Βαρύς προμηνύεται ο χειμώνας. Ο πρωθυπουργός μοιάζει να έχει πάρει τις αποφάσεις του και να προωθεί ορισμένες τομές παρά το πολιτικό κόστος. Σε κάποιες περιπτώσεις, η κυβέρνηση πληρώνει την ολιγωρία του οικονομικού επιτελείου και το ότι μακροχρόνια προβλήματα, όπως η «Ολυμπιακή» ή ο ΟΣΕ, δεν λύθηκαν όταν ήταν ακόμη νωπή η πρώτη λαϊκή εντολή. Από την άλλη πλευρά, τα κόμματα της αντιπολίτευσης συναγωνίζονται σε ακρότητες. Και για μεν κόμματα της Αριστεράς αυτό είναι κατανοητό, για το ΠΑΣΟΚ όμως που θέλει να είναι κόμμα εξουσίας είναι ακατανόητο. Οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν αυτόν που φωνάζει περισσότερο, αλλά αυτόν που πείθει ότι μπορεί να λύσει προβλήματα.

Ο κ. Παπανδρέου θα βοηθούσε πολύ τη χώρα αν μετακινείτο προς το απελπισμένο Κέντρο. Στο κρίσιμο θέμα της παιδείας, για παράδειγμα, ο μετριοπαθής ψηφοφόρος περιμένει από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να στηρίξει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις και να καταδικάσει απερίφραστα καταλήψεις και αλλες ακραίες διαμαρτυρίες.

Αναμένουμε συνεπώς από τον πρωθυπουργό να τολμήσει, αλλά και από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αντιληφθεί ότι άλλο σθεναρή αντιπολίτευση και άλλο άμιλλα για το ποιος θα κάνει οξύτερη πεζοδρομιακή αντιπολίτευση.