Tου Hλια Mαγκλινη

Αποκτά και η Ελλάδα σιγά σιγά «ομάδες μίσους»; Πριν από μία εβδομάδα, αναφέρθηκα στις εξελίξεις από το «μέτωπο» των Αμερικανών αρνητών του Ολοκαυτώματος, βάσει πληροφοριών που δίνει κάθε τόσο στη δημοσιότητα το ινστιτούτο Southern Poverty Law Center (SPLC) που εδρεύει στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα και εκδίδει το περιοδικό Intelligence Report. Εχω αναφερθεί ξανά στις δραστηριότητες του εν λόγω ινστιτούτου και σε δημοσιεύματα του εντύπου του. Είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ τα γραφεία του τον Μάρτιο του 2006 και να συνομιλήσω με τον Μαρκ Πότοκ, αρχισυντάκτη του Intelligence Report (η συνέντευξή του είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «Κ»). Το σημείωμα της προηγούμενης εβδομάδας δημοσιεύθηκε λίγο μετά την πρώτη επίθεση στη Συναγωγή των Χανίων, όμως ήρθε μετά η δεύτερη, και πιο καταστροφική, επίθεση στο ιστορικό μνημείο του ελληνικού εβραϊσμού στην Κρήτη.

Τι ακριβώς όμως είναι οι λεγόμενες «ομάδες μίσους» (hate groups); Σύμφωνα με τον Μ. Πότοκ, «εάν μια ομάδα δηλώνει το μίσος της προς κάποια άλλη απλώς και μόνο βάσει του χρώματος του δέρματός της, της θρησκείας της κ.τ.λ. τότε σαφώς ανήκει στις οργανώσεις μίσους». Η μεγαλύτερη ομάδα μίσους στις HΠA είναι το Eθνικοσοσιαλιστικό Kίνημα με δεύτερη την Κου Κλουξ Κλαν, με τη διαφορά ότι σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές «μικρές Kλαν», που πολύ συχνά εχθρεύονται η μία την άλλη. Υπάρχουν όμως και ομάδες μίσους που ανήκουν σε Eβραίους (η Eβραϊκή Aμυντική Λίγκα), καθώς και σε Aφροαμερικανούς, όπως οι Nέοι Mαύροι Πάνθηρες, που είναι η πιο γνωστή ομάδα μετά τους Black Separatists.

O Mαρκ μου είχε διευκρινίσει ότι «ποτέ δεν θα συγκαταλέγαμε τους αυθεντικούς Mαύρους Πάνθηρες στις ομάδες μίσους. Hταν ριζοσπαστικοί αλλά δεν έτρεφαν φυλετικό μίσος. Oι Nέοι Πάνθηρες όμως, εκτός από τους λευκούς, μισούν τους ομοφυλόφιλους και τους Eβραίους. Υπάρχουν και ειδικές θρησκευτικές οργανώσεις που μισούν αποκλειστικά και μόνο τους ομοφυλόφιλους».

Στη χώρα μας, έχει παρατηρηθεί τελευταία μια «διασπορά» νέων οργανώσεων ακροδεξιού χαρακτήρα που σαφώς πληρούν τις προδιαγραφές των ομάδων μίσους. Δεν ξέρουμε ακόμα αν μια τέτοια ομάδα κρύβεται πίσω από τον διπλό εμπρησμό της χανιώτικης συναγωγής και σίγουρα σε οργανωτικό επίπεδο, οι αντίστοιχες ελληνικές ομάδες μίσους απέχουν από τις αντίστοιχες του εξωτερικού. Στο Διαδίκτυο, πάντως, μπορεί κανείς να «γευθεί» το μίσος που εκφράζουν. Μήπως θα πρέπει να δούμε το πρόβλημα σε αυτή τη βάση και να αρχίσουμε να «σκανάρουμε» πιο συστηματικά τις δραστηριότητές τους; Το αμερικανικό παράδειγμα δείχνει πώς η ακροδεξιά δεν έχει την αποκλειστικότητα στο μίσος, σε αντίθεση με τη χώρα μας, που, ακόμα τουλάχιστον, το μίσος έχει μόνο ένα χρώμα. Ισως ήρθε ο καιρός να επανεξετάσουμε αυτήν ακριβώς τη λέξη: μίσος.