|
«Τα Μάρμαρα» του Αλέξη Μπίστικα στο Yale, στο Σικάγο, στο Τορόντο...
Με τον «Χρυσό Αλέξανδρο» τίμησε, μεταθανάτια, το σύνολο του έργου του σκηνοθέτη Αλέξη Μπίστικα, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το απέμεινε η διευθύντρια του Φεστιβάλ κ. Δέσποινα Μουζάκη, που τώρα το συνοδεύει και θα το προλογίσει, στην παρουσίασή του, μαζί με τις άλλες ταινίες του Αφιερώματος «Η Μετανάστευση στον ελληνικό κινηματογράφο, 1956-2006» που θα προβληθούν τον Οκτώβριο, στο Πανεπιστήμιο του Yale, στο Σικάγο και στο Τορόντο του Καναδά.Tης Eλενης Mπιστικα
Η ζωή του Αλέξη Μπίστικα (1964-1995): μια ταινία με αρχή, μέση και τέλος, όπως ήθελε τις ταινίες του. Αφησε εννιά ταινίες μικρού και μία μεγάλου μήκους, «Το Χάραμα», «The Dawn». Η πρώτη του «Τα Μάρμαρα» «The Marbles» μιλάει για τη σημασία των Γλυπτών του Παρθενώνα για τον ελληνικό και τον οικουμενικό πολιτισμό και είναι αφιερωμένη «στη Μελίνα». Γυρισμένη μια Μεγάλη Πέμπτη στο Λονδίνο σήμανε και την απόφασή του να γίνει από πολιτικός επιστήμονας σκηνοθέτης κινηματογράφου. Μαζί με τα ξενητεμένα «Μάρμαρα» επιστρέφει και ο ήρωας της ταινίας του, ο Σταύρος Ζαλμάς στην αφίσα. Βραβεύθηκε ως «καλύτερη ταινία με υπόθεση» στο Φεστιβάλ της Δράμας Σεπτέμβριος 1989 και έχει παιχθεί από τότε σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Στο αφιέρωμα για τη «Μετανάστευση στον ελληνικό κινηματογράφο 1956-2006», που τώρα προβάλλεται στο εξωτερικό, τα «Μάρμαρα» του Αλέξη Μπίστικα έχουν την εναρκτήρια θέση στο πρόγραμμα προβολών τόσο στο Πανεπιστήμιο του Yale, από τις 18 ώς 21 Οκτωβρίου, όπου θα παραστεί και θα μιλήσει η διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κ. Δέσποινα Μουζάκη, όπως και στο Σικάγο, στις 16 Οκτωβρίου και στο Τορόνο του Καναδά από τις 24 ώς τις 28 Οκτωβρίου. Μία «πρωτιά» σε ένα πρόγραμμα με σημαντικές ελληνικές ταινίες που τιμά την πρόθεση του σκηνοθέτη. Στα 25 του χρόνια ήταν ο πρώτος που έριξε την ιδέα της Επιστροφής των Μαρμάρων στην Ελλάδα, ρίχνοντας ένα Marble στα αδιάφορα ώς τότε νερά της διεθνούς κοινής γνώμης που, από τότε, έχει μεταστραφεί. Οι κύκλοι του νερού συνεχίζονται...
|