Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Ευτυχώς, το σκάφος «Dignity» (Αξιοπρέπεια) δεν βυθίστηκε στα διεθνή ύδατα, 90 μίλια ανοιχτά των ακτών της Γάζας, ύστερα από τον εμβολισμό του από ισραηλινή ακτεωρό. Μπορεί η αποστολή να απέτυχε και οι τρεις τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας να μην έφτασαν στον προορισμό τους, όμως και μόνο το γεγονός ότι, μες στον όλεθρο του πολέμου, κάποιοι απλώς προσπάθησαν να σταθούν σαν άνθρωποι, έσωσε την τιμή και την αξιοπρέπεια του είδους μας.

Η περιπέτεια του «Dignity», που είχε αποπλεύσει από τη Λάρνακα, είχε κεντρική θέση στα χθεσινά δελτία ειδήσεων. Ισως αξίζει, σ’ αυτό το τελευταίο, για το 2008, σημείωμα να σταθούμε στην τόλμη και το κουράγιο που έδειξαν μια χούφτα άνθρωποι από όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους τρεις γιατροί.

Το άνθος του εθελοντισμού είναι οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι ανώνυμοι πολίτες που δίνουν το «παρών» ακόμα και όταν ο αέρας μυρίζει μπαρούτι, όπως και το άνθος της δημοσιογραφίας είναι οι πολεμικοί ανταποκριτές που γυρεύουν την αλήθεια χωρίς να ενσωματώνονται στο στρατόπεδο των νικητών – κι ένας από αυτούς ήταν ο Γιώργος Κοίλιαρης της ΝΕΤ.

Εκοβε την ανάσα η βιαστική μαρτυρία ενός Παλαιστίνιου γιατρού στη Γάζα που μεταδόθηκε χθες (Mega): «Το νοσοκομείο έχει γεμίσει», είπε. «Απλώς απλώνουμε τους τραυματίες στο πάτωμα κι εμείς πηδάμε τρέχοντας σαν λαγοί ανάμεσά τους». Την απελπισμένη μάχη που δίνουν οι «λευκές μπλούζες» δεν θα τη συναντήσουμε στο βιβλίο της ιστορίας, ενώ αυτοί οι ηρωικοί μαχητές της ζωής μάλλον δεν θα λάβουν εύφημον μνείαν για την προσφορά τους.

Τι θα μου φέρει φέτος ο Αϊ-Βασίλης; Πριν από λίγες ημέρες περίμενα στο ταμείο ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ, όπου κατέφταναν γιγάντια καρότσια φορτωμένα προϊόντα και… παιδιά. Δεν εννοώ μωρά που κάθονταν στο πτυσσόμενο εσωτερικό καρεκλάκι, αλλά κοτζάμ παιδιά ξαπλωμένα ανάσκελα μες στο καρότσι και περιτριγυρισμένα από δώρα, ποτά και τρόφιμα. Ενας πατέρας είχε ακουμπήσει στον κυλιόμενο διάδρομο του ταμείου ένα αγοράκι δύο ετών που κρατούσε σφιχτά ένα κουτί με μια παιδική τηλεόραση και παραλίγο η ταμίας να αναζητήσει με το ηλεκτρονικό μαρκούτσι της τον barcode του προϊόντος στα χεράκια του παιδιού. Και όταν λέμε «παιδική τηλεόραση», εννοούμε έναν κανονικό δέκτη που είναι στολισμένος με τη φιγούρα ενός ήρωα από καρτούν, μια τηλεόραση για το παιδικό δωμάτιο. Το πεντάχρονο κοριτσάκι ενός φίλου φέτος βαρέθηκε να σκεφτεί τι θα ζητήσει από τον άγιο. «Ο Αϊ-Βασίλης ξέρει τα γούστα μου. Ας διαλέξει αυτός ό, τι μου αρέσει», είπε.

Τα παιδιά της Γάζας είναι μουσουλμανάκια και οι γονείς τους μάλλον δεν τους έχουν μάθει να περιμένουν τον Αϊ-Βασίλη. Αν όμως πίστευαν, ίσως φέτος να μην του ζητούσαν PlayStation και iPod, αλλά γάζες, επιδέσμους, ράμματα και αντισηπτικά, περίπου ό, τι μετέφερε το «Dignity». Ισως τα ισραηλινά αντιαεροπορικά πυρά να επιχειρούσαν να σταματήσουν και το ιπτάμενο έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη, οπότε οι κουτσοί τάρανδοι θα επέστρεφαν άπρακτοι στη Λαπωνία.

Ας μην πούμε ότι το 2008 μάς αποχαιρετά με μια σφαγή. Ας πούμε ότι διασώθηκε η λέξη «αξιοπρέπεια».