Του Malcolm Brabant ανταποκριτή του BBC στην Αθήνα

Ανέκαθεν ένιωθα κάποιες ενοχές που ζούσα στο Ντράφι. Η οικοδόμηση του μικρού σπιτιού που νοικιάζουμε στο συγκεκριμένο προάστιο κατέστη δυνατή μόνο μετά την εκδήλωση μιας τρομερής πυρκαγιάς πριν από 10 χρόνια, η οποία κατέστρεψε το παρθένο δάσος της περιοχής. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες οικίες που έχουν ξεπηδήσει ανάμεσα στα δέντρα στους πρόποδες της Πεντέλης. Η αγαλλίαση που νιώθαμε μπροστά στο εκπληκτικό ορεινό τοπίο με την πιο καθαρή ατμόσφαιρα στον ρυπαρό αττικό ουρανό και το δροσερό αεράκι, μετριαζόταν από την επίγνωση ότι επωφελούμαστε από έναν εμπρησμό που επέτρεψε σε αδίστακτους εργολάβους να πλουτίσουν χτίζοντας εκεί που πριν από μια δεκαετία υπήρχε δάσος.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, η φύση μας εκδικήθηκε. Εγκαταλείψαμε το σπίτι μας μόλις πέντε λεπτά πριν φτάσουν σε αυτό οι φλόγες.

Η υποχώρησή μας ήταν συντεταγμένη. Η σύζυγός μου ξεδιάλεξε μόνο τα πλέον πολύτιμα οικογενειακά αντικείμενα -τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την οικογενειακή μας ζωή, ένα δόντι που είχε αλλάξει μικρός ο γιος μας, τα εργαλεία της δουλειάς μας (φορητοί υπολογιστές, κάμερες), τον σκύλο μας τον Ντας και το δοχείο του νερού του- και τα φόρτωσε στο αμάξι. Τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να αφεθούν στις φλόγες. Ηταν άλλωστε απλώς «πράγματα». Και τα πράγματα αντικαθίστανται.

Από την κοιλάδα όπου βρίσκεται το μοναστήρι του 11ου αιώνα, το οποίο είχε μέχρι σήμερα επιβιώσει σεισμών αλλά και Οθωμανών και ναζιστών κατακτητών, το πύρινο τείχος άρχισε να κατευθύνεται προς εμάς. Αδειάσαμε όσο νερό είχε απομείνει από την πηγή στον κήπο μας και αποχαιρετήσαμε το σπίτι μας. Γνωρίζοντας ότι πολλοί έχασαν τη ζωή τους σε αυτοκινητικά δυστυχήματα κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών του 2007, οδηγήσαμε προσεκτικά και αργά με κατεύθυνση την πόλη.

Εμβρόντητοι μπροστά στην πύρινη λαίλαπα που κατάπινε τα δέντρα και έφτυνε τα κλαδιά σαν να πρόκειται για ελληνικό μεζέ, υποθέσαμε ότι το σπίτι μας θα παραδιδόταν στην καταστρεπτική της μανία.

Φτάνοντας στην Παλλήνη, το πιο κοντινό προάστιο στο δικό μας, συναντήσαμε μια δασκάλα στο σχολείο του γιου μας που ζούσε εκεί κοντά. Είχε και αυτή εγκαταλείψει το σπίτι της μαζί με την οικογένειά της, πριν από μία ώρα.

Μας μίλησε με πάθος για το Ντράφι, εξηγώντας μας πως ήταν ένας πνεύμονας της Αθήνας που παρείχε οξυγόνο στην πόλη και λειτουργούσε ως φυσικό κλιματιστικό για την πόλη, με τα δέντρα να ψυχραίνουν τους βόρειους ανέμους πριν φτάσουν στη θάλασσα του τσιμέντου.

Η δασκάλα είχε δίκιο. Οταν εντέλει καθάρισε κάπως η ατμόσφαιρα από τον καπνό και ανεβήκαμε πάλι στον λόφο έτοιμοι να αντικρίσουμε το χειρότερο, είδαμε ότι όλα σχεδόν τα σπίτια είχαν μείνει άθικτα, όχι όμως και τα δέντρα. Το πιο πράσινο προάστιο της Αθήνας είχε αποκτήσει την όψη σεληνιακού τοπίου. Τα πλατάνια και τα πεύκα είχαν μετατραπεί σε σκελετούς.

Η φωτιά είχε σταματήσει στη μάντρα του κήπου μας. Τα δέντρα του κτήματός μας είχαν τσουρουφλιστεί, αλλά πιθανότατα θα επιβιώσουν. Πλέον δεν νιώθω ενοχές για το σπίτι μας στο Ντράφι. Οι τύψεις κάηκαν από τις φλόγες.