χρηματίζεται. Το κράτος γεννάει τη διαφθορά.