Tου Κωστα Καλλιτση / kkallitsis@kathimerini.gr

Διά των αποφάσεών της, η κυβέρνηση παραδέχτηκε ότι η δημοσιονομική διαχείρισή της χρεοκόπησε. Αυτός είναι ο λόγος που απαιτούνται, πράγματι, εκτάκτως, μέτρα.

Παράδειγμα: Πόσα υπολογίζουν να μαζέψουν στα αιωνίως «άδεια ταμεία» του κράτους με τα πρόσφατα φοροεισπρακτικά μέτρα; Το Γενικό Λογιστήριο εκτιμά ότι θα μαζέψουν κάτι λιγότερο από 4 δισ. ευρώ. Τόσα, δηλαδή, όσο είναι το «κρυφό χρέος» που έχει δημιουργήσει η σπατάλη, η κατάργηση της λίστας φαρμάκων και η αδιαφάνεια των προμηθειών στα νοσοκομεία - περί τα 3,7 δισ. ευρώ. Με μια διαφορετική διαχείριση δεν θα απαιτούνταν πρόσθετοι φόροι.

Αλλά, αυτά είναι δύσκολα - είναι για σοβαρές, όχι συντηρητικές, κυβερνήσεις...

Παράδειγμα δεύτερο: Πόσα υπολογίζουν να μαζέψουν ειδικά από την αύξηση της φορολογίας μερισμάτων κατά 10 μονάδες, από 25% σε 35%; Περίπου 250 εκατ. ευρώ. Θα μπορούσε, αλήθεια, να είχε γίνει κάτι άλλο; Ασφαλώς! Η κρατική γραφειοκρατία επιβαρύνει τις επιχειρήσεις με κόστος ίσο με το 6,8% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ). Αν αυτό το είχαν μειώσει στο ύψος (όχι της Γερμανίας ή της Αγγλίας, αλλά...) της Ιταλίας ή της Ισπανίας, που είναι 4,5%, οι επιχειρήσεις θα είχαν όφελος ίσο με δύο μονάδες του ΑΕΠ, δηλαδή πάνω από 4 δισ. ευρώ. Αν τα φορολογούσαν με 25%, τότε το κράτος θα εύρισκε έσοδα περίπου 1 δισ. ευρώ ετησίως, χωρίς αύξηση συντελεστών.

Αλλά η πάταξη της γραφειοκρατίας είναι δύσκολη υπόθεση - από αυτές που είναι για σοβαρές, όχι συντηρητικές, κυβερνήσεις...

Παράδειγμα τρίτο: Το 2003 είχε γίνει (επιτέλους!..) αντιληπτό ότι δεν είναι εφικτό να ελέγχεται όλο το πέλαγος των (μικρών...) επιχειρήσεων κάθε χρόνο, ότι αυτό το καθεστώς τροφοδοτεί το όργιο συναλλαγής μεταξύ εφοριακών και επιχειρηματιών και έτσι, στην πράξη, ούτε έλεγχοι γίνονται ούτε το κράτος κερδίζει. Αποφασίστηκε, λοιπόν, να γίνονται (όπως σε ΗΠΑ, Ευρώπη...) ετήσιοι δειγματοληπτικοί έλεγχοι, να «ξετινάζονται» όσες επιχειρήσεις ήταν κάθε φορά στο δείγμα και οι άλλες να κλείνουν τις χρήσεις κανονικά. Το 2004, η νέα ηγεσία του υπουργείου είχε εκφραστεί θετικά γι’ αυτό το σύστημα. Λίγο αργότερα, ο αρμόδιος υφυπουργός κ. Γ. Ρεγκούζας το κατήργησε - προς ικανοποίηση των «κυκλωμάτων». Ο κ. Ρεγκούζας μετ’ ολίγους μήνες εξεδιώχθη από την κυβέρνηση, αλλά το έργο του (και τα «κυκλώματα»...) παρέμειναν. Η συναλλαγή και η φοροδιαφυγή οργίασαν.

Η δημιουργία ισχυρών φοροεισπρακτικών μηχανισμών είναι δύσκολο έργο - αλλά, αυτά είναι για σοβαρές κυβερνήσεις. Και για τις κοινωνίες που τις αναδεικνύουν. Ισως, δεν είναι για μας...

Εδώ, όπως γλιστράμε στην κατηφόρα, θα κάνουμε κάθε χρόνο εκλογές προκειμένου να... καταρτίσουμε προϋπολογισμό - όπως πριν από δώδεκα μήνες. Και όταν φτάνουμε στο χείλος της χρεοκοπίας, τότε θα βγαίνει η κυβέρνηση και με στόμφο θα ανακοινώνει ότι φορολογεί 1,6 εκατ. ελεύθερους επαγγελματίες «με το κεφάλι». Απόφαση που θα είναι άδικη για τους φτωχότερους (σωστά!), που θα παραβιάζει την αρχή της φορολογικής ισότητας (ασφαλώς!) αλλά, κυρίως, που θα σφυρίζει στο αυτί όλων των ιθαγενών αυτού του τόπου το κοινό μυστικό μας: «Μεταξύ μας, όλοι είμαστε και θα είμαστε συνένοχοι στη φοροδιαφυγή. Αλλά τώρα, στα δύσκολα, δώστε κάτι και στο κράτος»...