Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Επιθυμώντας να ξεφύγω για λίγο από τα δικά μας, τα γνώριμα, είπα σήμερα να ασχοληθώ με τα ρεζιλίκια του γείτονα. Είναι ποταπό, το ξέρω - πλην ανθρώπινο. Ισως όμως να είναι και υπό μία έννοια δημιουργικό, εφόσον συμβάλλει στην κατανόηση της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, ο οποίος επί χρόνια κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας, μιας από τις ιστορικά σημαντικότερες χώρες του κόσμου. Από την αρχή των αποκαλύψεων για τα πάρτι «μπούνγκα μπούνγκα» που οργάνωνε ο Μπερλουσκόνι με «παραστρατημένα κορίτσια» (για να θυμηθούμε την ωραία διατύπωση του Θεοτοκά), μου έχει κάνει κατάπληξη η επιμονή του Καβαλιέρε να ισχυρίζεται ότι ουδέποτε πλήρωσε για σεξ. Φθάνει να τον βλέπεις από την τηλεόραση, όταν το αρνείται, και, αμέσως, καταλαβαίνεις πως και μόνο η ιδέα ότι το παραδέχεται τον αναστατώνει, τον κάνει να χάνει τον ελέγχο. Είναι κατανοητό, βέβαια, να φοβάται μήπως κατηγορηθεί για εξώθηση ανηλίκου στην πορνεία, εξαιτίας της σχέσης του με την πιτσιρίκα από το Μαρόκο. Ομως, στην άφατη φρίκη που τον καταλαμβάνει υπάρχει κάτι βαθύτερο, λες και είναι πια γι' αυτόν ζήτημα τιμής και ζήτημα υπαρξιακό συγχρόνως.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω τους λόγους της επιμονής του. Γιατί τον ντροπιάζει τόσο πολύ να γνωρίζουν οι άλλοι ότι πλήρωσε ή πληρώνει για σεξ; Εδώ, οι πάντες καταλαβαίνουν ότι έχει κάνει εμφύτευση, μπότοξ, πλαστικές και, επίσης, τον θεωρούν ως τον καλύτερο πελάτη της Pfizer! Το πληρωμένο σεξ θίγει την αξιοπρέπειά του; Στο κάτω κάτω, σήμερα στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, η δυνατότητα του πλούτου να αγοράζει τα πάντα λατρεύεται ως υπέρτατη αξία. Και εξήντα και εβδομήντα χιλιάδες να του κόστιζε ένα κομπλέ «μπούνγκα μπούνγκα», τι αξία έχουν αυτά τα λεφτά για κοτζάμ Μπερλουσκόνι; Μάλιστα, με τον κυνισμό που επικρατεί, είναι πιθανόν οι οπαδοί του να νιώσουν και περήφανοι, επειδή ο Καβαλιέρε με την ισχύ του (και τις προόδους της φαρμακολογίας, ασφαλώς) καταφέρνει να απολαμβάνει τις υπέρτατες ηδονές. Ακόμη και οι εχθροί του, βαθιά μέσα τους, μπορεί να τον ζηλέψουν. Κατέληξα λοιπόν στη σκέψη ότι, πίσω από την πεισματική άρνησή του, πρέπει να κρύβεται κάτι για το οποίο ντρέπεται βαθιά. Δεν μπορούσα, φυσικά, να γνωρίζω τι είναι αυτό, ώσπου άκουσα χθες την είδηση ότι είχε, πράγματι, καταβάλει πέντε εκατομμύρια ευρώ στη Μαροκινή χορεύτρια εξωτικών χορών, που τον εξεβίαζε. Ετσι εξηγείται, λοιπόν! Διότι, σε τελευταία ανάλυση, ένας αδίστακτος τύπος όπως ο Μπερλουσκόνι δεν έχει λόγο να ντρέπεται αν πληρώνει για το σεξ, εφόσον οι τιμές είναι λογικές για τις δυνατότητές του - εκτός αν του κοστίζει πέντε εκατομμύρια...

Ανάμεσα στους τρεις λόγους για τους οποίους οι καταληψίες αρνήθηκαν χθες το απόγευμα να μεταφερθούν σε άλλο κτίριο, όπου θα συνέχιζαν τη διαμαρτυρία τους, ήταν και το ότι «η προτεινόμενη λύση είναι προσωρινή, όχι μόνιμη». Εχουν δίκιο, βέβαια! Εχοντας ζήσει στην Ελλάδα, έχουν ασπασθεί τον πολιτισμό της, περίοπτη θέση στον οποίο κατέχει η αξία της μονιμότητας. Η Νομική όχι μόνον είναι μόνιμη λύση, αλλά η παραμονή τους εκεί μπορεί να τους εξασφαλίσει και πτυχίο της αρεσκείας τους, ενδεχομένως και μόρια για πρόσληψη στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ...

Πείτε με ψείρα και υπερβολικό, αλλά έχω την εξής απορία: Οταν η κρατική τηλεόραση διαφημίζει επί ημέρες την παρουσίαση του δελτίου ειδήσεων από την Ελλη Στάη με το σλόγκαν «οι ειδήσεις επιστρέφουν στη ΝΕΤ», μήπως η διατύπωση είναι λίγο -μια ιδέα- προσβλητική για τους συναδέλφους της διακεκριμένης παρουσιάστριας και ειδικά για τους προκατόχους της; Μήπως;

Τελικά, ο πρύτανης Πελεγρίνης αποδεικνύεται εκπληκτικό ταλέντο. Χθες το απόγευμα, μετά την άρνηση των καταληψιών της Νομικής να μετακινηθούν σε χώρο που είχε βρεθεί για την υποδοχή τους, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών δήλωσε το εξής αμίμητο: «Η λύση βρέθηκε. Αλλά απορρίφθηκε γιατί θέλουν να παραμείνουν εδώ». Υπό τη νέα θεωρία για την αντίληψη της πραγματικότητας, που εισάγει με την παραπάνω δήλωσή του ο καθηγητής Φιλοσοφίας Θ. Πελεγρίνης, οι λύσεις έχει βρεθεί για όλα τα προβλήματα του κόσμου, από το Μεσανατολικό ώς το Κυπριακό! Απλώς οι άλλοι τις απέρριψαν... Φοβάμαι ότι για την περίπτωση του κυρίου πρύτανη πρέπει να παραφράσουμε την ιστορική ρήση του Μπίσμαρκ. «Τρεις καθηγητές, χάθηκε η χώρα», είχε πει ο δημιουργός της σύγχρονης Γερμανίας. «Τρεις φιλόσοφοι, χάθηκε το πανεπιστήμιο», πρέπει να πούμε εμείς για τον πολυτάλαντο πρύτανη με τις θεατρικές ανησυχίες. Ας μη μας διαφεύγει, άλλωστε, ότι ως φιλόσοφος ο Θ. Πελεγρίνης κάνει για τρεις, αφού στο σανίδι της σκηνής ενσαρκώνει τους ρόλους τριών φιλοσόφων...