ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ

Ομάδα Εδάφους - «Για Πάντα...» ο χορός είναι ζωή και τέχνη και απουσίες...

Της Ελενης Μπιστικα

Οδόφραγμα ενδιαφέροντος φτιάχνουν οι ουρές έξω από τα ταμεία του Θεάτρου ΗΒΗ, στο νούμερο 30 της Σαρρή, στου Ψυρρή. Είναι η επιτυχία της χρονιάς, μια παράσταση συμπυκνωμένων ταλέντων, προεξάρχοντος του Δημήτρη Παπαϊωάννου, του ιδρυτή, μαζί με την Αγγελική Στελλάτου, της Ομάδας Εδάφους, σκηνοθέτη, χορογράφου, χορευτή της όλης παράστασης που η σύλληψη οφείλεται στον ίδιο, όπως και τα κοστούμια.

Ο Γιώργος Kουμεντάκης, ο Σταμάτης Kραουνάκης και ο Kωνσταντίνος Βήτα πρόσφεραν τη μουσική τους, τα σκηνικά είναι της Λίλης Πεζανού, οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ και στη διεύθυνση σκηνής είναι ο μικρότερος αδελφός, χορευτής και αυτός, ο Τάσος Παπαϊωάννου. Ευρήματα, συναισθήματα, πικρή σάτιρα του θεάματος και της φήμης που αυτό προσφέρει - το σόλο του Δημήτρη Παπαϊωάννου με το λευκό φόρεμα της Μέριλιν πάνω από τη σχάρα του ηλεκτρικού, με τον αέρα να το σηκώνει, που χορεύει ακίνητος, αναπνέοντας, ενώ το τραγούδι της Μέριλιν « When Ι fall in love» αντηχεί και κυνηγά σαν τις Ερινύες, όλους εμάς που τη λατρέψαμε και όμως εκείνη πέθανε, όπως πέθανε, αβοήθητη στη μοναξιά της.

Από τα μαθητικά χρόνια στο Kολλέγιο Ψυχικού, όταν ο Γιάννης Τσαρούχης είδε τη ζωγραφική του Παπαϊωάννου και είπε «με τρομάζει το ταλέντο του», κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Πολλοί παρασύρθηκαν και δεν βγήκαν στην επιφάνεια ξανά, αλλά όλοι άφησαν τα αχνάρια τους και τώρα τα κουβαλά μόνος του ο Δημήτρης, ομνύοντας «για πάντα» πιστός στο συνολικό όραμα που, τώρα που χώρισαν οι δρόμοι, έγινε δική του ευθύνη. Μαζί του, γύρω του, κάτω από την αόρατη μπαγκέτα της μεγαλοφυΐας του χορεύουν, υπάρχουν, ερωτεύονται, αναδύονται μέσα στα σκουπίδια, κρίνα αγγελικά, νέα αγόρια, βγαλμένα, λες, από πίνακες του Τσαρούχη, σύγχρονες καλλονές βουβές και ξοδεμένες. Kι όταν βγαίνει η Αντζελα Μπρούσκου να κάνει τσιγάρο στο μπαλκόνι, με θέα τις κεραίες της τηλεόρασης, η μαβιά Αθήνα της νύχτας καλεί σαν σειρήνα - ένας ακόμη πίνακας του Δημήτρη Παπαϊωάννου που, για πολλά χρόνια, αποφάσισε να ζωγραφίζει μέσα από τον χορό.

Ποτισμένο με τραγούδια που είναι τα νιάτα των γονιών του, του ίδιου -στα 37 του χρόνια- αλλά και της σημερινής νεολαίας που τους μιλάει η μουσική του Μισέλ Λεγκράν και του Τσάπλιν όσο και του Βέρντι, του Μπαχ του Ρίχαρντ Στράους ή του Kολ Πόρτερ, το «Για Πάντα» μέσα από τον ιστό μιας συνέντευξης διηγείται με εικόνες ιστορίες καθημερινής μοναξιάς και άγχους, με τα σκουπίδια-διαφημίσεις να κατακλύζουν τη σκηνή. Ο Γιάννης Γιαπλές, ο Φώτης Νικολάου, ο Νίκος Kαλογεράκης - η μπαλαρίνα και ο Γορίλλας! Η Σταυρούλα Σιάμου, ο Γιάννης Τσούπας, ο Νίκος Δραγώνας, ο Στάθης Μερμίγκης, ο Παναγιώτης Λάμπρου, σε «σόλι» ή σύνολο χορεύουν, ενώ ο Γιάννης Νταλιάνης είναι ο δημοσιογράφος-αφηγητής. Εννοείται πως δεν μπορεί κανείς να βάλει σε λέξεις το «Για Πάντα». Θα αδικούσε το θέμα ή το θέαμα και το μήνυμα. Η παράσταση είναι εκεί, σαν ζωγραφικός πίνακας σε συνέχειες και μιλάει. Kατάμεστο το μεγάλο θέατρο, απόλυτη σιγή και ο καταρράκτης των χειροκροτημάτων έρχεται στο τέλος με όλη την Ομάδα Εδάφους και την Αντζελα Μπρούσκου επί σκηνής. Πριν ανοίξει τα φτερά της, όπως η Μήδεια, και ταξιδέψει έξω - «στέκεται στη Νέα Υόρκη, στο Off Broadway», όπως είπε ο φίλος του χορού, γνώστης και θαυμαστής της Ομάδας Εδάφους από τα πρώτα της βήματα. Εκείνος φρόντισε και βρήκε θέσεις και πήγε τη συντροφιά στο «Για Πάντα» Σάββατο βράδυ, στο «Ηβη». Ενα συλλεκτικό κομμάτι το πρόγραμμα, από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και τον Τάσο Μπάστα με τα μάτια να κοιτούν, πολύ πριν τον Big Brother, αφίσα και επεξήγηση. Ορθάνοιχτα, μισόκλειστα, απορημένα, δακρυσμένα είναι εκεί, βλέπουν και θυμούνται, από τον Αδάμ και την Εύα στο αμάρτημα της αγάπης ώς το αδυσώπητο φτυάρι που κλείνει τον άνθρωπο μέσα σε πλάκες «για πάντα». Γεμάτος μώλωπες από την τελευταία σκηνή, με πιασμένο τον λαιμό, ο Δημήτρης χορεύει και κυριαρχεί μέσα από την καλογυμνασμένη ομάδα του. Είναι η περίπτωση του ταλέντου που επεβλήθη, ώστε να τον αναγνωρίσει και το ΥΠΠΟ από το οποίο η Ομάδα επιχορηγείται. Για την παραγωγή της παράστασης συνεργάστηκαν η Ομάδα Εδάφους, το Διεθνές Kέντρο Χορού Kαλαμάτας, με τη στήριξη του ιδρύματος Ιωάννου Kωστοπούλου και χορηγό επικοινωνίας το MEGA. Στο καμαρίνι τους ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και η Αντζελα Μπρούσκου δέχονται τον κόσμο τους που έρχεται να τους συγχαρεί. Ετσι όπως στέκονται, δίπλα δίπλα και κοιτάζουν και θυμούνται, είναι σαν να γεμίζει το καμαρίνι από τους φίλους τους, από γέλια, από μουσικές. Είναι η Kατάληψη, οι ταινίες, οι φωτογραφίες που ζωντανεύουν. Μια παράσταση που δεν τελειώνει με την υπόκλιση, αλλά συνεχίζεται «Για πάντα».

«Ελαία η Kαλλιστέφανος», το εκδοτικό συλλεκτικό έργο παρουσιάζεται αύριο, Πέμπτη, πρώτη του μηνός Νοέμβρη στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής, στην οδό Σταδίου, ώρα 12.30 το μεσημέρι. Την πρόσκληση υπογράφουν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Τραπέζης Αττικής κ. Kωνσταντίνος Σταμούλης και το Δ.Σ. των εκδόσεων Εφεσος. Για την πολυτραγουδισμένη από τους ποιητές ελιά, ας ακούσουμε τι λέει ο Αγγελος Σικελιανός «... και λαγαρός κι ασάλευτος ο αγέρας του ελαιώνα. Μηδέ καπνίζουνε οι ελιές μιαν άχνη προς τον ήλιο... πάντα η ελιά θα 'ναι ιερή, και στον αιώνα η γλαύκα».