Του Κωνσταντινου Zουλα / zoulas@kathimerini. gr

«Γιώργο μου», «Γιάννη μου», «Σταύρο μου», «Αλέξη μου», «Στεφανέ μου», «Κωνσταντίνε μου»... Οσοι κάνουμε πολιτικό ρεπορτάζ έχουμε σίγουρα ακούσει, έστω μια φορά, τη γνώριμη φωνή του Δημήτρη Αβραμόπουλου στην άλλη άκρη της τηλεφωνική γραμμής να μας καλημερίζει απροσδόκητα -και άνευ διαμεσαλαβητού- για να μας «συγχαρεί» για κάποιο σχόλιό μας που τον αφορούσε. Σε μια αντίστοιχη επίθεση φιλίας που είχα δεχθεί πριν από μια δεκαετία από τον πρώην (πλέον) υποψήφιο αρχηγό της Ν. Δ., αποτόλμησα να τον πειράξω. «Κύριε Αβραμόπουλε» του είπα, «όταν ο πολιτικός είναι απόλυτα ευχαριστημένος με κάποιο δημοσίευμα, πρέπει να αναρωτιέται ο δημοσιογράφος αν έχει κάνει καλά τη δουλειά του». Δεν το κατάλαβε. Αλλωστε το χιούμορ δεν ήταν ποτέ το φόρτε του...

Το χθεσινό μαντάτο αποχώρησης του κ. Αβραμόπουλου από την κούρσα διαδοχής οι δημοσιογράφοι δεν το μαθαμε από το τηλέφωνο. Ακόμη και όσοι είχαν συνομιλήσει μαζί του την Κυριακή, τον άκουγαν να τους διαβεβαιώνει ότι θα παρεμένει «μαχητής» μέχρι τέλους υπερασπιζόμενος τις αρχές του. Παραδόξως, όμως, τις ίδιες αυτές αρχές επικαλέστηκε χθες στις 3.10 το μεσημέρι απαγγέλλοντας διακαναλικώς την τελική του απόφαση, με το γνωστό στομφώδες ύφος του. «Με την τροπή που παίρνουν τα πράγματα», είπε, «θεωρώ ότι πρέπει να ολοκληρώσω το βήμα που έκανα στην Κεντρική Επιτροπή, παίρνοντας αποφάσεις που υπαγορεύει η συνείδηση και οι αρχές μου με γνώμονα τη διαφύλαξη της ενότητας του κόμματος».

Τι μεσολάβησε άραγε και όλα άλλαξαν σε μια μόλις ημέρα; Η αστεία εκδοχή που κυκλοφορούσε στα δημοσιογραφικά γραφεία θέλει υπαίτιο της υπαναχώρησης Αβραμόπουλου τον κ. Πάνο Παναγιωτόπουλο! Μην το γελάτε. Ηταν ο μόνος βουλευτής που την προηγούμενη Πέμπτη είχε παρευρεθεί στην κεντρική του ομιλία στο «Αθηνών Αρένα» και λέγεται ότι λειτουργούσε παρηγορητικά για τον πρώην δήμαρχο, που έβλεπε έναν προς έναν όλους τους δυνάμει φίλους του να τον εγκαταλείπουν. Σύμφωνα, λοιπόν, με την αυθαίρετη αυτή εκδοχή ο κ. Αβραμόπουλος παρακολουθούσε δελτία ειδήσεων το βράδυ της Κυριακής και αίφνης τον διέκρινε στην ομιλία του Αντ. Σαμαρά στο Περιστέρι. Ναι, δυστυχώς -για τον ίδιο- ήταν εκεί και ο «κόκκινος Πάνος»...

Για να σοβαρολογούμε, όμως, άλλη είναι η κεντρική αιτία που ο κ. Αβραμόπουλος εγκατέλειψε στα μισά την κούρσα. Οσοι τον γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά ότι ο πρώην υπουργός έχει ένα πολύ μεγάλο μειονέκτημα. Εκ χαρακτήρος δεν ξέρει να χάνει. Δεν το αντέχει. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση όλα έδειχναν ότι δεν θα γνώριζε απλώς την ήττα, αλλά το αποτέλεσμα θα ήταν πολιτικά ατιμωτικό για τον ίδιο, καθώς δεν θα έβγαινε καν δεύτερος, αλλα τρίτος. Οι ενδείξεις από τις νέες δημοσκοπήσεις έφτασαν και χθες στο γραφείο του και τον έδειχναν να υπολείπεται με μια διαφορά της τάξεως των 10 μονάδων από τον Αντ. Σαμαρά.

Η φυγομαχία που επέλεξε ο κ. Αβραμόπουλος δεν ήταν άλλωστε ξένη για τον ίδιο και τις αρχές του. Πρέπει μάλλον να αποτελεί τον μοναδικό αρχηγό νεοϊδρυθέντος κόμματος στη μεταπολίτευση που καίτοι προκάλεσε τόσο ντόρο για όσα υποτίθεται έφερνε στην πολιτική ζωή, δεν κατέβηκε ποτέ σε εκλογές! Το Κίνημα των Ελεύθερων Πολιτών (ΚΕΠ) ιδρύθηκε το 2001 και λόγω (και πάλι) των απογοητευτικών, για τον ίδιο, δημοσκοπήσεων, ολοκλήρωσε τον κύκλο του το 2002. Στο μεσοδιάστημα, ωστόσο, ο εμπνευστής του είχε προλάβει να προβεί σε μια καθ’ όλα αμετροεπή δήλωση, όπως απεδείχθη. «Το ΚΕΠ» είπε πει «έρχεται να αναπληρώσει το μεγάλο πολιτικό κενό που προκύπτει από την ολοκλήρωση του βιοϊστορικού κύκλου της Ν. Δ. και του ΠΑΣΟΚ». Τι μεσολάβησε και μέχρι χθες διεκδικούσε την αρχηγία του ενός εκ των δύο αυτών κομμάτων, ουδέποτε το εξήγησε επαρκώς ο ιδρυτής του ΚΕΠ (πιθανώς και στον εαυτό του).

Σκεφτόμουν ότι ακριβώς αυτήν την πολιτική αμετροέπεια που επέδειξε ο κ. Αβραμόπουλος σε κρίσιμες στιγμές της σταδιοδρομίας του πληρώνει, ίσως, σήμερα. Σωρευτικώς και αναδρομικώς. Ουδείς εκ των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων έχει ξεχάσει, για παράδειγμα, την επιλογή του να αποδεχθεί την πρόσκληση του κ. Κ. Καραμανλή για ένα «δημόσιο» γεύμα στον Διόνυσο, προκειμένου να αρνηθεί (!) τη συμμετοχή του στην επικείμενη τότε εκλογική μάχη του 2000. ΄Η και πιο πρόσφατα, όταν παραμονές ανασχηματισμού δήλωσε ότι έχει ολοκληρώσει (!) το έργο του στο υπουργείο Υγείας, εξαναγκαζόμενος ταπεινωτικώς να το... συνεχίσει λίγες ημέρες αργότερα, όταν ο κ. Καραμανλής τον διατήρησε στο ίδιο υπουργείο.

Σε τι πραγματικά προσβλέπει ο κ. Αβραμόπουλος με τη χθεσινή του απόφαση δεν είναι εύκολο να το αντιληφθεί κανείς. Οσοι τον γνωρίζουν καλά, άλλωστε, λένε ότι ο χαρακτήρας του ουδόλως συμβιβάζεται ακόμη και με την ιδέα του υπαρχηγού μιας παράταξης. Ενδεχομένως αρέσκεται να πιστεύει ότι αποφεύγοντας την καταγραφή μιας δεινής προσωπικής ήττας μπορεί να αποτελέσει μελλοντικώς μια ηγετική λύση για τη Ν. Δ. Πόσο μελλοντικώς και υπό ποιες προϋποθέσεις μόνον εκείνος το γνωρίζει (και πιθανώς πιστεύει)...

Οταν ανέλαβε τη δημαρχία της Αθήνας η κ. Ντόρα Μπακογιάννη την είχα επισκεφθεί στο γραφείο της για μια συνέντευξη. Γνωρίζοντας τον βαρύ, μπαρόκ, σχεδόν αυτοκρατορικό διάκοσμο που της είχε κληροδοτήσει ο προκάτοχός της, παρατήρησα με περιπαικτικό ύφος ότι «η επίπλωση του γραφείου της είναι... ολίγον μεγαλοπρεπής». «Και να σκεφτείς» μου είπε ότι «έχω βγάλει μερικές πολυθρόνες και κάποια χρυσά κάδρα, αλλά το πνεύμα Αβραμόπουλου δεν φεύγει εύκολα»...

Η κ. Μπακογιάννη έχει χιούμορ. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, αν τις τελευταίες ημέρες τείνει να το χάσει. Την άκουσα για παράδειγμα χθες βράδυ να στέλνει ένα εναγώνιο μήνυμα στον «φίλο» της, «τον Δημήτρη», και να τον καλεί «να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα μαζί της». Χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι προδίδει περισσότερο την ανησυχία της, παρά τη βεβαιότητά της για τη νίκη στη διαδοχή του κ. Καραμανλή...