Tου Παντελη Μπουκαλα

Mπορεί οι «λίστες γάμου» να φαίνονται ψυχρές, λύνουν ωστόσο κάποια προβλήματα: αντί να ψευτοθεραπεύσεις την αμηχανία σου δωρίζοντας κάτι από τα συνήθη και ουδέτερα (βάζα, κρύσταλλα, ηλεκτρικά σκεύη), καταθέτεις στο υποδεικνυόμενο κατάστημα το ποσόν της αγάπης σου ή της αντοχής σου, κι έτσι οι νεόνυμφοι δεν βρίσκονται στη στενάχωρη θέση να μετρούν ανάμεσα στα δώρα τους δέκα πιστολάκια και δώδεκα ηλεκτρικά μαχαίρια. Μια μορφή γάμου, ή τέλος πάντων ένα σύμφωνο πολιτικοοικονομικής συμβίωσης, αποτελούν και οι άδηλες εταιρικές σχέσεις ανάμεσα σε επιχειρηματίες (ή εκπροσώπους τους) και σε κομματικούς μηχανισμούς (ή εκπροσώπους τους). Χρειάζεται, λοιπόν, κι εδώ κάποιο δώρο για να επικυρώσει τη σύναψη της σχέσης, να τη σφραγίσει· εκτός των άλλων, το δώρο αυτό, αν δεν είναι ρευστό αλλά κάποιο αντικείμενο, θα λειτουργεί σαν υπομνηστικός παράγοντας, περίπου σαν να είχε πάνω του μια ταμπελίτσα με την ολίγον εκφοβιστική επιγραφή «έλαβες, άρα οφείλεις».

Πολλοί ξενίστηκαν, λοιπόν, όταν πρωτοπληροφορήθηκαν από τις εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά Μέσα την επιμονή της Ζίμενς να προσφέρει σε πολιτικούς πλυντήρια και στεγνωτήρια. Βεβαίως η γαλαντομία της εταιρείας πανθομολογείται πλέον, αλλά γιατί έπρεπε να εκφραστεί ειδικά με πλυντήρια και στεγνωτήρια και όχι με τηλεοράσεις, με ψυγεία, με ντιβιντί; Κι όμως, το ερώτημα εμπεριείχε την απάντησή του ευθύς εξαρχής. Οι χορηγοί, εκτός από γενναιόδωροι, είναι βέβαια και ξύπνιοι, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να κλείνουν τη μια επωφελή συμφωνία μετά την άλλη, κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Μπορούσαν, λοιπόν, να υποθέσουν ότι ένα καλό πλυντήριο θα ήταν απολύτως χρήσιμο για να πλυθούν συνειδήσεις, να φύγουν επιτέλους από πάνω τους οι λεκέδες που αφήνουν οι ηθικές αναστολές και η παλιομοδίτικη εμμονή σε ιδέες και αξίες· αν μάλιστα χρησιμοποιήσεις δίκην απορρυπαντικού τη σκόνη που κυκλοφορεί συσκευασμένη με την εμπορική ονομασία «σιγά, εγώ θα πιαστώ κορόιδο;», τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά. Δεν χρειάζονται πια παρά δυο-τρία λεπτά στο στεγνωτήριο και μια νέα συνείδηση, απαλλαγμένη από τις σκουριές του παρελθόντος και την παιδική αρρώστια του ιδεαλισμού, είναι έτοιμη να μπει στην αγορά.

Αλλά δεν εξαντλείται εδώ η χρησιμότητα των πλυντηρίων. Κάθαρση δεν μας υπόσχεται, για τριακοστή πέμπτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια, η πολιτική ηγεσία της χώρας; Ιδού. Η εταιρεία προσφέρει όλον τον απαραίτητο τεχνικό εξοπλισμό. Και τι διεκδικεί; Να την ανακηρύξουμε τιμητικά «εθνικό χορηγό καθάρσεως», α, και να της δώσουμε και μερικά καλά συμβόλαια. Αλλά αυτά θα τα έπαιρνε ούτως ή άλλως.