Φαύλος κύκλος

Κύριε διευθυντά

Κάπου έγραφε ο αλησμόνητος Μ. Καραγάτσης στο τρίτομο μυθιστόρημά του «Τα στερνά του Γιούγκερμαν» ότι ο υλικός πλούτος όταν χρησιμοποιείται σωστά, αμβλύνει τη διάνοια, το ήθος και το κύρος του ανθρώπου. Τον καθοδηγεί στη μεγιστοποίηση των ηθικών αξιών του, στην εσωτερική καταμέτρηση μιας καθημερινής πραγμάτωσης του ευ ζην μέσα από μια ποικιλία πράξεων, αλλά και σκέψεων, αφού για να φυτέψεις το κάθε τι πρώτα πρέπει να το αγοράσεις. Ο υλικός πλούτος σήμερα, εν πολλοίς, με στέλνει στο να πλουτίσω τα πιθάρια μου με άκαιρες αναζητήσεις, με άλογα ψυχικά συμπλέγματα, με ανήθικες παραινέσεις προς πάντα τρίτον. Σήμερα νομίζω ότι εάν με καθ’ οιονδήποτε παράνομο τρόπο φτωχύνω τον διπλανό μου οπωσδήποτε θα πλουτίσω εγώ. Εάν τον κοροϊδέψω θα γίνω εγώ ο αρχηγός του. Και εάν φορτώσω στην πόρτα του γείτονα τα δικά μου λύματα, εγώ θα παραμείνω καθαρός. Πού να ’ξερα, ο δύστυχος, γιατί όλα εδώ πληρώνονται –ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον– ότι αργά ή γρήγορα οι ιδιωτικές ερινύες μου θα μου επιβάλουν να θερίσω αυτά που έσπειρα! Η φύση όπως λανθασμένα αναφέρεται ότι εκδικείται – η φύση δεν εκδικείται, βάσει των νόμων της όμως τους οποίους άτεγκτα υπηρετεί, αποδίδει τη δικαιοσύνη. Μάχαιρα έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις. Ποιος λοιπόν είναι αυτός ο πλούτος σήμερα που θέλει να διαβάλει τις αξίες που τόσο αγάπησα όταν πρωτανοίγοντας τα μάτια μου μέσα από την αγκαλιά της μάνας μου αξιολογούσα συνεπαρμένη από το βρεφικό μου θάμπος τα χρώματα του ουράνιου τόξου, ενώ τα αυτάκια μού χάιδευαν τον βόμβο της μέλισσας όταν αχόρταγα ρουφούσε το νέκταρ του κρίνου για να διαιωνίσει τη μαγεία της ανυποχώρητης φύσης με το ζουμπούλι, τη μαργαρίτα, το γιασεμί;

Μαρια Τσιουλια - Ρουσοπουλου / Λογοτέχνης / Ψυχικό

Για την ανθρώπινη απληστία

Κύριε διευθυντά

Ο καθηγητής κ. Χρ. Γιανναράς στην επιφυλλίδα του της «Καθημερινής» της 8ης Νοεμβρίου 2009, περιγράφει με τη γλαφυρή και αιχμηρή γραφίδα του την προϊούσα κατρακύλα της ελληνικής κοινωνίας προς τον χυδαίο υλισμό, την κτηνώδη απληστία και μακριά από ευγενείς δραστηριότητες, ορθές ιδεολογίες, αλτρουισμούς κ.λπ.

Επισημαίνει επίσης ότι η μεταμόρφωση του «άρχοντα Ελληνα» της προηγούμενης εποχής σε «ευτελισμένο ζήτουλα» οφείλεται κύρια στην «ψευδώνυμη Αριστερά, αυτή που μετράει τη ζωή μόνο με τη μεζούρα της οικονομίας. Κάθε πολίτης, έστω και ελάχιστα σκεπτόμενος και με ευαισθησίες, δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει τη σημερινή χυδαία υλιστική κατεύθυνση που δεν είναι βέβαια «προνόμιο» μόνο της ελληνικής κοινωνίας.

Πώς είναι δυνατόν, όμως, αυτή την «ψευδώνυμη Αριστερά με τους απλοϊκούς παλαιοημερολογίτες της του Περισσού» να είχε τέτοια δύναμη και να επηρέασε αυτόν τον λεβέντη λαό, αφού δεν κυβέρνησε ποτέ αυτό τον τόπο, ούτε είχε στην κατοχή της μέσα μαζικής ενημέρωσης (ή παραπληροφόρησης).

Τα κόμματα που κυβέρνησαν αυτή τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, και αντιπρόταση έναντι στον «μονόδρομο του ιστορικού υλισμού» είχαν και με συνέπεια υπηρέτησαν τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν. Ας έχουν, λοιπόν, ακέραια την ευθύνη.

Ας σταματήσουμε, όμως, επιτέλους να βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος, στην καρδιά του οποίου βρίσκεται το ανθρωποφάγο αυτό κοινωνικοοικονομικό σύστημα (δεν το λέω κτηνώδες για να μην κατηγορήσω τα κτήνη της ζούγκλας που δεν έχουν απληστία), που είναι η κύρια αιτία των οικονομικών ανταγωνισμών, κρίσεων και αλληλοσφαγών και του οποίου το οξυγόνο είναι η μετατροπή των ανθρώπων όπου Γης σε θλιβερά και άβουλα καταναλωτικά πλάσματα χωρίς ιδανικά.

Αφού, όμως, ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης και ζει κάτω από τους νόμους της, γιατί τους παραβιάζει σε αντίθεση με όλα τα άλλα έμβια όντα που ούτε απληστία έχουν ούτε εξοντώνουν τα ομοειδή τους; Μέχρι σήμερα πολλές ήταν οι προσπάθειες «εξανθρωπισμού» του ανθρώπου με θεσμούς, νόμους, ιδεολογίες κ.λπ. χωρίς επιτυχία – τον πρόσφατο 20ό αιώνα είχαμε τις μεγαλύτερες ανθρωποσφαγές και μάλιστα μεταξύ χριστιανικών εθνών, καταπαντώντας το πανανθρώπινο «αγαπάτε αλλήλους» του γλυκύτατου Ιησού. Πρέπει, λοιπόν, να απελπιστούμε ή να θεωρήσουμε πως ζούμε ακόμα την προϊστορία μας και κάποτε θα ανατείλει η μεγάλη αλλαγή; Ας ελπίσουμε μόνο πως αυτή η μεγάλη αλλαγή δεν θα συνοδεύεται από μεγάλες αναταράξεις που είναι συνήθεις στη Φύση και στην ανθρώπινη κοινωνία.

Ευθυμιος Χαραπης / Ν. Κηφισιά

«Μύθοι της επιτήρησης»

Κύριε διευθυντά

Πριν από μία δεκαετία εξέφρασε τη γνώμη ο γιος μου ότι «αν δεν φέρουμε ξένους πολιτικούς στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να πάμε μπροστά στον αιώνα τον άπαντα». Το 2004 παραδέχθηκα στον εαυτό μου ότι «όπως καταφέραμε να φτιάξουμε επιτυχημένη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, φέρνοντας Γερμανό προπονητή, έτσι πρέπει να φέρουμε και Γερμανούς, Ολλανδούς ή Σκανδιναβούς πολιτικούς για να έχουμε κάποια κοινωνική επιτυχία στη χώρα μας». Αυτό γίνεται τώρα. Ερχονται οι εταίροι μας να μας βοηθήσουν, εκεί που οι δικοί μας τοπικοί πολιτικοί απέτυχαν: στη διαχείριση των κοινών. Αυτοί δεν είναι τίποτα άσχετοι που θέλουν να μας βλάψουν, όπως το παρουσιάζουν πολλά από τα ΜΜΕ, είναι άνθρωποι της κεντρικής κυβέρνησης της Ενωσης, στην οποία ανήκουμε και εμείς και η Βουλή, η οποία είναι ψηφισμένη και από εμάς.

Δυστυχώς, και ίσως ύστερα από τα 400 χρόνια διαβίωσής μας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, είμαστε ένας λαός που μπορεί να ζήσει και να δημιουργήσει μόνο σε δικτατορικά ή τουλάχιστον πολύ αυταρχικά καθεστώτα. Αν αφεθούμε ελεύθεροι να λειτουργήσουμε σε οποιαδήποτε μορφή δημοκρατίας, ή επιστρέφουμε στη δικτατορία ή μετατρέπουμε τη δημοκρατία στη δικτατορία του καθενός που έχει μέσον ή θράσος, η οποία οδηγεί σε ένα χαώδες μπάχαλο όπου κυριαρχούν οι παρανομούντες και οι απατεώνες. Αυτό ακριβώς επικρατεί στη χώρα μας από τη μέρα του τέλους της δικτατορίας του ενός (μεταπολίτευση). Οπως σε μια οικογένεια με κακή ανατροφή κατασκευάζονται παιδιά κακομαθημένα και υστερικά, τα οποία είναι μαθημένα να παίρνουν ό,τι ζητήσουν γιατί αλλιώτικα πέφτουν κάτω και ουρλιάζουν υστερικά, αναγκάζοντας τους κακούς γονείς να υποχωρήσουν, έτσι και οι κακοί πολιτικοί κατασκευάζουν τη δικτατορία του καθενός, όπου εκβιάζονται από τις διάφορες παρασιτικές ομάδες, συντεχνίες και υποτιθέμενους ψηφοφόρους και γίνονται έρμαια της πολιτικής τους ανικανότητας. Ετσι, κατασκευάζουν κακομαθημένους, εγωιστικούς πολίτες που αδιαφορούν για το γενικό καλό και την ισονομία και χρησιμοποιούν κάθε μέσον για να εκβιάσουν προνόμια. Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα.

Μόνο εμείς έχουμε στο λεξιλόγιό μας την έννοια φιλότιμο, οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί χρησιμοποιούν τη λέξη καθήκον. Σε κάθε δημοκρατική χώρα οι νόμοι παραχωρούν προνόμια και υποχρεώσεις. Οταν τηρούνται οι νόμοι, η χώρα έχει δημοκρατία, αν δεν τηρούνται επικρατεί μπάχαλο ή η δικτατορία του καθενός που έχει κάποια δύναμη ή θράσος. Εκεί όπου τηρούνται οι νόμοι οι άνθρωποι που απολαμβάνουν μόνο τα προνόμια και αποφεύγουν να κάνουν το καθήκον τους, περιφρονούνται από τους υπόλοιπους και απομονώνονται. Σε χώρες σαν την Ελλάδα, που δεν υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ούτε καν λειτουργική δικαιοσύνη και δεν τηρούνται οι νόμοι και οι δικαστικές αποφάσεις, η νομιμότητα επαφίεται στο «φιλότιμο» όσων το διαθέτουν. Τους φόρους και τις εισφορές τις πληρώνουν μόνον όσοι έχουν φιλότιμο ή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ετσι η λέξη φιλότιμος έχει αλλάξει σημασία σήμερα και σημαίνει κορόιδο. Οι καπάτσοι και οι πονηροί και αυτοί που παρανομούν, είναι οι αξιοθαύμαστοι αυτής της κοινωνίας. Αυτούς θαυμάζουν και έχουν σαν πρότυπο οι υπόλοιποι. Δυστυχώς, και οι κυβερνήσεις ασχολούνται με την κατασκευή νόμων, οι οποίοι εξυπηρετούν κακοπληρωτές, καταπατητές και παρανομούντες πάσης φύσεως. Οι υπόλοιποι, είναι φυσικό επακόλουθο να παροτρύνονται να παύσουν να είναι φιλότιμοι ή κορόιδα και να κάνουν το ίδιο για να επιζήσουν: Να μην εξοφλούν τα δάνειά τους, να καταπατούν, να κτίζουν αυθαίρετα, να κλείνουν ημιυπαίθριους χώρους κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Τα 15 χρόνια που έζησα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (B.R.D.), με θεωρούσαν οι συμπολίτες μου αλλοδαπό και έτσι αισθανόμουν. Αυτό, όμως, δεν με πείραζε καθόλου διότι είχα τα Ελληνόπουλα (Ελληνες της διασποράς). Ούτε για μια στιγμή, όμως, δεν αισθάνθηκα πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Στην Ελλάδα αισθάνομαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας από το 1971, που επέστρεψα, μέχρι και σήμερα και μου λείπουν και τα Ελληνόπουλα. Ετσι αισθάνομαι όταν δυσκολεύομαι να περπατήσω στα πανάθλια πεζοδρόμια ή όταν κινδυνεύω να με χτυπήσει κάποια μηχανή στον πεζόδρομο ή όταν θέλω να ανεβώ ή να κατεβώ από πεζοδρόμιο και δεν βρίσκω πέρασμα ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ή όταν περιμένω στις διαβάσεις «πεζών» να περάσουν οι ατέλειωτες φάλαγγες τροχοφόρων ή όταν κάποιος με μέσον μού παίρνει τη σειρά ή όταν το λεωφορείο μου προχωράει στον «λεωφορειόδρομο» σαν τη χελώνα, διότι είναι γεμάτος από άλλα οχήματα, ή όταν δεν μπορώ να πάω εκεί που θέλω, διότι κάποια ομάδα έχει κλείσει τον δρόμο για να εκβιάσει λύση στο πρόβλημά της, ή όταν περιμένω να εξυπηρετηθώ από κάποιον αγενή Ελληνα δημόσιο υπάλληλο (πέρνα ξανά την άλλη Δευτέρα, παιδάκι μου) μετά ταλαιπωρία εβδομάδων ή μηνών ή, ή...

Για μένα είναι χαρά και πανήγυρις όταν έρχεται κάποιο κλιμάκιο της Ε.Ε. στην Ελλάδα για έλεγχο και με κάνει να ελπίζω ότι ίσως στο μέλλον θα αισθανθώ πάλι και στην πατρίδα μου ισότιμος πολίτης.

Δημοσθενης Δασκοπουλος / Αθήνα