Tου Πασχου Μανδραβελη

Ο μόνος τρόπος για να λύσουμε ένα πρόβλημα είναι κατ’ αρχήν να το περιγράψουμε σωστά. Δηλαδή με αναφορές στην πραγματικότητα και όχι στις επιθυμίες μας. Αλλιώς λύνουμε λάθος προβλήματα. Ας δούμε, λοιπόν, ποια είναι σήμερα η κατάσταση στον δημόσιο βίο της χώρας, μπας και βρούμε κάποια άκρη στο κουβάρι της σκανδαλολογίας, των δημοσιογραφικών υπερβολών και του εκνευρισμού που είναι ορατός σε όλα τα στελέχη της Ν.Δ.

Κατ’ αρχήν το ερώτημα: Υπάρχει πρόβλημα διαφθοράς στον υπό τη Νέα Δημοκρατία κρατικό μηχανισμό; Φυσικά υπάρχει. Το αντίθετο θα ήταν περίεργο. Κατ’ αρχήν το κράτος έχει συνέχεια. Και στα καλά του και στα κακά του. Ενα μεγάλο κομμάτι της διαφθοράς έχει κληρονομηθεί. Ενα άλλο κομμάτι το δημιουργούν γαλάζια στελέχη, που εζήλωσαν δόξα ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό γιατί και οι κοινωνίες έχουν συνέχεια. Και στα καλά τους και στα κακά τους. Η διαφθορά εμποτίζει πλέον βαθιά την ελληνική κοινωνία και δεν καταλαβαίνει από διαχωριστικές γραμμές. Οσοι πιστεύουν ότι το 2004 λύθηκε το πρόβλημα, συμβάλλουν στη διαιώνισή του.

Με υπαρκτό και υπερκομματικό το πρόβλημα της διαφθοράς έχουμε δύο δρόμους. Μπορούμε να αρχίσουμε την απαρίθμηση των αποκαλυφθέντων κρουσμάτων διαφθοράς σε στήλες. Τόσα επί ΠΑΣΟΚ, τόσα επί Ν.Δ. Καλόν είναι να μαθαίνουμε τι γίνεται και τι έγινε, βολεύει βραχυχρόνια την κυβερνώσα παράταξη (αντικειμενικά έχει μικρότερο χρόνο στη διακυβέρνηση), αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Ούτε της χώρας, αλλά ούτε της κυβέρνησης. Οι πολίτες δεν θα ψηφίσουν με ισοζύγιο σκανδάλων ανά χείρας. Θα ψηφίσουν ενθυμούμενοι το φακελάκι που έδωσαν στον γιατρό, το «γρηγορόσημο» στην πολεοδομία, την αίσθηση εκτεταμένης διαφθοράς που θα έχουν.

Ο δεύτερος δρόμος είναι τα μέτρα. Αυτά μπορεί να είναι κατασταλτικά. Χρήσιμα είναι, αλλά δεν επαρκούν. Εννιά υποψήφιους βουλευτές απέπεμψε ο κ. Γ. Παπανδρέου λόγω της υπόθεσης Πάχτα, αλλά δεν απέφυγε τη συντριβή. Η αίσθηση ότι οι παρανομούντες (διά πράξεων ή παραλείψεων) τιμωρούνται δημιουργεί θετικό κλίμα. Δεν φτάνει όμως, διότι δεν εξαλείφονται οι εστίες διαφθοράς κι αυτό οι πολίτες το αντιλαμβάνονται.

Ο καλύτερος δρόμος είναι οι πολιτικές πρωτοβουλίες για τον περιορισμό του φαινομένου. Μιλάμε για «περιορισμό», διότι η διαφθορά δεν εξαλείφεται αυτομάτως με νομοθετικά μέτρα. Χρειάζεται διαρκής και μακροχρόνιος αγώνας. Παρά το γεγονός, όμως, ότι η διαφθορά δεν εξαλείφεται, όταν οι πολιτικές πρωτοβουλίες είναι σοβαρές και ειλικρινείς, οι πολίτες εκτιμούν την προσπάθεια. Το ΠΑΣΟΚ καρπώθηκε μακροχρόνια τη θεσμοθέτηση του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ), παρά τις πολλές γκρίνιες που υπήρχαν εντός και πέριξ του κόμματος.

Το πρόβλημα με την κυβέρνησης σήμερα δεν είναι η διαφθορά. Είναι ότι αντί να εμβαθύνει τα μέτρα διαφάνειας και καταπολέμησης της διαφθοράς τα περιορίζει. Ευνουχίζει τις Ανεξάρτητες Αρχές και επιχειρεί περαιτέρω (από τη θεσμική) χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, μέρος της οποίας είναι και η επίθεση του κ. Χατζηγάκη κατά του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Το πρόβλημα με τη Ν.Δ. δεν είναι ότι μεγεθύνθηκε η διαφθορά, αλλά ότι μειώνονται οι μηχανισμοί ελέγχου της. Είναι ότι με λιγότερους μηχανισμούς ισορροπιών και ελέγχου των εξουσιών δημιουργούνται νέες ευκαιρίες διαφθοράς.