Tου Μπαμπη Παπαδημητριου

Πόσο δύσκολο είναι, στον Ελληνα πολίτη, αναγνώστη, ακροατή και θεατή, να διαλέξει πώς πρέπει να ενημερωθεί. Οχι όσο νομίζουμε εμείς οι δημοσιογράφοι. Γιατί, δυστυχώς για τους επαγγελματίες της ενημέρωσης, ο άνθρωπός μας πιστεύει ότι δεν έχει και πολλά να μάθει από τους δημοσιογράφους. Σε χώρες περιορισμένης εκπαίδευσης και περιορισμένης διεθνούς οπτικής, με τις θεωρίες της ίντριγκας τόσο διαδεδομένες όσο και οι παραθρησκευτικές αντιλήψεις για το περιεχόμενο του δικαίου και του σκοπού της ζωής, δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς τίποτε καλύτερο.

Κακώς οι δημοσιογράφοι νομίζουν ότι θα βγουν αλώβητοι από την παρούσα κρίση. Απλώς, η αμφισβήτηση θα γίνει γέλωτας και αηδία από τη μεριά εκείνων που θα έπρεπε όχι ίσως να πιστεύουν τα μέσα ενημέρωσης αλλά τουλάχιστον να εμπιστεύονται την επαγγελματική τους επάρκεια. Η παρούσα κρίση είναι, όπως συνήθως στις δημοκρατίες, κρίση εμπιστοσύνης, άρνησης προσαρμογής στα νέα δεδομένα μιας σύγχρονης κοινωνίας και στις νέες απαιτήσεις μιας απαιτητικότατης οικονομίας. Δυστυχώς, η μεγάλη πλειοψηφία των επαγγελματιών του κλάδου ούτε τη συγκυρία αντιλαμβάνεται, ούτε την ευαισθησία διαθέτει και, κυρίως, δεν γνωρίζει τα πράγματα.

Είναι προφανώς πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς κάνει κάποιος «μπλόγκερ», αν δεν έχει ποτέ παρακολουθήσει τη ζωή των blogs. Προφανώς θα το μπερδεύει με μια σελίδα στο ίντερνετ και κάποια «συμφέροντα». Πολιτικοί, δικηγόροι και δημοσιολογούντες φοβούνται το σκοτεινό. Δεν έχουν ακούσει πως στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήδη από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, η δημοσκόπηση των bloggers ήταν σημαντικότερο εργαλείο πολιτικών εκτιμήσεων ακόμη και από το παραδοσιακό γκάλοπ της κοινής γνώμης. Πώς να το καταλάβουν όταν δεν έχουν την εμπειρία μιας «ευαγγελικής» τηλεοπληξίας με εκατοντάδες προφήτες και παραθυράτους ρήτορες, για να κατανοήσουν την τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και στους επαγγελματίες δημοσιογράφους;

Αυτό που δεν γνωρίζουν οι αναγνώστες μας είναι πόσο μικρή σημασία δίνεται στην καλή δημοσιογραφική έρευνα με αρχές, σύστημα και επιμονή. Πόσο μικρό έδαφος διαθέτει η ελεύθερη έκφραση γνώμης των δημοσιογράφων στη μεγάλη πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης. Με την (ευτυχώς προφανή) εξαίρεση ορισμένων μέσων ενημέρωσης, τα περισσότερα δεν αξίζουν ούτε το όνομά τους. Διαπλεκόμενα συμφέροντα αφεντικών, από τα μεγάλα μέχρι τα πολύ μικρά, ιδεοληψίες και κομματισμός, εμπόδισαν την άνθηση της καλής και ελεύθερης δημοσιογραφικής δουλειάς.

Η κακή χρήση του blogging, από υβριστές, και ψιλοεκβιαστές, που χρησιμοποιούν μια γη ελευθερίας τον παγκόσμιο ιστό του ίντερνετ, για την οποία δεν έχουν εργαστεί, ούτε «ματώσει» δεν αναιρεί τίποτε από το σεβασμό που οφείλουν στη σφαίρα αυτή οι πολιτικοί. Πράγματι, κάθε προσπάθεια νομικών περιορισμών εύκολα μπορεί να θυμίσει την πρακτική ανελεύθερων καθεστώτων και πρέπει να αποφευχθεί απολύτως. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο blogger «που έχει τους κωδικούς» δεν έχει ταυτοχρόνως την ευθύνη να κρατά το «μπλογκάκι» του σε τάξη. Η αυστηρότητα των αυτορρυθμίσεων όχι μόνον προβλέπεται αλλά απαιτείται.