Tου Σωκρατη Τσιχλια

Mέσα σε ένα λεπτό και με λόγο ήπιο και χαριτωμένο, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών κύριος Νίκος Αλεβιζάτος έκανε σκόνη το επιχείρημα ότι μία από τις «κατάρες» που δεσμεύουν την απογείωση του ελληνικού πανεπιστημίου είναι οι αιώνιοι φοιτητές. Στη δική του σχολή, όπως είπε, τη Νομική Αθηνών, αυτή η κατηγορία φοιτητών δεν δημιουργεί κανένα απολύτως πρόβλημα. Ισα ίσα μάλιστα που δίνει ηθική ικανοποίηση στους καθηγητές και κουράγιο στους νέους φοιτητές όταν βλέπουν συνταξιούχους να επανέρχονται στα θρανία με μόνο κίνητρο τη μόρφωση.

Ο κ. Αλεβιζάτος μίλησε ακόμη για τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του νέου νόμου - πλαισίου που στην πράξη θα παρακωλύουν το εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο, ενώ ισχυρίστηκε ότι ο νέος νόμος θα έπρεπε να είναι πολύ γενικότερος και ν’ αφήνει δυνατότητα στην κάθε σχολή ξεχωριστά, να ρυθμίσει επί μέρους θέματα με βάση τις ιδιαιτερότητές της.

Εχω όμως άλλες σκέψεις, πιο πονηρές για σήμερα· αφορμή ήταν ο λόγος του καθηγητή. Το θέμα είναι ο νόμος ο συγκεκριμένος αλλά και οι νόμοι και η συζήτηση που άναψε, η αιρετική, για μέλος του ΠΑΣΟΚ, τοποθέτηση του Θ. Πάγκαλου για την ελληνική Αριστερά και την πολιτική θέση της απέναντι στους νόμους. Το όλο θέμα είναι κατά τη γνώμη μου προσχηματικό. Ο μεν κύριος Πάγκαλος άδραξε την ευκαιρία που έδωσε η αριστερή ρητορική «περί μη εφαρμογής του νόμου» που δεν έχει καμία πρακτική αξία και πραγματοποίησε μία ακόμη φανταιζί εισβολή στις τηλεοράσεις και τον Τύπο. Οσοι στοιχίζονται πίσω από την τοποθέτησή του περί δημοκρατίας και νόμων και εναντίον κάθε αμφισβήτησής τους, στην ουσία αρνούνται τη δυνατότητα της κοινωνίας, δυναμικά να επηρεάζει και ν’ αλλάζει τις πολιτικές και τους νόμους. Τα κοινοβούλια όμως που λειτουργούν ερήμην των κοινωνιών είναι απλώς φαντάσματα.

Οι νόμοι φτιάχνονται και αλλάζουν για ένα και μόνο λόγο, θεωρητικά τουλάχιστον: για να ρυθμίζουν την κοινωνική ειρήνη, να οργανώνουν την πρόοδο, την ευημερία και τη δικαιοσύνη μιας κοινωνίας. Σε αυτό το μεταβαλλόμενο παιχνίδι του κοινωνικού γίγνεσθαι, συντεχνίες, κοινωνικές ομάδες, επιχιερηματίες, πιέζουν ο καθένας με τον τρόπο του και τα μέσα που διαθέτει. Αποτέλεσμα αυτών των τυπικών και άτυπων μαχών, που άλλες γίνονται στο προσκήνιο και άλλες στο παρασκήνιο, είναι οι νόμοι που ψηφίζουν οι βουλευτές. Οποιος αρνείται αυτή τη δυναμική, οδηγείται άθελά του στην πεφωτισμένη δεσποτεία. Αρνείται την ίδια την ιστορία που μαρτυρεί αδιάψευστα ότι δεν γράφτηκε σχεδόν ποτέ με νόμους που ήρθαν σαν επιφοίτηση στα κεφάλια κάποιων.

Ακούγοντας προχθές στον ΣΚΑΪ τον νηφάλιο λόγο του καθηγητή, φαντάστηκα ότι σε λίγους μήνες ίσως, όπως γίνεται συνήθως με πολλούς νόμους, σε κάποιο άσχετο νομοσχέδιο, η υπουργός Παιδείας θα φέρει προς ψήφιση μία και δύο και παραπάνω τροπολογίες του νόμου - πλαισίου. Μπορεί και να μην το πάρουμε είδηση. Θα έχει καταργήσει η ίδια ένα μέρος του νόμου της. Πάμε στοίχημα;