Η εκλογή Χριστόφια

Κύριε διευθυντά

Οκ. Χρήστος Γιανναράς στο άρθρο του στην «Καθημερινή» στις 2/3/2008, με τίτλο «Οργίζομαι, άρα ελπίζω», αναφέρθηκε απαξιωτικά για τον νεο-εκλεγμένο πρόεδρο της Κύπρου, κ. Δ. Χριστόφια, αφήνοντας και υπονοούμενα, είναι κι αυτό ένα από τα ατοπήματα του κ. Γιανναρά.

Ο κ. Γιανναράς, υμνητής του προηγούμενου πρoέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν γνωρίζει, αν και φιλόσοφος, ότι οι θεσμοί και οι ιδεολογίες γεννιούνται, ωριμάζουν και παρακμάζουν. Στο Κυπριακό η απορριπτική πολιτική που υπερψηφίστηκε τον Απρίλιο του 2004 από το 76% του κυπριακού λαού, τώρα απορρίφθηκε με το ίδιο σχεδόν ποσοστό.

Στις συνειδήσεις του λαού γινόταν καθαρό ότι αν δεν βρεθεί σύντομα λύση αμοιβαία αποδεκτή, το επόμενο στάδιο θα είναι η de facto διχοτόμηση, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα. Ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ο κατάλληλος πρόεδρος για την προηγούμενη πενταετία, αλλά στις 24/2/2008 ο κυπριακός λαός σοφά ψήφισε τον Δημήτρη Χριστόφια ως πλέον κατάλληλο να ανταποκριθεί, για την επόμενη πενταετία, στα νέα δεδομένα.

Να σημειωθεί ότι ο Δ. Χριστόφιας απολαμβάνει της εμπιστοσύνης όλων των κομμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και της εμπιστοσύνης των Τουρκοκυπρίων. Να σημειώσουμε, επίσης, τη θερμή στήριξη του νέου προέδρου απ’ όλα τα κόμματα της Ελλάδας.

Επίσης ο κ. Χριστόφιας, που ουδέποτε απαρνήθηκε τις ιδέες του, είναι ο πρώτος ηγέτης της κομμουνιστικής και ευρύτερης Αριστεράς που εκλέγεται πρόεδρος κράτους σε κοινοβουλευτικό καθεστώς, αυτό είναι ένα ιστορικό γεγονός τεράστιας σημασίας.. Η εκλογή του κ. Χριστόφια δεν σημαίνει αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, οι προτεραιότητες είναι μια δίκαιη και βιώσιμη λύση (όχι οποιαδήποτε λύση) στο εθνικό θέμα, χωρίς ξένους προστάτες, χωρίς επιδιαιτησίες και χρονοδιαγράμματα, για μια δικαιότερη κοινωνία και τη στήριξη των αδύνατων τμημάτων του πληθυσμού, για μια Κύπρο αποστρατιωτικοποιημένη.

Ηδη ανακοινώθηκε η ίδρυση ιατρικής σχολής και σύντομα θα ανακοινωθεί η κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Τα μηνύματα έρχονται από πολλές κατευθύνσεις, ότι οι κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις έχουν χάσει τη λάμψη τους, οι λαοί προσβλέπουν στην κομμουνιστική και ευρύτερη Αριστερά με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, χωρίς εθνικισμούς και πατριδοκαπηλίες. Η εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου στην Ελλάδα, η υποστήριξη του Obama στις ΗΠΑ και ή άνοδος της κομμουνιστικής και ευρύτερης Αριστεράς στην Ελλάδα είναι μηνύματα τέτοιου είδους.

Αν δεν κάνω λάθος, ο κ. Γιανναράς, σε μια από τις επιφυλλίδες του στην «Καθημερινή», αντί για την αποστρατιωτικοποίηση του νησιού, είχε προτείνει να δοθούν στην Τουρκία στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο, αυτό και αν δεν είναι ολίσθημα..

Καιρός είναι να απαλλαγεί ο κ. Γιανναράς από τις φαντασιώσεις και τις οργές του και να ξανασκεφθεί τα όσα έγραψε στην επιφυλλίδα της Κυριακής 2 Μαρτίου 2008.

Στρατης Κουνιας - Ομότιμος καθηγητής Παν/μίου Αθηνών Επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

Το μακεδονικό πρόβλημα

Κύριε διευθυντά

Σχετικά με το μακεδονικό πρόβλημα, νομίζω πως η κατάσταση παρουσιάζεται από τους δύο τελευταίους στίχους της 9ης  στροφής από τον «Υμνο εις την Ελευθερία» του Διονύσιου Σολωμού:

«Με τα ρούχα αιματωμένα,

Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά,

Να γυρεύεις εις τα ξένα,

Αλλα χέρια δυνατά.»

Αυτή η στροφή αποδίδει το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει σαν λαός, δίχως αξιοπρέπεια, να τρέχουμε πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που όσο «ηνωμένες» είναι αυτές… τόσο «διχασμένες» θέλουν να βλέπουν τις γύρω τους! Είναι ανεπίτρεπτο να τρέχουμε πίσω από τις αμερικανικές κυβερνήσεις για την εξεύρεση κοινώς αποδεκτής ονομασίας των Σκοπίων. Επιτρέπουμε να ασχολούνται με το θέμα και τη εξεύρεση ονόματος πρόσωπα εντελώς άσχετα και ανίδεα επί της βαλκανικής ιστορίας και ειδικότερα της μακεδονικής. Εθελοτυφλούμε εάν δεν παραδεχόμαστε ότι πίσω από το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ  κρύβονται οι Αμερικανοί. Φερόμαστε σαν να εξαρτιόμαστε άμεσα από την Αμερική. Μάλιστα… ίσως και να εξαρτιόμαστε όπως όλοι άλλωστε, τον 21ο αιώνα.

Ετσι, σήμερα,  η κυβέρνηση καλείται από τον ελληνικό λαό και ολόκληρη τη Βουλή των Ελλήνων να εγείρει αρνησικυρία στην είσοδο της ΠΓΔΜ στην ένταξή της στο ΝΑΤΟ, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ την Τετάρτη 2 Απριλίου στο Βουκουρέστι.

«Εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία»… Από την άλλη, όφειλε και το κράτος μας να μας μάθει τη διαφορά πατριωτισμού και εθνικισμού… ώστε να μην ανάγονται όλες οι θέσεις σε εθνικιστικές, αλλά και ούτε να αφήνονται υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης, εκκλησιαστικοί άρχοντες και ακροδεξιές παρατάξεις να φέρουν τέτοια άκρα εθνικιστική θέση.

Θεοφανης Λιατης - Μαθητής Β΄ τάξης Λυκείου / Αυλώνος

Περιβαλλοντικοί βρικόλακες

Κύριε διευθυντά

Με φρίκη διαβάζω τα περί «ουρανοξυστών» και «Σύγκρουσης των δύο κόσμων με όπλα το ύψος και το γυαλί» στο φύλλο σας της 29ης Μαρτίου 2008 (άρθρα Δ. Ρηγόπουλου – και Ν. Βατόπουλου, σ. 4), και μάλιστα με υποστηρικτικές αναφορές στο κατά την περίοδο της χούντας περιβαλλοντικό έγκλημα του Πύργου των Αθηνών και άλλων ψηλών κτιρίων στο λεκανοπέδιο, όπως π.χ το πράσινο κτίριο στο ύψος του Χαλανδρίου, το ξενοδοχείο «President» κτλ.

Επιτρέψτε μου, αντί οποιασδήποτε άλλης κριτικής επιχειρηματολογίας, ενάντια στο υποβόσκον νέο εθνικό περιβαλλοντικό έγκλημα των «ουρανοξυστών» (που οι πρώτοι δεν ήσαν παρά εξοργιστικές αντιγραφικές παραλλαγές κτιρίων του εξωτερικού – κάτι που έγινε συστηματικά από πολλούς «εγχωρίως επώνυμους» Ελληνες αρχιτέκτονες του δευτέρου μισού του 20ού αιώνα και εξακολουθεί μέχρι σήμερα), να επιστήσω την προσοχή σας στο τι ακριβώς είχε πει ο μεγάλος και διεθνώς αναγνωρισμένος Ελληνας αρχιτέκτονας και πολεοδόμος Κωνσταντίνος Δοξιάδης για το θέμα των ουρανοξυστών την εποχή που όλα παίζονταν, και μάλιστα εν μέσω χούντας (λίγες μέρες πριν από την πτώση της). Σε άρθρο του Γερ. Μαζαράκη, «Τριάντα ουρανοξύστες σχεδιάζονται στην Αθήνα», «Επίκαιρα», 27 Ιουνίου - 3 Ιουλίου 1974, σ. 33. και με την ευκαιρία της τότε εκκρεμότητας γύρω από τους ουρανοξύστες, ο Κ.Α. Δοξιάδης μίλησε στα «Ε». Αντιγράφω ακριβώς όλη τη συνομιλία της άποψής του, όπως την είχε καταγράψει ο δημοσιογράφος:

«– Εύχομαι η αναστολή χορηγήσεως αδειών για την ανέγερση ουρανοξυστών να ισχύση όσο θα υπάρχη η Ελλάδα.

– Γιατί;

– Γιατί δεν βοηθώ τους εγκληματίες.

– Υπάρχει τρόπος να ενταχθούν οι ουρανοξύστες στο αττικό τοπίο;

– Οχι, δεν υπάρχει κανένας απολύτως τρόπος με τον οποίο να μπορούν να ενταχθούν οι ουρανοξύστες στο αττικό τοπίο.

– Θα μείνη η Αθήνα χωρίς ουρανοξύστες ή η Αττική χωρίς τοπίο;

– Αυτό που χρειάζεται είναι να μείνη η Αθήνα χωρίς ουρανοξύστες και η Αττική με τοπίο. Αρκετά έχει ήδη υποφέρει το τοπίο της με τα νταμάρια!»

Επικροτώ απόλυτα και θεωρώ ιδιαίτερα επίκαιρη την άποψη του μεγάλου Κωνσταντίνου Δοξιάδη. Θεωρώ κι εγώ εγκληματίες και μέμφω τουλάχιστον για εγκληματική άγνοια, για να είμαι όσο γίνεται πι επιεικής, όσους σήμερα προωθούν ή επιτρέπουν για τον άλφα ή βήτα λόγο να προωθηθούν ιδεολογίες και να τριβελίζονται τα μυαλά της υπό εκκόλαψη αρχιτεκτονικής κοινής γνώμης (νεαρών σπουδαστών) αλλά και ευρύτερου κοινού υπέρ της πιθανότητας «ψηλών κτιρίων» («Highrise»), πόσω μάλλον «ουρανοξυστών», τόσο στην Αθήνα, στην Αττική, όσο και απανταχού της Ελλάδας. Δεν υπάρχει συμβιβασμός για ψηλά κτίρια και ουρανοξύστες με το αττικό τοπίο. Δεν χρειάζονται άλλοι περιβαλλοντικοί βρικόλακες από το χουντικό μας παρελθόν, «Ψηλά κτίρια» και «αρχιτεκτονο- αναπτυξιακές εταιρείες» νοσταλγοί τους. Να μην αβαντάρουν δημοσιογράφοι, ιδίως ταλαντούχοι στην πένα, που εύκολα «σαγηνεύουν» με τη γραφή τους, μόδες, μοντέλα και τυπολογίες άλλων τόπων και συνθηκών. Ας σεβαστούμε τουλάχιστον ό,τι μας έχει απομείνει και ν’ αφίσουμε το Λονδίνο στο Λονδίνο και το… Ντουμπάι στο Ντουμπάι.

Αντωνης Κ. Αντωνιαδης - ΕΜΠ, AIA, AICP - Αρχιτέκτων-πολεοδόμος /συγγραφέας τ. καθηγητής Αρχιτεκτονικής UTA

Περί συνθέτων ονομάτων

Κύριε διευθυντά

Οσοι συζητούν για σύνθετες ονομασίες (με γεωγραφικούς ή άλλους προσδιορισμούς), όπως ο κ. Σταύρος Λυγερός (7/3/2008), ας αναλογισθούν το ακόλουθο παράδειγμα. Η μεγάλη (κυριολεκτικά και από πολλές απόψεις) χώρα που καταλαμβάνει τη μισή Βόρειο Αμερική ονομάζεται επίσημα «Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής». Πώς αποκαλεί τους κατοίκους της ολόκληρος ο υπόλοιπος κόσμος; Μήπως «Ηνωμενο-Πολιτειο-Αμερικανούς»; Αν κανείς έχει ακούσει ένα τέτοιον όρο, παρακαλώ να μου το γνωστοποιήσει. Αντίστροφα, κανένας δεν χρησιμοποιεί τον όρο «Αμερικανοί» για τους Καναδούς, Μεξικανούς, Χιλιανούς, Κολομβιανούς κ.λπ., έστω κι αν όλοι αυτοί είναι κάτοικοι της αμερικανικής ηπείρου. Δεν ξέρω τι γνώμη θα είχαν οι ΗΠΑ αν π.χ. η Κούβα ή η Βενεζουέλα αποφάσιζε στο Σύνταγμά της να ονομάζεται «Αμερική» ή το Μεξικό να αποκαλείται πλέον «Νότιο Τέξας». Είναι όμως σαφές ότι οι de jure σύνθετες ονομασίες πολύ γρήγορα απλοποιούνται de facto στο ελάχιστο συνθετικό τους, όχι αναγκαστικά με υστερόβουλες βλέψεις. Δυστυχώς, το τελευταίο δεν ισχύει στην περίπτωση των βορείων γειτόνων μας.

Δρ Αντωνης Παπαγιαννης / Πνευμονολόγος, Θεσσαλονίκη

Δημοκρατία και ΜΜΕ

Κύριε διευθυντά

Στις σύγχρονες, πολυπληθείς κοινωνίες και στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας προκύπτει το εξής πρακτικό ζήτημα: η ταχεία και όσο το δυνατόν πιο διαδεδομένη μεταφορά του μηνύματος από τον πολιτικό στον πολίτη. Ετσι η τηλεόραση αποκτά αναπόφευκτα ρόλο ρυθμιστικό, τον οποίο ο κάθε «καναλάρχης» αντιλαμβάνεται κατά το προσωπικό, επιχειρηματικό συμφέρον του.

Εχει λοιπόν δίκιο έως ένα βαθμό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ όταν αναφέρεται στη δυνατότητα ποδηγέτησης - χειραγώγησης της πολιτικής από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ομως, το «θύμα»-πολιτικός είναι (ή νομίζει ότι είναι) και «θύτης»: έχει από υπερβολική φιλοδοξία ή/και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του την εντύπωση ότι μπορεί να κουμαντάρει τα ΜΜΕ, να «πουλήσει» αυτό που ζητούν (δηλαδή τον εαυτό του) μετρημένα και ακριβά.

Αυτή είναι και η μόνη επιεικής εξήγηση που μπορεί να δοθεί στο ότι ο κ. Παπανδρέου δεν ανέλαβε καμία σοβαρή νομοθετική πρωτοβουλία με σκοπό την εξυγίανση της σχέσης ΜΜΕ - πολιτικής. Το ανεφάρμοστο νομοθέτημα του «βασικού» μετόχου (ο οποίος κατά το ΠΑΣΟΚ ορίζεται ως τέτοιος όταν κατέχει το 5%, κατά τη δε Ν.Δ. όταν κατέχει το 1%!) και το σκανδαλώδες προνόμιο των επιχειρήσεων Τύπου και τηλεόρασης για έκπτωση δαπανών χωρίς παραστατικά (άρθρο 31 παρ. 2 Ν. 2238/1994) μάλλον συνηγορούν σε μια πιο αυστηρή αντιμετώπιση της ρητορείας του κ. Παπανδρέου.

Αριστοτελης Μπεληγιαννης / Θεσσαλονίκη